فضای سیاسی کشور در این هفته از رکود و آرامش نسبی ای که بدان دست یافته بود گذر خواهد کرد و باز هم کشی سیاست ایران به مناطق طوفانی نزدیک شود.
آیت الله هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، بالاخره برای آیت الله یزدی
شمشیر را از رو بسته و ایشان را تهدید به گفتن نا گفته ها کرده . از طرف دیگر عملکرد قوه قضائیه در این چند وقت که انصافاً مستقل تر از دوران شاهرودی عملکرده باعث شده کمی اصلاح طلبان و تکنوکرات ها و معترضان و منتقدان آرام شوند، دخالت شخص دادستان در ماجرای شدت یافتن بیماری دکتر بهشتی در زندان و دفاع او از تمام سران نظام (نه فقط رهبر انقلاب و رئیس جمهور) کمی حامیان دولت را ناراضی کرده بود و حالا که تیغ تیز توقیف بالاخره دست دولتی ها را هم برید و مصونیت آهنی آنها با جسارت آقای دولت آبادی بریده شده و شخص رئیس قوۀ قضائیّه از افرادی که بقول او «از حاشیۀ امن» برخوردارند انتقاد کرد و خواست خودشان را جمع و جور کنند، وزیر ارشاد دولت دهم از قوۀ قضائیه گله مند شد. این در حالی ست که احمدی نژاد نیز در بخشی از سخنان خود در مراسم معارفۀ مسئول ایرنا از قوۀ قضائیّه گله کرد. آقای احمدی نژاد با نص صریح خود در این انتقاد گقت:
این قبیل برخوردها را قبول نداریم و معتقدیم این رفتارها نشان دهنده روحیه دیکتاتوری است و همگان بدانند که این کشور دیکتاتوری بردار نیست و مسائلی که 30 سال قبل بود، تمام شده است.
جالب اینجاست که پیشتر نیز برخی نمایندگان حامی دولت در بهارستان از عملکرد قوۀ قضائیّه در رسیدگی به شکایات منتقدین و اصلاح طلبان گلایه کرده بودند.
این روال که خود نوعی فاصله گرفتن دولت از دستگاه قضا را در ذهن تداعی می کند، با رفتارهای دوگانۀ عضو جنجالی دولت «اصولگرای» دهم یعنی اسفندیار رحیم مشائی و توسعۀ مدارج و مشاغل و مسئولت های وی، و افزایش انتقاد از او فصل جدیدی را از فضای انتقادی در پیش چشمان دولت می گشاید،
اگرچه برخی نمایندگان دولت به احمدی نژاد بخاطر
جشنوارۀ نورورزی تذکر میدهند، و یا رهبر از رئیس جمهور نقد کرده و می گوید
«احمدی نژاد تمام نظام را فدای مشایی میکند» اما رئیس جمهوری بی تفات به این نقدها و تقبیحات مشاغل و مسئولت های مشائی را افزایش می دهد و او در آخرین این مشاغل
او را رئیس گروه مشاوران جوان ریاست جمهوری کرده است.
در مجلس نیز اگرچه دوت تا کنون توانسته است تا حدود زیادی طرح تحول اقتصادی را آنطور که خود می خواهد به تصویب برساند اما آنطور که از این مجلس بر می آید نمایندگان تصولگرای مجلس دل خوشی از افراط و تفریط های دولت نهم و دهم و حامیانشان ندارد، و مثل مجلس هفتم با احمدی نژاد راه نمی آیند. همین الآن هم نمایندگان از بابت تاخیر در ارسال بسته ی پیشنهادی دولت برای بستن بودجۀ سال 89 از دولت چندان رضایتی ندارند.
و تمام اینها به غیر از مشکلات زیادی ست که دولت در حوزۀ روابط و سیاست خارجی و امنیت ملی با آن روبروست. نوع برخورد دولت با مخالفان در این مدت بر روابط غربیها با دولت دهم بسیار تاثیر گذاشته و تهران از این موضوع آگاه گشته که در صورت تشدید برخورد ها روابط میان ایران و غرب از اینهم سردتر خواهد شد، این در حالی ست که غرب و خاصه آمریکا تلاش می کند، تحریم های بیشتری را به ایران تحمیل کند، که دولت ایران در این شرایط طبق معمول
دست به دامان متحدان استراتژیکش می شود که التفات این دوستان چینی و روسی هم بگیر و نگیر دارد. چراکه آنها نیز نمی خواهند به واسطۀ حمایت از ایران منافعشان را به خطر بیاندازند.
و این به غیر از رکود ِ آزار دهنده ای ست که گریبانگیر اقتصاد ایران شده و شب عید را برای مردم نگران کننده تر ساخته است. چرا که مردم ایران از تکرار تجربۀ عجیب رکود و تورم باهم و در کنار هم می ترسند.
بنابراین بنظر می آید با توجه به این اوضاع دولت ایران در روزهای آتی با شرایط سخت و امور خطیری مواجه خواهد شد که نوع برخورد کابینه و در رأس آنها آقای احمدی نژاد با این مشکلات و حواشی ِ ایجاد شده پیکرۀ دولت دهم و شخص رئیس دولت را تحت نگاه تیز مردم قرار می دهد. و باید گفت که دولت متأسفانه تا به امروز شرایط خوبی را نداشته و روزبروز از میزان حامیانش کاسته و بر منتقدانش افزوده می شود. در پی این حوادث
عده ای 22 بهمن را خاتمه ای بر حوادث اخیر میدانند و برخی هم...
بگذریم
وضعیت آزادی بیان هم بحدّی رسیده که حتی وبلاگنویسان در رسانۀ غیر رسمی خود جرأت نوشتن تحلیل های شخصی خودشان را ندارند. و این شرایط افتخار آمیزی برای هیچ دولتی نیست...
