حضور محترم جناب آقای .....
ببخشید سردار، نامه ی من از رسوم اداری ، تهی ست، چون با زبان خشک بوروکراتیک نمی توانم حرف دلم را بزنم. و چونکه میدانم شما دغدغه ی خطیر تامین امنیت برای مردم را دارید زیاد وقتتان را نمی گیرم و بی مقدمه میروم سر اصل مطلب.
راستش را بخواهید من از کسانی بوده ام که برای نسل سوم و آینده ی آن نگرانم، نسلی که گذشته را مثل شما درک نکرده، حال را مثل شما نمی بیند، و آینده را هم مثل شما نمی خواهد. نسل سوم، در فضای متفاتی بزرگ شده و با شاخص های متفاتی شخصیت و دغدغه هاییش شکل گرفته! شما بسیاری از آن دغدغه ها را نمی فهمید! یعنی نه اینکه نفهمید! نه! منظورم آنست که شما و خیلی از دوستانتان اصلا به نسل سوم حق نمیدهید که چنین دغدغه هایی داشته باشند!
روزی که شما رو در روی مجری برنامه ای با نقد آن مجری در مورد «طرح امنیت اجتماعی» مواجه شدید، بسیار از این طرح دفاع کردید و موج انتقادات، پیر و جوان، وزیر و وکیل، کارمند و کارشناس و.... برایتان مهم نبود!
راستش را بخواهید ما شما را همیشه همینطوری دیده ایم! چونکه حتی به حرف دیگران گوش هم نمی کنید (منظورم جلوی دوربین نیست!). روزی یکی از همکارانتان گفت، مردم باید از دیدن پلیس احساس امنیت کنند! من هم همین اعتقاد را دارم! اما آیا واقعا همین طور است؟ مسلما نه!
بیش از هرکسی این جوانان هستند، که در معرض آسیب قرار دارند، و برای رفع این معضل احتیاج به «ساخته شدن» و «امنیت واقعی» دارند! آن روزهایی که ماشین های شما زیر نام گشت های ارشاد، در خیابانهای شهر گشت، میزدند و هرکه را «نا امن» میدانستند، به او تذکر میدادند! هیچگاه شما نتوانستید، یا من ندیدم که بتوانید کسی را قانع کنید، که : فلانی این کار یا رفتارت درست نیست!" شما همیشه از موضع بالا و با برخوردهای تاسف آور با افرادی که نا امن میدانستید، برخورد میکردید... اصلا به کسی حق نمی دهید تا پاسخ شما را بدهد! حتی خود من هم که دارم این حرفها را به شما میگویم، این احتمال را میدهم که به مزاج شما خوش نیاید و با من به جرم «حرف زدن» برخورد کنید! شاید این برای شما مسخره باشد اما بسیاری از همکارانتان این رفتار را می کنند!
سردار میدانید نتیجه ی این رفتارتان چه خواهد شد؟ آیا وضعیت تغییر کرد؟ آیا به آن به اصطلاح «امنیت اخلاقی» دست یافتید؟ آیا واقعا توانستید جلوی آسیب پذیری جوانان را بگیرید؟ (مسلما نه!) ممکن است شما بگوئید امار و ارقام اینطوری نشان میدهند،اما در عرصه عمومی چنین چیزی محسوس نیست. وقتی توی خیابان راه می روم و می بینم که شما با بعضی از جوانان را به جرم نا امن بودن، برخورد میکنید، با خودم میگویم: "این جوانها چه خطری دارند که امنیت جامعه را از آن سلب میکنند؟" آیا ژل زدن مو و یا بلند کردن آن یا گذاشتن فلان مدل ریش و پوشیدن بهمان لباس برای شما ملاک نا امنی ست؟ اما من که باشخصه از جانب بسیاری از این جوانان نا امن و خطری ندیدم! وقتی می بینم خانمی که در خیابان با شوهرش آرام و بی صدا از گوشه ی سمت راست یک پیاده روی شلوغ، بی آنکه امنیت من یا کس دیگر را به خطر بیاندازند، عبور میکنند، اما ناگهان شما یا همکارانتان آن زن ِ بیچاره را با انگشت نشان میدهید، و از او میخواهید برای امن شدن نزد شما بیاید، و آن زن زیر بار نگاه سنگین ِ مردم در آن موقعیت، از جور ِ سکه ی یک پول شدن! ؛ له میشود، من شرمنده می شوم! از اینکه شما فکر میکنید، یک زن در کنار شوهرش نا امن است، خجالت می کشم! از خودم! تازه این فقط یک مورد بود! برخودهای خشن تری هم از شما دیده ام! اما هرچه فکر کردم دیدم، خیلی از آن کسانی که شما در خیابان جلوی دیگران تحقیرشان می کنید، واقعا خطری برای کسی ندارند!
سردار! من با لشگر کشی خیابانی، و کشاندن مجادلات سیاسی از جراید به خیابان هیچگاه موافق نبوده و نیستم! و معتقدم، اجرای قانون، حتی اگر نادرست هم باشد، بهتر از بی قانونی است! حرف سیاسی هم نمی خواهم بزنم، فقط میخواهم بگویم در دعاوی اخیر آدمهایی را دیدم که شما آنها را نا امن میدانستید و با نهایت خشونت با ایشان برخورد میکردید، یکی از همکارانتان گفت فیلم کتک زدن آن دختر برای روز 13 آبان نیست! باشد! ولی بالاخره برای شما که بوده؟ خیلی دوست داشتم بدانم شما در هنگام دیدن این فیلم، چه عکس العملی نشان دادید! من بازهم تاسف خوردم! شرمنده شدم! و خجالت کشید! (آنقدر که نمی خواهد پای کهریزک را به میانه بکشم!)
زیاد سرتان را درد نمی آورم و حرف آخرم را میزنم سردار! بسیاری از آن کسانی که قربانی برخورد غلط و بی نتیجه ی شما و همکارانتان می شوند، نا امن نیستند! بسیاری از آنانی که طعم لگد پوتین ها و ضربه های باطوم های شما را می چشند، آشوبگر و اخلالگر نیستند! و شما هرگز نمی توانید بواسطه برخورد با این آدم ها در جامعه امنیت را برقرار کنید! لطفا مثل همکارانتان جبهه نگیرید و با خشونت برخورد نکنید سردار! از نظر من شما در طرح ایجاد امنیت (از هرنوع) شکست خوردید سردار! آدم های نا امن و کسانی که امنیت واقعی جامعه را به خطر می اندزند، دختر ها و پسرهای، دانشجو یا تحصیلکرده و با هویت معین که در موارد خاص اقناع نشده اند نیستند! کسانی امنیت جامعه را به خطر می اندازند، که به یک زن در حضور شوهرش و و در مقابل چشمان او تجاوز می کنند! سردار! به بچه های مردم و جوانان این سرزمین اعتماد کنید! آنها موجودات خطرناکی نیستند! این جوانها امنیت را به خطر نمی اندازند! امنیت جامعه ی ما زمانی به خطر می افتد که شش نفر در یک روز به یک زن بیچاره تجاوز می کنند! و ظرف چند ساعت آزاد شوند!!! امنیت زمانی اتفاق می افتد که یک زن به تنهایی جان شش نفر آدم را میگیرد! امنیت زمانی به خطر می افتد که یک مامور دولتی در بیرون شهر با یک خانم..... ، امنیت زمانی به خطر می افتد که کسی با مدرک تقلبی وزیر بشود! امنیت زمانی بخطر می افتد که بالای 50درصد جامعه زیر خط فقر است، امنیت زمانی به خطر می افتد که 65درصد جوانان زندگی بهتر را در آنسوی مرزها می بینند و هزار و یک چیز دیگر که به من این اجازه را میدهد تا از شما بپرسم :

سردار! این بود نتیجه ی اجرای طرح امنیت ِ تان؟

ایدئولوژی همیشه مثل عینکی می ماند که یک ایدئولوگ ساخته و یک جامعه (ویا بخشهایی از آن) از این عینک اسفاده میکنند، وچشمهایشان (شهودشان) را پشت شیشه های این عینک (- ِ ذهنی) قرار میدهند تا از دیریچه ی ایین عینک عالم عینی و مادی را تماشا کنند.

صاحبان و یا سازندگان ِ این ایده ئولوژی عینک ِ خود را وسیله ای میدانند که بواسطه ی آن دنیا با وضوح و به صورتی که باب ِ یک ساختار خاص است مورد تماشا قرار میگیرد، و صاحب عینک میتواند بسیاری از پدیده های عالم توجیه، تفسیر و یا تنقید کند.

اما در ایران این عینک چکار می کند؟ ایدئولوژی ِ رسمی و رایج میان بخش های متنابهی از ایران به نحوی فراتر از ایدئولوژی های ماتریالیستی (مثل مثلا کمونیسم..) در سرزمسن های غیر اسلامی است. این فراتر بودن بمعنای آن ست که صاحبان و مالکان و ایدئوگ های این ایدئولوژی، بخش اعظمی از ساختار بینش خود را برخلاف بینش های غربی، نه ساخته ی ذهن انسان بلکه ساخته دست مالک و صاحب تمام عالم هستی میدانند. بنابراین «آسمانی» بودن ایئولوژی یک از دلایل محدویت در نقد و ارتقاع این ایئولوژی ست

صاحب و ایدئوگ ها باید بدانند که این ایدئوژی به واسطه ی تغییر مدام در ابزار و ابژه های هستی، ممکن است این عینک ِ بسیاری ری از چیز ها را نه آنگونه که هست بلکه به صورت ِ ِ دیگر نشان دهد و یا اصلا خیلی از چیز ها را نشان ندهد!

این چیزها را گفتم تا به زبان ساده و روان و خلاصه این مسئله یعنی پائین بودن نمره ی عینک موجود در ایران باعث بروز این مشکلات شده است! نمرهی این عینک (ایدئولوژی) باید ارتقاع یابد!

محمد قوچانی، سردبیر روزنامه اعتماد ملی، بامداد امروز جمعه، از زندان اوین آزاد شد.
به گزارش تارنمای «تغییر»، پایگاه خبری حزب اعتماد ملی، ماموران امنیتی این روزنامه نگار را ساعت دو نیمه شب روبروی یک آزانس رها کرده‌اند.
محمد قوچانی، ۳۰ خرداد ماه جاری از سوی ماموران وزارت اطلاعات دستگیر شد و به مدت ۱۳۱ روز در بند ۲۰۹ زندان اوین بازداشت بود.
به گزارش نوروز این روزنامه‎نگار با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شده و اتهام وی «بر هم زدن امنیت کشور از طریق شرکت در تجمعات و نوشتن مطالب» عنوان شده‌است.
وی همچنین در دو دادگاهی که برای متهمان وقایع پس از انتخابات تشکیل شد، حضور داشت. در این دادگاه‌ها معترضان به صورت دست‌جمعی با اتهام «راه انداختن انقلاب مخملین و تشکیک در انتخابات» محاکمه شدند.
محمد قوچانی به «بر هم زدن امنیت کشور از طریق شرکت در تجمعات و نوشتن مطالب» متهم شده است
محمد قوچانی در بسیاری از روزنامه‌های اصلاح طلب فعالیت داشته است. مجموعه مقالات وی در چندین کتاب از جمله «پدرخوانده و چپ‌های جوان»، «یقه‌سفیدها»، «جمهوری مقدس»، «نازی‌آبادی‌ها» و «سه اسلام» منتشر شده است.
آقای قوچانی سردبیری روزنامه‌های شرق و هم‌میهن و هفته‌نامه شهروند امروز را بر عهده داشت. وی در هنگام دستگیری سردبیر روزنامه اعتماد ملی، ارگان خبری حزب اعتماد ملی بود.
روزنامه اعتماد ملی مرداد ماه امسال توقیف شد. شماری از خبرنگاران این روزنامه در میان بازداشت‌شدگان حوادث پس انتخابات هستند.