سکوت

بهار انتخابات

2011-12-24T06:07:00.001+03:30

مدتها بود که اینجا خاک میخورد و من دلم پر بود اما حرفی برای گفتن نداشتم! نه که نداشتم همان محرمعلی خان معروفی روی متون قلمی شده ام مهر «روا» ی معروف خود را نمی زد و من مجبور بودم که هیچ نگویم...

اما ...نشد این همه دیده را نادیده بینگارم و این امور مشتبه را به طاق نسیان بسپارم! همهء کسانی که اوضاع و اخبار سیاسی ایران را پیگری میکنند، میدانند که این روز ها هیچ گربه‌ای بی چشم داشت به انتخابات نهم مجلس موش نمی‌گیرد. البته بسیاری کسان که بر اوضاع جامعه نگاه واقع بینانه تری دارند اما در عرصهء عمومی صورت اعتبار خود و نظام را با سیلی سرخ نگه می‌دارند، به واقع دریافته‌اند که بخش اعظمی از نیروی‌های محرک برای حضور مردم پای صندوق‌رای میل و مجالی برای شرکت در انتخابات ندارند، ولی چون حضور مردم پای صندوق‌ها خود نمادی از مشروعیت نظام بوده در رسانه‌هایشان با زبان بی‌زبانی از اصلاح طلبان می‌خواهند در بازی شرکت کنند، تا هم آنها به اتحاد دست یازند و هم مردم به‌پای صندوق ها بیایند.

امروز در رسانه منتسب به آقای لاریجانی هم مطلبی خواندم که بوی همین رویکرد را داشت. اما آنچه برای من عجیب بود کور بودن و یا محتملاً کر بودن نویسندهء گم‌نام این مطلب بود. حضرات در نوشتار خود اورده بودند:

سخن گفتن درباره تحریم انتخابات حرفی تکراری و نخ‌نما در میان مخالفان خارج نشین نظام جمهوری اسلامی است اما همین سخن در میان اصلاح‌طلبان داخل ایران حرفی است قابل بررسی.

خب تا اینجای کار حرفی نیست . اما خودفریبی (یا عوام‌فریبی ) از آنجا شروع می‌شود که اساتید افاضه فرمودند:

حرکت‌های رادیکال برخی اصلاح‌طلبان پس از انتخابات سال 88 ریاست جمهوری باعث شد تا رویکرد نظام نسبت به آن‌ها تغییر کند. از سوی دیگر این یک اتهام تکراری است که از زمان انتخابات مجلس هفتم و در تمام انتخابات‌ها اصلاح‌طلبان به عملکرد شورای نگهبان اعتراض و بررسی صلاحیت‌ها را سلیقه‌ای عنوان می‌کردند. اتهامی که هیچگاه شاهدی برای اثبات آن ارایه نشد.

گویا دوستان ردصلاحیت 2000 نفر در انتخابات مجلس هفتم را کور بوده ندیده‌اند! یا اینکه اصلا خبر ندارند برای اصلاح طلبان حزب و یا تشکلی باقی نمانده که بخواهند در بازی شرکت کنند! آن چند نفر کبریت بی‌خطر و احزاب بی نفر هم با رسانه‌های منفعل‌شان صرفاً برای خالی نبودن عریضه است. وگرنه کیست که نداند چهره‌های شاخص اصلاح طلب یا در زندانند یا در کنج عافیت تر شاهد و ساقی کرده‌اند.

برای من همیشه این سوال بوده که ایا آقایان این‌گونه توجیهات را از روی جهالت‌شان روی خروجی رسانه‌هاشان می‌گذارند یا از روی مثلاً تدبیر و تعقل‌شان؟ تازمانی که چنین تحلیل‌های کودکانه‌ای در رسانه‌ها شان منتشر می‌شود کسب پایگاه اجتماعی اطلاح‌طلبان برای ایشان یک آروز خواهد بود. نیروهای تند رو ترهم باید قبول کنند که رفتار بی فکرشان حمایت مقامات عالی‌رتبه نظام را دربر نخواهد داشت! امروز داشتم با یکی از بچه‌حزب‌الهی‌های همشهری‌مان (که پدرش را همه می‌شناسند) خیلی دوستانه بحث می‌کردم و از او پرسیدم چرا بر خلاف آیت‌الله خمینی که با تدبر از اشغال کنندگان سفارت سابق امریکا حمایت کردند، من چیزی از حمایت آیت الله خامنه‌ای از اشغال کنندگان سفارت انگلیس نه شنیدم و نه خواندم؟

بگذریم!

این روزها وقتی تاریخ مشروطه و وقایع پیش و پس‌از آن را می‌خوانم متوجه می‌شوم.... اصلا بهتراست هیچ نگویم و شما خودتان قضاوت کنید!

ملک‌الشعرای بهار در سنه 1289 شمسی در مشهد و در هنگامهء شروع انتخابات مجلس سروده بود:

ماه مشروطه در اين ملک طلوعيدن کرد
انتخابات دگر باز شروعيدن کرد
شيخ در منبر و محراب خشوعيدن کرد
حقه و دوز و کلک باز شيوعيدن کرد

وقت جنگ و جدل و نوبت فحش و کتک است
انتخابات شد و اول دوز و کلک است

صاحب الرايا! رو صبح نشين روی خرک
رايها پيش نه و داد بزن های جگرک
پوت قند آيد از بهر تو و توپ برک
می دود پيشتر و می دهدت بيشترک

هر که عقلش کم و فضل و خردش کمترک است
انتخابات شد و اول دوز و کلک است.

اين وکالت نه به آزادی و خوش تعليمی است
نه به دانستن تاريخ و حقوق و شيمی است
بلکه در تنبلی و کم دلی و پر بيمی است
يا به پوتين و کلاه و فکل و تعليمی است

يا به تسبيح و به عمامه و تحت الحنک است
انتخابات شد و اول دوز و کلک است.

منبع: روزنامه نوبهار مشهد\\ مرداد 1289ش

پیوند مستقیم به این مطلب

بیانیه اعتراضي در محكوميت نحوه برخورد با اهالی رسانه استان قزوین

2011-10-26T04:31:00.001+03:30

در تمام دنیا رسم بر این است که دستگاه مدیریت برای رسانه ها به عنوان همکاران و ناظران بی مواجب خود حساب و اعتباری ویژه قائل می‌شود، از حق مسلم آنها برای آزادی بیان حمایت می‌کند و از نظارت بی وقفه آنها بر افراد و سازمانهای دارای قدرت بهره می‌برد. در کشور و به خصوص استان ما گویا برخی دوست ندارند اوضاع اینگونه باشد، چرا که در غیاب یا سکوت اهالی رسانه طرف حسابشان مشخص است و هر طرف حسابی هم نقطه ضعفی دارد. اختلاس و تخلف میلیاردی یا زمینخواری های آنچنانی جز در شرایط مبهم سکوت رسانه ای ممکن نیست.

رسانه ها چشمان باز و بیدار جامعه و افکار عمومی اند و کیست که نداند دنیای امروز، بدون رسانه ها برای مجرمان جایی امن تر است؛ مجرمانی که با سوء استفاده از فضای نه چندان روشن به حقوق مردم دست اندازی می‌کنند و در غیاب یا سکوت رسانه های منتقد بهتر و بی دردسرتر به مقاصدشان می‌رسند.

كارشناسان خبر را اينگونه تعریف می‌کنند که همواره "کسی می‌خواهد از انتشارش جلوگیری کند" و آنها که از انتشار "خبر"هایی می‌هراسند، برای بستن فضای رسانه ای از هیچ اقدامی دریغ ندارند. شواهد اخیر در قزوین از طرح ریزی حملاتی به رسانه ها حکایت دارد و گام اول این حملات شکایتی بی مورد از علیرضا خدابخش، مدیر سایت «قزوین امروز» است که عنقریب به اجرای محکومیت برای او خواهد انجامید؛ در حالی که هر كاربري ذره ای آشنایی با این سایت داشته باشد مي داند مدیر سایت در خصوص لینک هایی که مخاطبان روی سایت قرار می‌دهند دخالت و (در نتیجه) جرمی ندارد.

علیرضا خدابخش که نقشی برجسته در توسعه فرهنگ رسانه های مجازی استان داشته، با طراحی و مدیریت بی حاشیه سایت «قزوین امروز» به عنوان پر بازدیدترین و محبوبترین سایت استان، محلی برای ابراز عقاید، همفكری، تضارب آراء، شكوفايي استعدادها و تبادل اطلاعات را فراهم کرده و این امر نه تنها در هیچ قانونی جرم نیست که شایسته تقدیر هم مي باشد. اگر به عمق ماجرای شکایت و قرار صادر شده بنگریم متوجه خواهیم شد كه خطری بسيار جدی فضای رسانه ای استان را تهدید می كند. وقتی انتقادی به آن کوچکی با برخوردی چنین مستحکم و غیر اصولی مواجه می‌شود، دیگر چه امیدی به امر به معروف و نهی از منکر مورد تاکید عقل، دین و اخلاق است؟ شاید برخی که از انتشار خبر می‌ترسند، منافع خود را بر این سه مرجّح می‌دانند.

چون روز روشن است که اگر امروز با اهمال ما چنین فضایی برای بیان دردها و درمان احتمالی از بین برود، اگر جوانان ببینند تحمل انتقاد و اصلاح تا بدین حد پايين است و اگر اندك ظرفیت موجود برای گفتگو از میان برود، آنگاه انباشت مطالبات کوچک همچون بغضی فروخورده بعدها تبدیل به فریادی بلند و سیلی بنیان برانداز خواهد شد که خشک و تر را با هم می‌سوزاند. ادامه چنين روند ناصواب و هشدار دهنده اي، هراسي را در بر دارد كه مبادا اين كار در بين ساير مديران رواج پيدا كند، موضوعی که در نهایت حوض بی ماهی در غیاب رسانه ها را جولانگاه مجرمانی پدید می‌آورد که از این آب گل آلود عرض خود می‌برند و زحمت مردم می‌دارند.

ما جمع كثيري از وبلاگ نویسان و اهالي رسانه قزوین بدینوسیله اعتراض شديد و مخالفت قاطع خود را نسبت به محاكمه يك فرد رسانه اي و از اهالي رسانه در محكمه اي كه جاي چك بازان، دزدان، درندگان نواميس، اشرار و اوباش است اعلام کرده و خواهان برخورد مناسب و در خور شأن با اهالی رسانه و مطبوعات هستیم. از استاندار محترم، امام جمعه محترم، نمایندگان محترم استان و مدیر کل محترم ارشاد و همچنین دادستان محترم استان می‌خواهیم به وظیفه خود برای دفاع از حق مسلم و مصرّح مردم در قانون اساسی که همانا حق امر به معروف و نهی از منکر، انتقاد و آزادی بیان است، عمل کرده و با بررسی دقیق موضوع در محکمه صالحه نگذارند عده اي فضای رسانه ای استان اعم از نشريات و سايتها را از نعمت انتقاد محروم نمايند.

والسلام عليكم

جمع كثيري از وبلاگ نویسان و اهالی رسانه قزوین

غیر قابل چاپ

2011-08-08T05:12:00.000+04:30

غیر قابل چاپ

لنگستن هیوز

ترجمه: احمد شاملو

راسی راسی مکافاتیه
اگه مسیح برگرده و پوسّش مث ما سیاه باشه‌ها!
خدا می‌دونه تو ایالات متحد آمریکا
چن تا کلیسا هس که اون
نتونه توشون نماز بخونه،
چون سیاها
هرچی هم که مقدس باشن
ورودشون به اون کلیساها قدغنه;
چون تو اون کلیساها
عوض مذهب
نژادو به حساب میارن.
حالا برو سعی کن اینو یه جا به زبون بیاری،
هیچ بعید نیس بگیرن به چارمیخت بکشن
عین خود عیسای مسیح!

وقتی شیخ قدرت عصبانی میشود!

2011-07-04T03:59:00.000+04:30

دفاع جانانه شیخ قدرت از روزنامه نگاران و حیثیت به خطر افتاده ی نمایندگان! بخاطر فحاشی سمبل ادب و متانت به خبرنگاران! از سوی نماینده ای که مهر ارزشی بودن را بر پیشانی خود زده!

این فایل مربوط به مجلس هفتم می باشد!

لینک مستقیم به این مطلب

شهروند امروز بالاخره منتشر شد.

2011-07-03T03:57:00.001+04:30

شهروند امروز بالاخره منتشر شد.

این نشریه که در قالب هفته نامه و به سردبیری محمد قوچانی منتشر میشد، از مجلات جریان ساز اصلاح طلبان و محصولی موفق از تجربه ی کار رسانه ایست. نویسندگان شهروند امروز در دوران اصلاحات در نشریه های منتسب به این جریان کار میکردند و در میان آن ها محمد قوچانی و تیم کاریش (رضا خجسته رحیمی، عماد الدین باقی ،مریم باقی، مهدی یزدانی خرم و حامد زارع و سرگه بارسقیان و...) پیش از این هم توانسته بودند تجربه ای موفق را در روزنامه شرق تجربه نمایند. هم اکنون این تیم علاوه به شهروند امروز مجلات : مهرنامه ، تجربه ، و نافه را منتشر میکنند، که بغیر مهرنامه که مجله ای راهبردی و مختص علوم انسانی ست دو نشریه دیگر بیشتر مطالب شان در حوزه ادبیات و هنر تولید می شود.

آمدن صدای پای این نشریه بسیاری از مخاطبان پیشین این نشریه را خرسند کرده و به تکاپو انداخته است. تجربه توفیق این مجله بقدری بود که جریان های اصولگرا هم به تاسی و تقلید از این نشریه اقدام به انتشار مجلاتی در همین قطع و با با شمایل و گرافیک و صفحه بندی شهروند امروز منتشر کردند، اما هیچکدام از آنها توفیق شهروند امروز را نیافت. چراکه رمز توفیق این تیم در چیز دیگری بود!

سری جدید شهروند امروز ، امروز و با سردبیری رضا خجسته رحیمی با مطالب متنوع و به همراه گفت‌ و گوي اختصاصي با جواد مجابي و محمود دولت‌آبادي، بهمن شعله‌ور، ابراهيم گلستان، گلي ترقي، عدنان غريفي، ناصر زراعتي و كلي مطالب خواندني ديگر منتشر شد.

انتشار این مجله را به تمام مخاطبان آن و "محمد قوچانی" تبریک گفته و طول عمر آن را از خداوند منان آرزو مندیم!

لینک مستقیم به این مطلب

برای سیمین بانوی شیرازی!

2011-05-27T04:43:00.003+04:30

برای سیمین بانوی شیرازی! دردهایی جامانده در تاریخ...

آنموقع ها نمیدانستم این چه گنج با ارزشی ست! مدرسه که بودیم همیشه سر کلاس ادبیات برای من که از سر ذوقم درس هایش را جلو جلو میخواندم! به صفحه این داستان که می رسیدم، وقتی میدیدم خواندن متن ثقیلش برایم به تنهایی کمی مشکل است و هی باید آخر کتاب دنبال معانی لغات سنگین و اصطلاحات بومی بگردم، از خیر خواندش میگذشتم!

شاید کمتر کسی باشد که این درس را در کلاس ادبیات از یاد برده باشد!

سو وشون!

بعدها که کمی بزرگتر شدیم پشت لبمان سبز شد کم کم فهمیدیم این متن چه گنج گران و مانایی بوده است که ما از آن خبر نداشتیم! و ما در حق آن متن و نگارنده اش بی وفایی میکردیم...

امروز تصور اینکه یک زن ایرانی بخواهد دفتر شعری یا داستانی را منتشر کند، یک خاطره است نه یک آرزو! اما زمانی بود که تحقق این مهم همتی میخواست بلند، برای شکستن تلسم یک تقدیر ضعیفه شده در درازنای تاریخ! و کسانی بودند که جسورانه پای اینکار ایستادند و هزینه اش را دادند، خاصه فروغی که گناهش را سروده بود!

اما افتخار انتشار اولین رمان بقلم یک زن ایرانی، لایق هیچ کس به جز سیمین دانشور نشد! او به تشویق صادق هدایت، و فاطمه سیاح به این مهم دست یازید. و این فاطمه سیاح کسی نبود جز برادر زاده ی همان حاج سیاح معروف عصر مشروطه... هرچند که ذهنش اسیر ادبیات و سوسیالیسم واقعی! ِ روسیه شده و از اقطاب اروپای غربی و امریکا چیزی برنچید، اما اوهم از اولین زنانی بود که در دانشگاه به تدریس ادبیات پارسی پرداخت. که بسیاری از بزرگان من جمله پرویز خانلری از شاگردان او بودند و افسوس که بلندای عمرش به قدر بلندای بختش در تاریخ فرهنگ و ادب این سرزمین نبود و در 45 سالگی فوت کرد...

و بقولی سیمین بانو هم جز اولین زنان بزرگی بود که اتاق کار خود را از آشپزخانه و خیاط خانه جدا کرد...

انصافاً ما ایرانیها در قبال این مفاخر خود انسانهای بی وفایی هستیم، یادم است وقتی رسانه دولتی برای ساخت مستندی راجع به جلال به درب منزلشان رفته بود، حتی در را برایشان باز نکرد! که حق هم دارد! وگرنه کیست که نداند منزل این زوج پاتوق بسیاری از چهره های فرهنگی و ادبی و حتی انقلابی ما بوده است، از نیمایوشیج و شهریار بگیرید تا امام موسی صدر!

امروز وقتی نقل قولهای سیمین بانوی ادبیات معاصر ایران را میخواندم دلم گرفت! دلم گرفت از اینکه عمر دراز این بزرگان برای ما کوچکترها نعمت است و برای خودشان محنت.

سیمین بانو در سال 1328 دکترایش را گرفته! آنموقع نقشه ی سرقت من که هیچ! نقشه سرقت پدرم نیز از عالم ازل کشیده نشده بود! چندی بعد که این بانوی مفخر برحسب اتفاق با جلال آشنا میشود! در یک اتوبوس! در جاده ی شیراز! آنموقع ها شاید هیچوقت فکرش را نمی کرد سایه مردی که سال 1348 فوت کرد، آنقدر سنگین باشد که تاهنوز هم خانم دکتر سیمین دانشور را به عنوان "همسر جلال آل احمد" بشناسند! و این ظلم بزرگیست! در حق این بانوی گرانمایه!

باری ما هنوز هم بی وفاییم! هنوز هم...

حرفهایش را میخواندم! دلم گرفت! انگار دور از جان عزیزش! رسماً آرزوی وداع با این دار بی وفا را کرده بود! او گفته بود "دیگر طاقت دیدن فوت دوستانش را ندارد".

خاطرم هست در همان کتاب درسی بود حاوی بخشی از مناظره ی خسرو و فرهاد در منظومه ی گرانسنگ و گنجینه ی گنجوی! در ابتدای این مناظره ابیاتی بود که همیشه فهمشان برایم مشکل بود! در آن درس وقتی نظامی از قول خسرو از نام و کنام و کار و بار فرهاد میپرسد که:

نخستین بار گفتش کز کجایی؟

بگفت از دار ملک آشنایی!

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟

بگفت اندُه خرند و جان فروشند!

بگفتا جان فروشی در ادب نیست!

بگفت از عاشقان این در عجب نیست!

باری اندُه خرند و جان فروشند! این هم از آن چیزهایی بود که آنموقع نمی فهمیدم، اما تنهایی سیمین بانو و وفای او جلال به من فهماند که اندُوه خرند و جان فروشند یعنی چه! باری ماجرا هنوز هم ماجرای بی وفایی ست!

جایی از او در باره مراودات جالب جلال با دوستانش میخواندم، که وقتی امام موسی صدر به منزلشان آمده از دیدن هیبت این مرد روحانی مسروقه به جذابیت چهره اش ازعان میکند! و حسادت را در چشمان دیگری [...] برمی انگیزاند!

اگر اشتباه نکنم، در ویژه نامه ای که هیوا مسیح برای نیما در "گوهران" درآورده بود، در مصاحبه با این نشریه وقتی حرف از تنهایی نیما به میان آمد، سیمین بانو حرفی زد که مرا ساعت ها به فکر فرو برد! حرفی بود حاوی یک حقیقت! حقیقتی که فقط زنها می توانند آنرا بفهمند! و آن این بود:

نیما یک آیدا کم داشت!

لینک مستقیم به این مطلب

در ذم ناقدان خاتمی از بالاترین تا پائین ترین

2011-05-21T06:33:00.001+04:30

شاید آنطور که سیدخندان خصمانه در دههء شصت بر بازرگان تاخت هرگز گمان نمیکرد، بیست و اندی سال بعد خود او هم در مقام سیاست ورزی اصلاحگرا به سازش با دولتی متهم شود که پشیزی برای مخالفان و مستهزئانش ارزش قائل نیست.

خاتمی امروز به مثابه همان فولکس واگنی ست که میخواهد آهسته و پیوسته پیش برود و جماعت آنارشیست و رادیکال ِ فحاش در حکایت همان بولدوزر را دارند که کاری جز تخریب و زیر و رو کردن ندارند.*

من نمی خواهم برای خاتمی آبرو بخرم و بگویم دوستان رادیکال یا آنارشیست یا هرچی، لطفاً آهسته تر فحش بدهید که نامحرمان نشنوند چه اینکه نامحرمان خود را به نشنیدن زده اند.

من نمیخواهم بگویم خاتمی همان کسی ست که در دوران زعامت او برجماعت اصلاح طلب چونان مجالی مهیا کرد که در زمانی که سحابی (که خدایش شفا دهد) با آن موی سپید به جرم «پر رویی» در زندان افتاد و دگراندیشان به جرم تخالف اندیشه و رای خود با مبادی ومبانی نظام کشته میشدند، چنان فضایی مهیا ساخت کسی همنام سمبل نظام لقب «عالی جناب سرخپوش» را به بیخ ریشه نداشته ی آن نماد وا رقته ببندد، پس نقدش نکنید. چرا که خاتمی خود کسی بود که با تساهل مصدق وارش در قبال ناقدان خویش نقد لامحال و علنی از رئیس جمهور را باب کرد...

من نمیخواهم بگویم خاتمی هموست که همگان از دوست و دشمن (البته دشمنانی که حرف حساب را میزنند و میفهمند یا در مثل عوام سرشان به تنشان می ارزد) از ایرانی انیرانی به او احترام میگذارند و به آبروی و پایگاه اجتماعی او غبطه می خورند، چرا که آدم نکته دان میداند که گنجاندن سیاست ورزی و آبرومندی در یک ظرف کار هر بز و یا گاوی نیست. این را وقتی میتوان فهمید که در بستن کابینه اش حتی از موتلفه نیز نظر خواست و حتی با حضور در کنگره آن تکریم و تحسین شد...

من نمیخواهم بگویم خاتمی همان عزیز کرده ی نظام است که جلوی سقوط نظام را گرفت، چنان که باهنر در لفافه گفت 2خرداد زلزله ی 5ریشتری بود که از یک زلزله 8ریشتری جلوگیری کرد - که به زعم نگارنده نکرد- چراکه زلزله سهمگین 88 که پس لرزه های آن تاهنوز هم ادامه دارد، نشان داد زلزله ای که قرار بر آمدن داشته باشد، میآید حال باخاتمی یا بی خاتمی

من نمیخواهم بگویم خاتمی با ان حرفهای ماتأخرش آهنگ نادیده گرفتن خونهای ریخته شده و ظلمهای روا رفته را سرداده، چراکه یکی از معلول های عرائض اخیر خاتمی همان کسانی ست که در حق شان ظلم رفته.

من نمیخواهم بگویم خاتمی با آن حرفهایش قصد بیمه کردن آتیه ی خود در آینده ی جمهوری اسلامی داشته. چراکه خاتمی هموسط که در میان داد و فغان های چپ و راست به فکر مردمانی ست که بیشترینه ی ظلم و آسیب بر ایشان می رود، و این ازآنروست که خاتمی آنچه برای ما نسل مان آرزو می بیند برای خویش خاطره ای میداند و در همه ی آرمان خواهی سوداپردازی آروزهای محال در عرصه ی مجاز به واقعیت و آنچه که هست می اندیشد و نه آنچه دلش میخواست باشد

من تنها و تنها میخوایم بگویم آنان که خود را زخم خورده ی فقدان دمکراسی می بینند، هنوز استبداد زده اند و تاب تحمل رای مخالف خیال خویش را (فارغ از خام یا پخته بودن) آن ندارند، این دوستان که آمال و ارزش هایشان را در میانه ی منافع ارباب قدرت منتفی و تحریم شده میپندارند اینگونه برخاتمی و گاه بر مقدسات موهنانه می شورند، تا نشان دهند ما جماعت ایرانی هنوز که هنوز است استبداد زده ایم و مشکل نه حکام که خودمائیم. وگر خاتمی مظروفی ست که در ظرفی معین قرار میگیرد، و در میانه ی تبلیغات 88 گفت «ملت می بایست پیش و بیش از آنکه فرد را انتخاب کرده باشد، راه را انتخاب کند» و آنگونه از خیر یا شر کاندیداتوری برای ریاست جمهوری گذشت. خاتمی در دل این نظام خاتمی شد و هنوز که هنوز است آنچه راکه اصلح میداند بقای نظام است. چراکه او معتقد به تلفیق دین و دمکراسی و تعین جایگاه خدا در مقابل حق مردم است. و با اندیشه ی مصحّح دمکراسی و تعدیل منطق و عقلانیت و واقع گرایی باید دانست که صرفاً و صرفاً آنچه اسلام نامیده میشود نمی تواند محقق در جمهوری اسلامی باشد. بقول سیدجمال الدین همدانی «اسلام یک چیز است و مسلمان یک [یا هزار چیز و ناچیز] دیگر»

القصه آنکه خاتمی چه عزم تحصیل قدرت و کسب مقامی در چارچوب مشروع داشته باشد و چه نداشته باشد کسانی مترصد بهانه جویی راه توشه راه خود میکنند،
گذشته از اینهاهمان مغرضان که بخش های مهم دیگر ِ حرفهای خاتمی را نشنیده و ندیده میگیرند، حود میدانند که راهی دیگر برای تحقق خواسته هایشان ندارند
و به آنان که تنها رهبری را واجد تظلم خواهی می می بینند باید گفت خودفریبی و ریاکاری دورویی و ددمنشی ست اگر بگوییم به مردم ظلمی نشده است
باری خاتمی اگر هنوز به آنجا که بازرگان گفت «آخرت و خدا؛ هدف از بعثت انبیاء» - درست یا غلط- نرسیده است، اما میداند که بقول بازرگان فقید: « آزادی نه گرفتنی ست ، نه دادنی, آزادی یادگرفتنی ست»

لینک مستقیم به این مطلب

به مناسبت شصتمین سالمرگ یک کافه‌نشین!

2011-04-12T03:49:00.001+04:30

محمد تاج‌احمدی: صادق هدایت معروف‌ترین نویسنده معاصر که شاید بتوان او را بنیانگذار ادبیات داستانی (در شکل مدرن آن) در ایران خواند کسی است که کافه‌نشینی در معنای فرانسوی آن را در پاتوق‌های تهران باب کرد.

می‌گویند هدایت در سال ۱۳۰۵ که به اروپا رفت پس از مهاجرت از بلژیک به پاریس به علت کمبود جا با دوستان و رفقایش در کافه قرار می‌گذاشت. چه اینکه او به‌زعم اینکه خیلی‌ها می‌گویند، انسانی منزوی بود، باید گفت همیشه هم اینطور نبود، چراکه او اساساً آدم رفیق‌بازی بود و کافه‌نشینی و پاتوق کردن سنت افراد رفیق باز است. اما فرق و ارزش آنچه در عصر و هم عنان هدایت در ایران باب شد (یعنی کافه‌نشینی) با آنچه پیش از وی در چایخانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها شکل می‌گرفت، در این بود، که در این امکنه سنتی، اوقات اغلب به بطالت و هرزه‌گویی می‌گذشت و چندان جنبه و زمینه‌ای برای کار جدی در آن وجود نداشت. اما در دوران رجعت هدایت به ایران او در کنار دوستانش که هرکدام برای خودشان آدم‌های اسم و رسم‌داری شدند، مرام فرانسوی کافه‌نشینی در ایران را باب کردند. هدایت به همراه امثال مسعود فرزاد و مجتبی مینوی و بزرگ علوی غروب‌ها بعد از فراغت از کار و زندگی یومیه در کافه‌ای گردهم می‌آمدند. نقل است با وجود آنکه در باور عام از میان کافه‌های پررونق آن دوران کافه نادری، کافه فردوسی و فیروزه محمل گردهمایی این قسم افراد بوده، اما طبق اقوال وابستگان هدایت، او و رفقایش یکجا را مدام پاتوق نمی‌کردند و به کافه‌های رُز نوآر، فردوسی، کنتینانتال، نادری، پرنده آبی، ماسکوت (که آندوران در تهران باز بودند) هم سر می‌زدند. آنچه امروز ما از آن به‌عنوان حلقه ربعه یاد می‌کنیم، در دل همان دوران و در همین کافه‌ها شکل گرفت. ماجرا از این قرار بود که هدایت و دوستانش که نگاهی ساختارشکنانه به سنت‌ها و دیروزینه‌های جامعه داشتند، در مقابل سیاست‌های کهنه‌پرستانه، نامداری که ادبیات کلاسیک ایران را در فرمی محافظه‌کارانه و سنتگرایانه آکادمیزه کرده بودند ایستادند، اینان (رشیدیاسمی، بدیع‌الزمان فروزانفر، سعید نفیسی، ملک‌الشعرای بهار، عباس اقبال‌آشتیانی، نصرالله فلسفی و جلال‌الدین همایی) در آن دوران به سبب تعدادشان به حلقه سبعه معروف شدند و هدایت و دوستانش نیز به حلقه ربعه.
آنطور که می‌گویند کار جدال این دو طیف به وزارت فرهنگ رسید و وزیر فرهنگ وقت از این عده «جوانک‌های بی‌سروپای تازه از فرنگ برگشته و سردسته‌شان صادق هدایت» شکایت کرد که اگر نبود نفوذ و مکنت خاندان هدایت برای وی در همان دوران دردسری بزرگ درست می‌شد چراکه یک وزیر از وی شکایت کرده بود. (وغ‌وغ صاحاب، یادگار همان دوران است)
اما امثال سعید نفیسی و بهار برای خودشان کم آدم‌هایی نبودند پس به راستی شاید برای ما که امروز آن دوران را مرور می‌کنیم، کمی درک آن راحت نباشد پس بهتر است ماجرا را با رعایت امانت از زبان خود هدایت بشنویم که در ذم اصحاب سبعه می‌گوید: «معلومات اربعه را احتکار کرده و به کمک شهرت متقدّمان برای خود اسمی به دست آورده‌اند. پس از چندی خرده‌خرده خود را از استادان خویش هم بالاتر شمرده ایشان را به هیچ می‌گیرند و عاقبت لقب ادیب اریب و دانشمند شهیر و یگانه فرزند ادیب‌پرور و فیلسوف هنرمند را به دمب خود می‌بندند و استفاده‌های مادی می‌نمایند.» و در مقابل حال و روز خود و امثال خود را نیز چنین توصیف می‌نماید: «[باید] سال‌ها صبر کنیم و غازغاز پس‌انداز نماییم یا با ربح گزاف قرض کنیم تا مخارج چاپ یک کتاب کوچولو فراهم شود. سپس وقت و پول و قوای جسمی و فکری خودمان را صرف آن کنیم که قطع و نمره حروف کتاب را معین نماییم و جنس کاغذ و رنگ جلدش را انتخاب کنیم و شکنجه غلط‌گیری‌اش را بکشیم و بالاخره که با صد خون دل از چاپ درآمده کتاب‌ها را نقد و یکجا به کتاب فروش بسپاریم و اگر بخت‌مان آورد و او از طبقه کتاب فروش‌های صحیح بود پول خود را نسیه و خرد خرد به مرور زمان از او دریافت داریم و اگر خدا نکرده او از آن طبقه دیگر باشد که پناه به عزرائیل!» این بود یادگار دوران کافه‌نشینی هدایت پیش از سفر به هند...
اما حقیقت آن است که هدایت نیز مثل برخی و شاید تمام کسانی که در حلقه سبعه بودند خاصه ملک‌الشعرای بهار و سعید نفیسی تحت تاثیر گفتمان پان‌ایرانیستی آن دوران بودند که از آن به‌عنوان ناسیونالیسم رمانتیک ایرانی یاد می‌شود. گفتمانی که رجعت به ایران باستان (پیش از اسلام) و ستایش تمدن ایرانی را در آن دوران به عنوان حربه‌ای برای مواجه با مدرنیته در دستورکار قرار داده بود. در میان آثار هدایت نوشتارهایی نظیر «کارنامه اردشیر بابکان» و «کاروان اسلام» و نمایشنامه «پروین دختر ساسان» خود گواه این مدعاست...
در مقابل امثال بهار نیز در آثاری چون «زندگانی مانی»، «خط و زبان پهلوی»، «اندرز خسرو کواتان» نیز می‌توان تاثیر امثال او را در این گفتمان مشاهده کرد. به طبع هدایت نیز با خواندن آثاری نظیر «چهار خطابه» از بهار که در مدح رضاشاه است و ابتذال حاکم بر داستان‌های صدمن یک غازی نظیر (هما، پریچهر، فتنه، ماجرای آن شب، گل پژمرده، مکتب عشق، کوعشق من، عشق پاک، جوان ناکام، من هم گریه کرده‌ام و...) که به قول احسان طبری سرشار بود از «بی‌وفایی مردان، دغل‌کاری زنانی که... » با عواطف آبکی به موازات رویکرد کانزواتیو اصحاب سبعه در مقابل این وضعیت، شاید باید به عصیان این جوانان کافه‌نشین در مقابل اساتید عصا قورت داده دانشگاهی حق داد...

پانوشت: این مقاله در شماره 22 فروردین روزنامه فرهیختگان منتشر شد

لینک مستقیم به این مطلب

لینک مستقیم به مطلب در سایت روزنامه فرهیختگان

قابل توجه وبلاگ نویسان ارتش سایبری

2011-03-11T06:40:00.001+03:30

رهبر انقلاب دیروز در دیدار با اعضای مجلس خبرگان حرفهایی را به زبان آوردند که بسیار کسان که خود را مرید و غلام حلقه به گوش ایشان می نامند و به نام و کُنام ایشان خطا می کنند , می بایست آویزه گوششان کند.

رفتارهای موهن برخی از سیاسیون در پای تریبون ها و در مجالس که هیچ, بسیار کسان از این طیف در شهر ما زیر نام (ارتش سایبری) بنا بر نیت رهبر انقلاب به ارتکاب رفتارهایی میپردازند که هیچ عقل سلیمی آنها را نمی پسندند. مدتی پیش دیدیم که همین دوستان در عالم واقعی و در فضای مجازی چه بلبشویی به راه انداختند و نماز جمعه را مصادره به اهداف خویش نمودند. اینان که خویش را مرید رهبر انقلاب می دانند خوبست به این بیانات وی توجه کافی و وافی داشته باشند.که ازعان داشتند «رفتارهای خلاف اخلاق» را از عوامل تصعيف جمهوری اسلامی ايران دانست و گفت: «فضای اهانت و هتک حرمت، مخالف اسلام، خلاف شرع و خلاف عقل سياسی است و موجب خشم خداوند می‌شود.»

و در ادامه فرمودند:

«بيان صريح و شجاعانه عقايد» بايد به‌دور از «هتک حرمت و اهانت و فحاشی» باشد.

رهبر جمهوری اسلامی گفت: «برخی جوانان بااخلاص، مؤمن و خوب، متأسفانه تصور می‌کنند اين‌گونه اقدامات وظيفه است اما اين رفتارها، دقيقاً خلاف و عکس وظيفه است.»

آيت‌الله خامنه‌ای به «برخی رفتارهای غيراخلاقی» در «بعضی نماز جمعه‌ها يا محيط های درس» اشاره کرد و تأکيد نمود که اين‌گونه رفتارها موجب «اختلاف و دودستگی» می‌شود.

این حضرات که به اسم ارزشها تندروی و تعصب را به پای عقلانیت و اعتدال قربانی می کنند، به رغم شلوغ کاری هفته پیش شان این روزها اصلا به روی خود نمی آورند که چه کارهایی کرده اند و خود را به آن راه زده اند. چرا که سخنان رهبر انقلاب مستقیماً ایشان را مورد هدف قرار داده است و هم ازین روست که که قادر به هیچ توجیهی نیستند و باید هم خود را به کوچه علی چپ بزنند

چرا که رهبر انقلاب اسلامي در سخناني صريح به همه بويژه جوانان افزودند:

پيام من به همه كساني كه حرف مي زنند و يا در مطبوعات، وبلاگ ها و محيط هاي ديگر مي نويسند اين است كه مخالفت كردن، رد كردن و محكوم كردن يك فكر سياسي و ديني يك چيز است و ابتلاي به رفتار غير اخلاقي و دشنام و هتك حرمت چيز ديگر. من اين مسائل غير اخلاقي را قاطعانه و بطور كامل رد مي كنم و نبايد انجام شود.

نمیدانم بعد از نگارش این پست حضرات عالی مقام چه برخوردی با حقیر میکنند؛ و آیا توپخانه بد و بیراه و فحش شان را به جانب من می چرخانند یا نه. ولیکن من پیشاپیش اعتراف می کنم که حقیر ایشان را تنها و تنها به اطاعت و پیروی از فرامین و بیانات رهبری دعوت نموده ام و نه دیگر هیچ

لینک مستقیم به این مطلب

تجمع مقابل منزل هاشمی؛ خاتمی و شیخ قدرت علیخانی

2011-02-18T06:40:00.001+03:30

شب گذشته حدود 70نفر با تجمع در مقابل منزل خاتمی و هاشمی شعارهای تندی علیه این دو نفر سر دادند.

، از ساعت 19 شب گذشته حدود 70 نفر با عبور از مقابل پست بازرسی واقع در جماران به سوی منزل سید محمد خاتمی رفته و شعارهایی علیه وی سر دادند.

تجمع كنندگان نسبت به هاشمی رفسنجانی كه منزل وی در نزدیكی منزل خاتمی قرار دارد نیز اقدام به ابراز شعارهای تند كرده و درباره به خانواده وی نیز از الفاظ خاصی استفاده كردند.

برخی منابع از پرتاب سنگ به سوی منزل هاشمی خبر می دهند، اما سایر منابع این بخش از خبر را تایید نكردند.

برخی تجمع كنندگان همچنین علیه سید حسن خمینی شعارهای توهین آمیزی داده و در راه خود در مقابل منزل قدرت الله علیخانی، نماینده فعلی مجلس، علیه او نیز شعار دادند.

گفتنی است سایت جهان و خبرگزاری فارس از برخی تجمعات همراه با شعار مقابل منازل موسوی و كروبی در ظهر و شب دیروز خبر داده بودند.

لینک مستقیم به این مطلب

گری مور درگذشت

2011-02-09T04:39:00.001+03:30

گری مور، خواننده، گيتاريست و آهنگساز موسيقی راک، جاز و پانک و از ستاره‌های دنيای موسيقی به‌شکل ناگهانی درگذشت.

آدام پارسونز، مدیر گروه تین‌لیزی نخستین بار روز گذشته این خبر را به شبکه جهانی بی‌بی‌سی اعلام کرد و گفت جسد‌ گری مور در هتلی در کوستا دل سول پیدا شده است. او گفت‌ گری مور از سلامت کامل جسمانی برخوردار بود و این خبر او را شوکه کرده است.

‌گری مور در سال ۱۹۶۹ در زمانی که تنها ۱۶ سال داشت، از زادگاهش، بلفاست، به برلین رفت و به گروه اسکید رو (Skid Row) پیوست که خوانندگی اصلی آن را فیل لینوت به عهده داشت.

گری مور وقتی روی صحنه می‌آمد با تمام وجودش گیتار می‌نواخت. او به هر سبکی اعم از جاز، پانک یا راک روی می‌آورد و سویه‌هایی از بلوز در آثارش شنیده می‌شد.

مور در این‌باره گفته بود: «من مدتی راک می‌زدم، و ظاهراً موسیقی راک مرا تحت تأثیر قرار داده بود، اما حالا می‌بینیم همه این سبک‌ها، اعم از جاز و پانک یا راک با هم خودبه‌خود در نوازندگی من تلفیق می‌شوند و فکر می‌کنم این اتفاق خوبی‌ست، چون فقط به این شکل است که من می‌توانم زبان و شکل بیان خود را پیدا کنم و اگر این اتفاق نمی‌افتاد، موسیقی من چیزی نبود جز کپی‌برداری از کارهای دیگران.»

گری مور هشت ساله بود که گیتار به‌دست گرفت. هشت سال بعد او به گروه اسکید رو ملحق شد. به خاطر همین گروه هم بود که زادگاهش بلفاست را ترک کرد و به دوبلین رفت. از آن پس او نه تنها با اسکید رو همکاری می‌کرد، بل‌که به‌عنوان یک نوازنده که آهنگساز و ترانه‌نویس هم هست خود را شناساند.‌

گری مورد در این دوره از زندگی هنری‌اش با بسیاری از هنرمندان برجسته دنیای موسیقی، هنرمندانی مانند جورج هریسون، باب دیلن و بی‌بی کینگ به اجرای قطعه‌های مختلف پرداخت.

در سال‌های دهه ۹۰ اما‌گری مور یک فترت هنری را از سر گذراند. او در این باره گفت: «احساس می‌کردم راک همه انرژی خلاق‌ام را از من گرفته. مثل یک ماهی بودم که او را از آب گرفته باشند.»

با وجود آن‌که در سال‌های دهه ۹۰ موسیقی راک فراگیر بود،‌گری مور به بلوز روی آورد و به‌زودی به یک هنرمند شاخص در این نوع از موسیقی شناخته شد. قطعه معروف Still Got The Blues حاصل این دوره از زندگی هنری اوست.

در سال ۲۰۰۱ یک هنرمند آلمانی به نام یورگ وین‌تر ادعا کرد که‌گری مور این قطعه معروف را از روی دست او ساخته است. مور به این گفته‌ها خندید، اما دادگاه هر چند که اتهام گرته‌برداری آگاهانه را رد کرد، اما‌گری مور را به پرداخت جریمه محکوم کرد. این تنها نقطه تاریک در زندگی پربار این هنرمند سر‌شناس دنیای موسیقی است.

حاصل فعالیت گری مور در قلمرو موسیقی، ۲۰ آلبوم استودیویی است.

لینک مستقیم به این مطلب

پول، پولِ هاشمی بود!

2011-01-26T06:03:00.003+03:30

مطالب زیر گوشه هایی از خاطرات جالب آیت الله محی الدین انواری است كه بیش از 12 سال (1344 تا 1356) از عمر خود را به جرم مشاركت در قتل حسنعلی منصور و همراهی با گروه های مؤتلفه اسلامی در زندان گذراند.

این گفتگو و مصاحبه كه به وسیله استاد رسول جعفریان انجام شده، دارای مطالب پراكنده و فراوانی است، هر چند به اذعان خود ایشان، تقریباً فاقد نظم و نسق منطقی است، اما می توان گفت كه همه مطالب آن سودمند است:

«...هاشمی آدم خوش بینی بود. من ندیدم در سخت ترین شرایط، خوش بینی اش را از دست بدهد. وقتی با او حرف می زدند، قبول می كرد. حداكثر استفاده را از وقتش می كرد.

روزهای اول شروع كرد پیش (دكتر) شیبانی درس (زبان) فرانسه خواندن. بعد از مدتی هاشمی بحث قرآن (تفسیر راهنما) را شروع كرد كه همان جا بخش عمده آن را تنظیم كرد. از صبح بعد از درس تفسیر آقای طالقانی (در زندان)، كار را شروع می كرد و می نوشت. قدری هم روی نهج البلاغه كار می كرد. بالاخره هاشمی آدم صبور و پشت كاردار بود. آدم احساس می كرد دوستش دارد. برخوردهای جالب و مهربانانه داشت.

تعدادی از طلبه ها را سال 55 ، در سالگرد 15 خرداد گرفتند و آوردند زندان... آنها ملاقاتی نداشتند. در زندان، هر چه جنس می آمد، می رفت انبارِ زندانی ها و تقسیم می شد. خیلی چیزهاكه عمومی استفاده می شد هاشمی تهیه می كرد. خیلی خرج می كرد. هیچ كس خرج نمی كرد. پول، پولِ هاشمی بود. سخاوت مند بود. دست ودل باز بود و خرج می كرد. یك بار سید تقوی می خواست (از زندان) آزاد شود. هاشمی تمام لباس هایش را كه زنش آورده بود و فاستونی خیلی عالی بود، همه را به تقوی داد. فقط عمامه سیاه نداشت بدهد! و او خیلی شیك از زندان رفت.

معاشرتش، معاشرت شیرینی بود. شب های شنبه هم شب قصه گویی بود. اول باید همه یك آوازی می خواندند. خودش هم از بد صداهای روزگار بود كه همه از خنده غش می كردند!...

از زندان پیدا بود كه هاشمی نبوغ دارد. در مشورت ها خوب نظر می داد و با فكرش بچه ها را اداره می كرد. ما از ایشان نه خشونت دیدیدیم و نه بد اخلاقی. آقای طالقانی هم همین طور بود...

آقای هاشمی آدم خوش بینی بود، ‌بر عكس آنهایی كه همه چیز را تاریك می دیدند، اضطراب نداشت، خیلی شوخ بود!...

... (مرحوم) تولیت اسلحه‌ اهدایی شاه (به خودش) را به هاشمی داد. او هم آن را به شهید عراقی داده بود. در بازجویی ها، این اسلحه پای عراقی نوشته شد. عراقی برای این كه جریان پرونده را منحرف كند،‌ گفته بود: از نواب صفوی گرفتم. حتی ناخن های عراقی را هم كشیده بودند (اما آقای هاشمی را) لو نداده بود! نواب هم كه زنده نبود، دیگر نمی شد سراغ او بروند. به هر حال این جالب بود كه با همان اسلحه (اهدایی شاه) منصور كشته می شود!...

من و آقای هاشمی در یك سلول و آقایان طالقانی و لاهوتی هم با هم بودند. در این سلول ها وقتی وارد می شدیم دست چپ یك توالت فرنگی بود. این توالت دری داشت كه میز غذا خوری بود. یك دستشویی هم كنارش بود. یك تشك هم بود جای دو نفر كه دراز بكشند.

این مطالب مربوط به سال 55 بود. روزی ماشین آوردند و ما را بردند كمیته موقت... تا عَضدی با ما صحبت كند... عضدی همان بود كه هاشمی را با سیگار سوزانده بود...»

لینک مستقیم به این مطلب

غزل ؛ هبوط زیبائی

2011-01-16T04:29:00.001+03:30

تمام متن غزل در هبوط زیبایی
شبیه فلسفه های عجیب رویایی

در استتار تن عقل و روح استعلاست
نیچه معلم تاریخ ِ پشت دادایی

غروب علت عالم؛ غروب تبعیدی!
طلوع جملهء «انسان دچار تنهایی»

جهان فاقد هستی؛ جهان بی مضمون!
جهان مثابه متن بدون معنایی

که مینوسم و امضای آن برایم نیست

شبیه آن هنری که بدون زیبایی

نزول طنز «حقیقت» درون یک فیلم است

درون کاغذ بی خط؛ درون «تقوایی»

لینک مستقیم به این مطلب

شایعه یا واقعیت؟ فیس‌بوک تعطیل می‌شود

2011-01-11T05:14:00.001+03:30

روز گذشته خبری منتشر شد که زاکربرگ، موسس و رییس فیس‌بوک در اظهارنظری گفته است فیس‌بوک از کنترل خارج شده و برای پایان بخشیدن به این وضعیت آشفته، تصمیم گرفته‌ام این شبکه اجتماعی را تعطیل کنم.

فرهیختگان آنلاین: روز گذشته خبری منتشر شد که زاکربرگ، موسس و رییس فیس‌بوک در اظهارنظری گفته است فیس‌بوک از کنترل خارج شده و برای پایان بخشیدن به این وضعیت آشفته، تصمیم گرفته‌ام این شبکه اجتماعی را تعطیل کنم.

این خبر به‌سرعت در اینترنت منتشر شد و پانصد میلیون کاربر اینترنتی این شبکه اجتماعی را به حیرت انداخت. براساس این خبر، موسس فیس‌بوک در کنفرانسی خبری گفته بود: «استرس مدیریت فیس‌بوک زندگی مرا نابود کرده و باید به این اوضاع دیوانه‌وار خاتمه دهم. سایت فیس‌بوک تمام و کمال در ۱۵ مارس / ۲۴ اسفند امسال تعطیل می‌شود و دیگر کسی نمی‌تواند به محتوای اینترنتی صفحه خود ازجمله عکس‌ها و فیلم‌ها دسترسی داشته باشد».

ماجرا به همین پایان نیافت و زاکربرگ در گفتگوی تلفنی اختصاصی با خبرنگار ویکلی‌وورلدنیوز گفت: «فکر کنم بدون فیس‌بوک زندگی بهتر است. مردم مجبور می‌شوند از پشت رایانه‌های خود بلند شوند و در کوچه و خیابان دوستان واقعی پیدا می‌کنند».

این همه درحالی است که ویکلی‌وورلدنیوز به انتشار خبرهای مضحک و دروغ و شایعات بی‌اساس مشهور است و داستان‌های مفصلی از نامزدی جورج‌کلونی (بازیگر مشهور هالیوود) برای انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده و صحنه‌سازی مایکل‌جکسون (ستاره پاپ) برای مرگ تقلبی‌اش تا حمله فضاپیماهای بیگانه به زمین در سال ۲۰۱۱ را منتشر کرده بود؛ اما خبر تعطیلی پرمخاطب‌ترین وبسایت اینترنتی که به‌تازگی رتبه اول سایت‌های پربیننده کاربران آمریکای شمالی را از آن خود کرده سبب شد این خبر در صدر خبرهای تکنولوژی خبرگزاری‌ها قرار گیرد.

هرچند بسیاری از کاربران نظر دادند که این خبر شایعه‌ای بیش نیست و زاکربرگ باید یک دیوانه باشد که بخواهد وبسایتی را که هم‌اکنون بیش از ۵۰ میلیارد دلار می‌ارزد، به همین سادگی تعطیل کند!

آخرین خبر هم این‌که ای.اف.پی ۴ ساعت پیش خبر داد یکی از سخنگویان فیس‌بوک رسما هرگونه برنامه‌ای برای تعطیلی فیس‌بوک را رد کرد.

Link to this post

محکومیت نصور نقی پور به هفت سال حبس

2011-01-09T06:36:00.003+03:30

نصور تقی‌پور، مدير تارنمای «نصور» به اتهام عضويت در مجموعه فعالان حقوق بشر از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به هفت سال حبس تعزيری محکوم شد.

به گزارش تارنمای رهانا، تقی‌پور در دادگاه، «قوياً» عضويت در مجموعه فعالان حقوق بشر را رد کرده بود. مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران (هرانا)، سازمانی برای دفاع از حقوق بشر است که می‌گوید برای بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران تلاش می‌کند.

روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران، ١٢ اسفند ٨٨ با انتشار اطلاعیه‌ای از این سازمان به عنوان «شبکه پوشش منافقین (سازمان مجاهدین خلق)» یاد کرد که داری «ارتباطات گسترده» با دولت آمریکا است.
دادستانی تهران، «جاسوسی، جنگ روانی عليه نظام جمهوری اسلامی و مقدسات دينی، انجام اقدامات ايذايی و هكری و نفوذ به سرورهای دولتی، برنامه‌ريزی برای اختلال در سيستم مديريت شهری و ايجاد پوشش امنيتی براي ورود به فاز اقدام مسلحانه عليه نظام جمهوری اسلامی» را از اهداف مجموعه فعالان حقوق بشر اعلام کرده بود.

تارنمای «نصور» که توسط تقی‌پور مدیریت می‌شود، حاوی مقالاتی درباره فلسفه، انديشه سياسی، ادبيات، هنر و اجتماع است. وی هم‌چنین دانشجوی رشته فناوری ارتباطات است.

اين فعال فرهنگی ۱۱ اسفند ۱۳۸۸ توسط تيم سايبری سپاه پاسداران ايران در منزل خود در قزوين بازداشت شد. وی پس از ۱۱۰ روز حبس در زندان اوين، با وثيقه ۱۰۰ ميليون تومانی از زندان آزاد شد.

يلدا مظفريان و امير رئيسيان دو تن از وکلای تقی‌پور، به حکم صادره شده عليه وی اعتراض کرده‌اند. آن ها ابراز اميدواری کرده‌اند «تا با طی مراحل قانونی، زمينه ی کاهش حکم مزبور را به ميزان زيادی کاهش دهند.»
گزارش‌گران بدون مرز مهر ٨٩ با انتشار اطلاعیه‌ای، «نگرانی عميق خود را از نقض فاحش حقوق بشر در زندان‌های جمهوری اسلامی که عمدتاً از سوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عليه روزنامه‌نگاران و شهروند وب‌نگاران انجام می‌شود، اعلام کرد.»

بنا بر اطلاعیه این انجمن بین‌اللی مدافع آزادی مطبوعات «مرکز بررسی جرايم سازمان يافته سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و سايت رسمی آن گرداب به شکل فعال در سرکوب شناسايی و دستگيری شهروند وب‌نگاران نقش داشته‌اند.»

این اطلاعیه افزوده «فرماندهی پدافند سايبری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و هکرهای وابسته به آن مسئول دستگيری بسياری از وبلاگ نويسان و شهروند وب‌نگاران در ايران هستند.»

لینک مستقیم به این مطلب

شمس آل احمد برادر جلال هم درگذشت.

2010-12-07T04:29:00.002+03:30

شمس آل احمد برادر جلال هم درگذشت.

شمس آل احمد نویسنده و ناشر ایرانی که از چهل‌روز پیش به دلیل مشکل ریوی در بیمارستان باهنر بستری شده بود، در ساعات پایانی یکشنبه (پانزدهم خرداد) درگذشت.

شمس آل احمد بیشتر اعتبار و اصالتش در دوران پس از انقلاب به خاطر امتیاز «برادر بودن با جلال» بود؛ و شاید همین مسئله باعث عضویت او در ستاد انقلاب فرهنگی به فرمان امام خمینی بود بود.

برای خواندن خاطرات او و جلال می توانید به کتاب «از چشم برادرم» مراجعه کنید.

وی حوزه های مختلفی از فرهنگ و هنر را تجربه کرد از عکاسی و فیلمبرداری گرفته تا تصحیح متون کتب قدما. همچنین دو مجموعه داستان به نام‌های «گاهواره» و «عقیقه» منتشر شد.

مجلس ترحیم این ناشر،نویسنده و پژوهشگر ایرانی روز پنج‌شنبه 18 آذرماه در مسجد نور تهران برگزار می‌گردد.

لینک مستقیم به این مطلب

موازنه دولت و ملت در ایران معاصر

2010-09-29T06:34:00.001+03:30

ساختار حکومتی ایران در طول تاریخ؛ از پیش تا پس از اسلام طبقه عامه را شامل توده‌هایی مکلف و پاسخ‌گو می‌طلبیده که نه تنها حق استنطاق ندارند، بلکه همیشه می‌بایست در برابر مستنطقی بنام دولت یا حکومت پاسخگو باشد، از صدر مشروطه تابحال مردم ایران در طی فرآیندی که بطور توافقی می‌توان آن را فرآیند «موظف کردن» و یا «پاسخگو کردن» دولت دانست در حال نبرد و کش و قوس با دولت‌هاست تا به‌نوعی «شاید» بتواند دولت را پاسخگو کند.
اما به واقع مشکل چیست که ملت تا بحال نتوانسته است که دولت را آنگونه که باید و شاید پاسخگو نماید؟
از تمام خوانندگان محترم این متن که لطف کرده و مرا مفتخر به خواندن این نوشتار می‌نمایند خواهشمندم ضمن حفظ عقاید و اعتقادات محترم خود تعصب و دگمیت را کنار بگذارند، و وجود امکان اشتباه را در نظامی که انسانهای غیر معصوم خلق می‌کنند محتمل دانسته و دور از واقعیت ندانند، حتی اگر آن نظام بر مبنای اتکا و جستجوی امر قدسی تشکیل شده باشد و حتی اگر تشکیل دهندگان و بنیانگذاران آن انسانهایی آزاده و به واقع «معصوم» باشند.
وقتی با این واقعیت به مسئله نگاه کنیم و آن را به معنای واقعی کلمه باور داشته باشیم باور کنید نیمی از راه را برای حل مشکل در پیش رفته‌ایم. پیشترهم در نوشتارهای همین خوانه مجازی گفته بودم که بقول بزرگی یک انسان «عادی» {تکرار می‌کنم انسان عادی} اگر خود را بری از عیب بداند قطعا شخصیتاً بیمار است.
شاید این مسئله بداهتی به واقع مسلم و غیرقابل انکار باشد اما اگر بخواهیم از موضع انصاف تنها به کرده و کردار خویش (و نه دیگری نگاه کنیم) بعید است از هیچ نقد و سخن خلاف میل‌مان نرنجیده باشیم. در این هنگامه گویی انسان مغروری در درون‌ما سعی در کتمان واقعیت دارد و از ما میخواهد که واقعیتی را که اگرچه واقعی‌ست کتمان کنیم، چرا که با تائید آن واقعیت گویی خویش را کتمان کرده‌ایم. بنابراین گاه برای حل مشکلی که ریشه‌ای بنیادی و اساسی دارد و محتاج به عمل جراحی موشکافانه‌ای‌ست از مسکن‌های موقتی و درمان‌های کوتاه مدت استفاده می‌کنیم. اگرچه عوارض بعدی آن برای ما بیشتر و دردناک‌تر باشد. اما ما به بعداً کاری نداریم ما میخواهیم حالیه دردمان درمان شود و فکر آتیه را آتیه خواهیم کرد. اما همین ضعف به ظاهر ساده بارها و بارها مسیر تاریخ این کشور را تغییر داده است.
وجود چنین خصلتی ما را در مواجه با پدیده‌ای عالمگیر و جهان‌ستا که بازهم می‌توان آن را بازهم بصورت توافقی «مدرنیته» نامید، دچار چالشی بنیادی و فرهنگی در سطح کلان کرده است. پیش‌تر از آن حتی اگر قوم جهانگیر و ویرانگری مثل غربیان مقدونی و شرقیان مغول به ایران حمله کرده و کاخ‌ها را کوخ کردند، اما بازهم فرهنگ غنی ایران تمام این اجانب و فرهنگ بربری و هرهری ایشان را در خویش هضم میکرد و بازهم دوباره از جای برمی‌خواست. اگرچه ایشان معترضین را کشتند، کتابهایی که حامل فرهنگ غنی ایرانی بود سوزاندند، دادگاههای دروغین برپا کردند و حقانیت تصنعی برای خویش به مردم عرضه نمودند اما سرآخر بی آنکه بخواهند و بدانند و بفهمند سر تسلیم در مقابل فرهنگ ایرانی فرود آوردند و اسکندر مقدونی بسیاری از رسوم ایرانیان را مقلدانه به کار گرفت مجبور به تعظیم در برابر مزار مردی بزرگ (کورش) شد که خود نماد شرافت ایرانیان پیش از اسلام است و زنی ایرانی (رکسانا) را برگزید.
ویا همان مغولانی که با سوزاندن کتابخانه و گنجینه‌های ارزشمند فرهنگ و ادب ایرانی سعی در قبولاندن جبری خود بر مردم داشتند سرانجام خود اسیر تفاخر و تناظم شعر و ادب ایرانی شدند.

اما آن فرهنگی که ما در طی تجربه [پذیرایی از] آن هستیم، تجربه‌ای کاملا متفاوت با میهمان‌های ناخوانده پیشین برای ما به همراه داشت. ما در جدل های قبلی‌مان در مقابل هر بدل بیگانه بدیلی شایسته‌تر و ارجح‌تر ارائه می‌دادیم و می‌توانستیم، در جدل‌هایی نابرابر بازهم پشت آن رقیبان قدر و چالاک را به خاک بمالیم. هم ازینرو ما در مواجهه کثیر سوم با رقیب قدیمی در لباسی جدید از داشته‌های پیشین خود وام جستیم و در مقابل فنون رغیب پی بدل‌های آن در خرمن تجربت تاریخی خود می‌گشتیم.
آری آنچه ما تجدد یا مدرنیته خواندیمش و در دو الی سه قرن اخیر به خبیثانه‌ترین شکل ممکن {یعنی استعمار} خود را به ما نمایاند را ما سالها و شاید بهتر است بگوئیم قرنها پیش می‌شناختیم.
درآن ایام ما هوشیارتر از این بودیم و این هوشیاری نه صرفاً از آخور ایرانی بودن که از توبره اسلامی بودن ما مقدر بود. باری آن هنگام که علم و فرهنگ و جهان بینی و حتی دین غربی هنوز عنانش را به دکارت و نیوتن و لوتر و روسو و... نسپرده بود، به یمن نهضت ترجمه و شایسته سالاری نسبی نظام حاکم در آنزمان ما توانستیم دستاورد فرنگی‌های قدیم را که حکمای آتنی می‌دانستند هضم کنیم. در آن برهه ابن سیناها و خواجه نصیرهای ما از مرحمت حکام برخوردار بوده و تدوین و تنظمیم فرهنگ ایرانی {و اسلامی} را عهده دار شدند و عصری را خلق کردند که بعدها مسلمانان با حسرت بدان نگریستند و آرزوی برگشت بدان عصر را داشتند. کسانی مثل سیدجمال‌الدین اسدآبادی که اسلام فعلیه را اسلامی منحرف شده از مسیر راستین می‌دانستند و همهء هم و همت‌شان آن بود که بازهم جهان اسلام را به عصر ابن‌سیناها و خواجه‌نصیرها و بیرونی‌ها برسانند. درحالی که رغیب جدید آن رفیق قدیم نبود و مجهز و مبتلا به تغییراتی ماهوی شده بود.
درک این تغییرات ماهوی و تلاش برای بومی کردن این جهان تغییر یافته همان کاریست که ما از دوران عباس‌میرزا و بلکه از قدیم‌تر از دوران شاه عباس کبیر درپی فهم آنیم...

هیچ فرد فهیمی به مدد تجربه این دوران نهایتاً چهارصد ساله مواجهه با مدرنیته را صرفاً عبور از یک دروازه تاریخی نمی‌داند، تحلیل تئوریک این فرآیند که به زعم نگارنده یک پروسه است (نه یک پروژه) می‌توان گفت دغدغه فکری تمام روشنفکران و اندیشمندان و فرهنگ‌وران معاصر از صدر مشروطه تا به امروز است.

حال می‌توانیم به مبحث اصلی برگردیم. یعنی همان مسئله پذیرش به چالش کشیده شدن در جهان جدید است. توضیح و توجیه لزوم وجود «عقل نقاد» بن مایه فلسفی فرهنگ مدرنیته (یا همان مدرنیسم) را تشکیل می‌دهد. جالب آنست که بسیاری از دین ستایان از این نکته غافلند که کانت (که اصلی‌ترین برسازنده عقل نقاد است) هدفش از این‌کار را باز کردن جایی برای خدا می‌خواند. فرآیندی که این اندیشه را از میان اوراق کتب سنگین فلسفی به متن اجتماع آورد را می‌توان در اتفاقات قرون 18 تا 20 میلادی مشاهده کرد. در این دوران بود که کانت از مردم خواست «جرأت دانستن داشته باشند» و مردمان غرب برآن شدند تا جایگاه حکام را با خود عوض کنند. بدین نحو که این دیگر این حکومت‌ها نبودند که خواست‌هایشان را به مردم تحمیل می‌کردند بلکه این مردم بودند که حکومت را مطیع خواست‌های خود می‌خواهند. آنچه ما دمکراتیزه کردن فرهنگ اجتماعی و سیاسی یک سرزمین میدانیم محصول فرآیندی پیچیده است که نمی‌توان آنرا در یک پست وبلاگی بصورت کامل طرح کرد.

فهم آنچه در طول تاریخ مدرنیزاسیون بر فکر و فرهنگ ایران تاثیر گذارد، مستلزم واکاوی و بازخوانی گفتمان‌های معاصر فرهنگی ایران است، که خود محتاج پژوهشی سترگ است، لکن آنچه مورد نظر نگارنده است و در ابتدای بحث بدان اشارت شد همان مقوله‌های 1- انتقاد ناپذیری و 2- حال اندیشی‌ست.

این‌ها مسائلی‌ست که بدون تعارف هنوز به صورت نهادینه در بطن حاکمیت و جامعهء ایران وجود دارد. منظور از حال‌اندیشی همان «دریافتن امروز، در امروز» و «واگذاشتن فردا، به فردا» است. یعنی «عدم تعهد به آینده» ، یعنی «استفاده از مسکن‌ها» ی مختلف برای درمان موقت. اگر شاکله گفتمان رسمی حاکم بر بافت جمهوری اسلامی را در ذیل پروژه فکری «بازگشت به خویش» جلال آل‌احمد و شریعتی و ... جستجو کنیم در‌خواهیم یافت که این پروژه نیز خود به سامان همان مسکن مقطعی بود که هدفی کوتاه مدت را دنبال می‌کرد. و آن هدف عبارت بود از «استفاده از پتانسیل مذهبی جامعه برای براندازی حکومت پهلوی» یا به بیان ساده‌تر انقلاب. در این راستا بود که سردمداران این گفتمان پیامبروار به نصیحت خود، جامعه، حاکمیت و هنرمندان و روشنفکران می‌پرداختند و منتقدین خود را به قبیحانه‌ترین شکل ممکن زیر به فحش می‌بستند. جملاتی نظیر «فیلسوفان پفیوزهای تاریخ‌اند» و یا خوانش «قشری» جلال از روشنفکران عهد مشروطه همه یادگاران آن ایام هستند.
وقتی به مباحث مطروحه در نوشتارهای این روشنفکران احساساتی و بعضاً سطحی‌اندیش می‌نگریم در می‌یابیم، که بسیاری از مباحثی که امروز در فرهنگ رسمی کشور نهادینه شده‌اند، در سخنرانی و مقالات این دوستان انقلابی فرم و قوام خویش را یافته‌اند، مسائلی از قبیل «زیر سوال بردن مشروطه خواهان» ، «غربزدگی» ، «حسینی بودن» و در روبروی آن «یزیدی بودن» ، «اسلام انقلابی» ، «اسلام آمریکایی» و... بسیاری از این مفاهیم درآن دوران قوام و در این دوران دوام یافته‌اند.

اما امروز...
حکومت و جامعه‌ای که وارث این گفتمان است وارد فضای جدیدی شده است، دیگر آن کارآیی سابق را در ارضاء نیازهای معرفتی ما ندارد. وقوع اتفاقات تلخ و دردناک سال 88 نقطهء عطفی بود که منتهای ناکارآمدی گفتمان مذکور را (حد اقل در سیرت و صورت فعلی) برای تیزهوشان و نخبه‌گان مسجل کرد.
اما حقیقت آنست که در موازنه مردم و حکومت، علاوه بر روحانیان و روشنفکران، عنصر بسیار قدرتمند دیگری شکل گرفت که ما در ادبیات سیاسی «رسانه» می‌نامیم. اساس و فلسفه تولد چنین چیزی و در واقع راستا و ابتنای تئوریک آن بر مبنای همین واقعیت و جمله کلیدی کانت است «جرأت دانستن داشته باش» . در اساس رسانه از آنرو ایجاد شد که در جهان مدرن معرفت بر امور «حق» مردم است و پاسخگویی «تکلیف» غالبان و حاکمان زمان. لکن این ابزار یعنی رسانه براساس فلسفه‌ای ایجاد شد که به زبان ساده و در بیان عامه می‌توان آن را «رو بازی کردن» دانست. برای ما که وارث فرهنگی پوشیده پسند و مستور پرست هستیم، زیستن در چنین جهانی بسیار سخت است و هزینه‌های گزافی برای‌مان دارد.
داشتن خصائصی نظیر همان انتقاد ناپذیری و حال‌اندیشی که میراث گفتمان انقلابی ماست باعث شد که مردمی که همیشه «مکلف» هستند، و حاکمیتی که خود را «محق» میداند، برخورد نادرست و نامعقولی با یکدیگر نمایند و در این مواجههء نامعقول بود که احساساتی گری، قشری گری و استفاده از مسکن‌های موقتی و عدم تعهد و تفکر به آینده، ضربات سنگینی بر پیکر ما وارد آورد.
آری اینگونه است نظام ما (حاکمیت) و مردم جامعه (طبقه متوسط شهری) هر دو از یک درد رنج می‌برند.

در این میانه 2 عنصر مهم و غیر قابل چشم پوشی به ایفای نقش می‌پردازند، «رسانه» و «نسل سوم» که به ترتیب در دو پست جداگانه بدانها پرداخته خواهد شد. البته احزاب نیز باید در این مقال جای بگیرند اما به دلایلی که بسیاری میدانند, ایران فاقد حزب واقعی ست.

لینک مستقیم به این مطلب

خاطرهء محمدرضا و شجریان

2010-09-25T05:33:00.006+03:30

شروع سال تحصیلی، سالگرد جنگ تحمیلی، سفر رئیس دولت به نیویورک ماوقعی ست که این چنین باهم مصادف شده‌است و هرکدام می‌تواند بهانه‌ای برای نوشتن باشد.
اما آنچیزهایی که من می‌خواهم بدان بپردازم، گفتنی‌های اغلب مغفولی‌ست که در این کوران اخبار شاید کمتر دبده و شنیده شود.

1-اول اینکه مجلهء الکترونیکی «ادبیات ما» دومین شماره خود را منتشر کرد. در این شماره علاوه بر شعر و داستان و ترجمه و مصاحبه؛ مقوله محتوا در ادبیات هم به بحث گذاشته شده است.
شماره اول این مجله را هم می‌توانید از اینجا دانلود کنید.

2- خاطرم هست چندسال پیش در یک سفر یک هفته به مشهد و هنگامی که درشبانه‌های تنهایی فارغ از گرما و شلوغی روز به جانب حرم می‌رفتم با جوانی آشنا شدم که به دنبال حرم می‌گشت، قضا خواست که ما باهم هم‌مسیر شویم، اسمش «محمد رضا» بود. سنش به سی نمی‌رسید و ظاهرش شباهتی به مردمان عادی نداشت. از سرکنجاوی سراغ ملیت و تبارش را پرسیدم. او نیز انگار از خدا خواسته بود تا کسی را برایش مهبا کند که گوش شنوایش باشد. حدسم درست بود ایرانی نبود. او از روسیان بود که از جانب ترکمنستان به ایران آمده بودند. قصه مسلمان شدنش را که شنیدم احساس غرور کردم. او میگفت هنگامی که به قصد دیدن آثار باقی مانده از تمدن عظیم ایران باستان با دوستانش به ایران آمده بود. و تخت جمشید را نیز دیده بود. گویا آخرین روز اقامتشان به ماه رمضان خورده بود و قرار بود که روز اول ماه رمضان از ایران بروند. اما ...
در روز آخر سفر این مسافر شنیدن مثنوی معروف افشاری و بیشتر از آن نوای داوودی ربنا پای او را در مشهد قفل می‌کند و قید برگشتن به روسیه را می‌زند. و پس از دیدن شجریان و گریستن در آغوش وی و سفری به مکه به آئین اسلام در می‌آید. و مشهد را از آنسو دوستداشت که ...
وقتی به اینجای حرفش رسید ما نزدیک حرم شدیم. میخائیل (محمدرضا) که با زبان انگلیسی دست و پا شکسته‌ من به سختی منظورش را به من می‌فهماند به من گفت: من مسلمان شدنم را مدیون شجریان هستم و هم‌از اینرو نام خود را محمد رضا گذاردم، بسیار کسان را می‌شناسم که شنیدن این نوا در عمق وجودشان تاثیر گذاشته و به هنر اسلامی علاقه‌مند شده‌اند.
اول مهر ماه سالگرد تولد مردی‌ست از تبار ترانه. هنرمندی که همواره خود را همراستای مردم دانسته و همیشه دوست دارد زبان گویای جامعه خویش باشد. فارغ از دغدغه‌ها و گرایشات سیاسی این هنرمند بزرگ و ماندگار آنچه را که من نمی‌توانم توجیهی عاقلانه برایش دریابم رفتار کودکانه صداوسیمای آقای ضرغامی در پخش نکردن نوای داوودی و ماندگار ربنا و آن مثنوی افشاری در لحظات افطار است، با آنکه آقایان تعداد زیادی را بسیج کرده بودند تا بلکه بتوانند با همان اسلوب و براساس همان متد قرائی ي آقای شجریان این دعا (آیه‌های قرآن) را قرائت کردند تا بلکه بتوانند جای خالی این نوای ماندگار را پر کنند. اما همه‌گان دیدند که هیچ‌یک از آن قاریان مقلد نتواستند به تسلط و تبحر استادانه شجریان و حد اوج صدای وی برسند و بگوش رسیدن صدای ربنا از اسپیکرها و بلندگوهای رایانه و دستگاه پخش مردم و حتی از بعضی از مساجد نشان داد نمی‌توان این نوای ماندگار را که در طول سی سال به عمق جان ما نفوذ کرده و بخشی از هویت این ماه مهمانی را می‌سازد کتمان و پنهان کرد.
در سایت خوابگرد لینک فایل صوتی مضبوط در خانه‌ی محمد موسوی با همراهی نی حسن کسایی در زادروز شجریان از وبلاگ سوشیانت را یافتم و آن را برایتان گذاردم. در پایان فایل هم می‌توانید گپ‌وگفت دوستانه‌ی این بزرگان و دیگر حاضران را در باره‌ی اوضاع و احوال موسیقی آن روزگار بشنوید.

3-از خوابگرد گفتم ویاد سیدرضا شکرالهی عزیز افتادم. پس از توفیق طرح انتخاب بهترین رمان‌های منتشره در سال 87 توسط وبلاگ نویسان، این دوست بزرگوار تصمیم گرفت که همین منوال را نیز برای انتشار رمانهای انتشار یافته در سال 88 در پیش گیرد. اما از آنجا که خوابگر را بخواب رفته‌گان فیلتر کرده‌اند تنها کمکی که از ما می‌‌آید انعکاس این مسئله و ارائه لیست رمانهای منتشره در سال 88 است. برای نظر سنجی‌ای که اگر اتفاقی نیفتد در همان زمان سالگرد رای‌گیر اولین دوره برگزار می‌شود، وقت زیادی دارید. فهرست رمانهای منتشر شده در سال 88 را در ادامه مطلب بخوانید...

پیوند مستقیم به این مطلب

فهرست آثار منتشره در سال 1388

۵_ ابر صورتی، علیرضا محمودی‌ایرانمهر، چشمه

۶_ ارواح مرطوب جنگلی، محسن حکیم معانی، ققنوس

۷_ از چاله به چاه، بهمن فرزانه، ثالث

۸_ از چهارده سالگی می‌ترسم، حسن محمودی، چشمه

۹_ از میان تارهای مرتعش، آرش سنجابی، مروارید

۱۰_ اقلیما، حسین کوشامنش، شایسته‌گستر

۱۱_ اگر ابرها بگذرند، سعید طباطبایی، مروارید

۱۲_ ایستگاه باغ سرهنگ، علی‌الله سلیمی، افراز

۱۳_ بازمانده، مریم دلباری، افراز

۱۴_ باسگا، آراز بارسقیان، افراز

۱۵_ بانوی ارغوانی، ساسان پارسی، افراز

۱۶_ ببینم نبض‌تان می‌زند؟!، امین فقیری، چشمه

۱۷_ برو ولگردی کن رفیق، مهدی ربی، چشمه

۱۸_ بماند، بهناز علی‌پور گسکری، چشمه

۱۹_ پرتره‌ی مرد ناتمام، امیرحسین یزدان‌بد، چشمه

۲۰_ پلتیک زنانه، امیر فرهی، اتاق آبی

۲۱_ تا دوشنبه‌ی دیگر، غلامحسین دهقان، چشمه

۲۲_ تا صدای رباب پای قطار، هادی خورشاهیان، پرنده

۲۳_ تاکسی سمند، جواد افهمی، هیلا

۲۴_ تغییر مسیر باد قدغن است، احمد درخشان، افراز

۲۵_ توپ بازی، تبسم غبیشی، ققنوس

۲۶_ تو هیچ گپ نزن، محمدحسین محمدی، چشمه

۲۷_ جای خالی سایه، گیتی رجب‌زاده، افراز

۲۸_ چهار چهارشنبه و یک کلاه گیس، بهاره رهنما، چشمه

۲۹_ حرفه‌ی من خواب دیدن است، فاطمه زارعی، چشمه

۳۰_ حضور دلپذیر، مجید دانش‌آراسته، روزگار

۳۱_ خنده در پارلمان، مصطفی فلاحیان، افراز

۳۲_ خوابیدن در هوای آزاد و چند داستان کوتاه دیگر، فرحناز شریفی، نی

۳۳_ خیال‌بازی، ساناز سیداصفهانی، هیلا

۳۴_ خیال باطل، فاطمه طاهری، افراز

۳۵_ داستان‌های روزانه، محمدرضا پورجعفری، گیسوم

۳۶_ در محاق (دو داستان بلند)، سهیلا بسکی، نیلوفر

۳۷_ دریا خواهر است، عباس عبدی، تورج رهنما

۳۸_ دزد، شاهرخ تندرو‌صالح، افراز

۳۹_ رکسانا نیستم اگر...، ناهید طباطبایی، چشمه

۴۰_ روباه و لحظه‌های عربی، مرتضا کربلایی‌لو، افراز

۴۱_ روز گودال، شکوفه آذر، ققنوس

۴۲_ سبک‌ترین مارلبروی هستی، نیلوفر عاکفیان، افراز

۴۳_ سریرا، سیلویا و دیگران، سپینود ناجیان، چشمه

۴۴_ سگ‌ها و آدم‌ها، فرشته مولوی، ققنوس

۴۵_ سلام، آقای ونسان، رضا خاکی‌نژاد، چشمه

۴۶_ سیامو و چند داستان کوتاه دیگر، شهره احدیت، نی

۴۷_ شاباجی خانم، پونه ابدالی، حوض نقره

۴۸_ شاخ، پیمان هوشمندزاده، چشمه

۴۹_ شاخه گلی برای جوتو دی بوندونه، هرمز ریاحی، نی

۵۰_ شبی که ستاره‌اش را گم کرده بود، ناهید کبیری، ثالث

۵۱_ شبی که عاشق فانوس شدم، پروین مختاری، افراز

۵۲_ شفا در میان ما نفس می‌کشد، کیارنگ علایی، هیلا

۵۳_ شیفت شب، غلامرضا معصومی، افراز

۵۴_ عبور معطر، نارسیس زهره نسب، هیلا

۵۵_ عصابه، حبیب باوی‌ساجد، افراز

۵۶_ غربتی، مهین بنی‌طالبی دهکردی، افراز

۵۷_ فصل‌ها، آناهیتا موسوی، فرهنگ ایلیا

۵۸_ فوتبال وسط حمام، محمود قلی‌پور، افراز

۵۹_ قصه‌های پریوار و داستان‌های واقعی، کامران محمدی، ققنوس

۶۰_ قطار در حال حرکت است، میترا داور، هیلا

۶۱_ کاش به کوچه نمی‌رسیدم، محمد هاشم اکبریانی، چشمه

۶۲_ کتاب آذر، علی خدایی، چشمه

۶۳_ کتابت بهار، مهدی مرعشی، ققنوس

۶۴_ کتاب ویران، ابوتراب خسروی، چشمه

۶۵_ گام محال، سروش امامی‌راد (رهگذر)، افراز

۶۶_ لباس آبی روی بند رخت،‌ ژیلا تقی‌زاده، نی

۶۷_ لالمونی، کاوه هدایتی‌فر، افراز

۶۸_ ماهی که توت‌فرنگی‌ها سرخ می‌شوند، بها‌ءالدین مرشدی، چشمه

۶۹_ متولد ماه جغد، آزاده محسنی، ققنوس

۷۰_ مردم عادی زندگی معمولی،‌ مهدی فاتحی، نی

۷۱_ مرغ عشق‌های همسایه‌ی روبه‌رویی، فرشته نوبخت، افراز

۷۲_ مشتی خاک، همین!، مینا احمدی، افراز

۷۳_ مشق‌های خط نخورده، ابراهیم حقیقی، مرکز

۷۴_ معاش، حمیدرضا اکبری شروه، مهیستان

۷۵_ ملودی‌های سرگردان، کامران اصغری، نگاه

۷۶_ من آقام یا الاغ؟!، فرزاد حسنی، افراز

۷۷_ من زنی انگلیسی بوده‌ام، فریبا صدیقیم، ققنوس

۷۸_ موزه‌ی اشیای گم شده، پیام یزدانجو، مرکز

۷۹_ مهمانی با کلاغ‌ها، زهرا پورقربان، افراز

۸۰_ نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما، محمد حسینی، ثالث

۸۱_ هرازگاهی بنشین، فریبا منتظرظهور، مروارید

۸۲_ هفت، مختار عبدالهی، مروارید

۸۳_ هیچ‌چیز اتفاقی نیست، آتوسا زرنگارزاده شیرازی، افراز

۸۴_ و حالا عصر است، طیبه گوهری، ثالث

پ.ن:این فهرست بر اساس آمار خانه‌ی کتاب ایران و اطلاعات گرفته‌شده از خود ناشران تهیه شده است. اگر احیاناً کتابی داستانی سراغ دارید که چاپ نخست آن در سال ۱۳۸۸ بوده و در این فهرست نیست، به سیدرضا شکرالهی ایمیل بزنید.

تهران‌زدگی قزوینیان

2010-09-22T03:23:00.002+03:30

احمد فردید در دوران پیش از انقلاب اصطلاحی را برای تحلیل روزگار خود وضع کرد که اسباب شهرت آن بیشتر به نام جلال آل‌احمد است. این اصطلاحی بود که فردید اول بار بنیاد نهاد و آل‌احمد آن را کج‌فهمانه دستمایه نگارش کتابی قرار داد به همین عنوان. غرب‌زدگی!
اما نوشتار حاضر اصلا نه ربطی به آل‌احمد دارد و نه به روشنفکران فردید زده! آنچه منظور نظر ماست، استعمال همین فرهنگ لغت سازی در موردی ورای این مفاهیم است. به واقع نگارنده نیز در این باب به ساخت اصطلاحی از این جنس دست زده که شاید مثل غرب‌زدگی آل‌احمد یا بهتر است بگوئیم فردید، بار منفی داشته باشد اما از اساس با آن متفاوت است. خواندن مطلبی زیر عنوان «درد دلی با مخاطب؛ عکس تلخ» در سایت حدیث یاد معضلهء واقعا تلخی افتادم که در قزوین تبدیل به یک قانون نانوشته شده و آن قانون نانوشته اینست:
تهران‌زدگی!
فهم این اصطلاح مستلزم زندگی در شهرستان‌هایی‌ست که ترجیحا نزدیک پایتخت (همان تهران) باشند. مثل همین قزوین
براساس این اصطلاح تمام فعالین حوزه‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و هنری و... خواستگاه و مرکز فعالیت خود را در تهران دانسته و برای افزایش سطح کیفی و کمی کار خود همواره رو به سوی پایتخت دارند... شاید برای بسیاری از شما این جمله آشنا باشد:
اگر میخواهی پیشرفت کنی باید از قزوین [به تهران] بروی!

حقیقت نهفته در پس این جمله برسازندهء بزرگترین تراژدی توسعه نیافتگی در شهر یا شهرهایی مانند قزوین است. توگویی این قانون نانوشته در سنگوارهء ذهن ما به تیشهء تقدیر و چکش تجربه، نقش بسته و هیچ راه گریزی از آن نیست. انگار که تمام آنهایی که نامی و نشانی دارند با رفتن خودشان از این شهر خاک‌خورده به ما فهماندند که دل‌های کوچک مردمان این شهر کوچک تاب نگاهداشتن انسانهای بزرگ را ندارد. و هرکس که بخواهد از یک حدی بیشتر از دیگران رشد کند باید بار و بْنه را ببندد و از دروازه تهران جدید بگذرد...
اگر بخواهم از دردل‌واره و شاعرانه شدن این مطلب بکاهم و کمی منطق و انصاف را هم چاشنی رای خود بسازم باید قبول کرد که کمی مسافت بین شهر ما تا تهران نیز خود یکی از دلایل این رخوت و جمود و ایستائی‌ست. وگرنه کم نیستند شهرهایی که بسیار دورتر از پایتخت هستند و برای بقا و پیشرفت‌شان خود دست‌به‌کار شده‌اند، امثال گلشیری و جنگ اصفهان‌شان و شمس لنگرودی و... از این قماش‌اند...

اگر امثال سعید عاشقی و یا محسن آقالر و حسن لطفی و وکیلیها و ... اینجا مانده‌اند برای آنست که پایشان اینجا گیر کرده وگرنه اگر کمی مجال آزادتری داشتن یا می‌رفتند و یا می‌شدند مثل امثال مهدی وثوق‌نیا و یا اسحاق چگینی که یک پایشان اینور است و یک‌پایشان آنور.
بماند که امثال رضا تیموری (فیلمبردار) و یوسف علیخانی (نویسنده) و محمدخیرخواه (عکاس) که دیگر به کل از این شهر کوچیده‌اند و مرکز ثقل هنرخویش رفته‌اند. تازه این‌ها جوانترهایند که تا همین چند سال پیش در قزوین و پیش چشممان بودند و دیگر امثال جواد مجابی و خرمشاهی یحتمل یادشان رفته که روزگاری بچه شهرستان بوده‌اند.
البته به هرچه اعتقاد دارید سوگند اینها را نه از سر ملامت ایشان که از سر وخامت حال شهر می‌گویم. من به این بزرگواران و هرکه چو ایشان باشد حق می‌دهم که برای «پیشرفت» از این شهر کوچک دلان بروند تا چندی بعد با تمام استعدادها و جذابیت‌هایشان تبدیل به آب‌انبارهای بی‌روح و خاک‌خورده‌ای نشوند، که اگرچه به ظاهر یگانه‌اند اما در باطن به‌راستی سرد و تنهایند...
و این‌ست حدیث «تهران زدگی» ما...

لینک مستقیم به این مطلب

حاج اصغر رزازیان از قزوین!

2010-08-24T03:45:00.001+04:30

قدیمی ترهای این شهر حاج اصغر رزازیان را خوب میشناسند همینطور محمود رزازیان! امروز خبری در تابناک خواندم که خیلی برایم جالب بود. همین حاج اصغر خودمان یکی از 5 واردکننده اصلی میوه در ایران است. با توجه به خصائصی که قزوینی ها دارند و همه ما میدانیم... فکر میکنم خاندان رزازیان از خواندن این خبر حسابی شاکی بشوند! اما اقتضای جهان مدرن در این است که حتی الامکان همه رو بازی کنند.

شركت صادرات ميوه اتحاد به مديريت حاج علي اصغر رزازيان (اولين واردكننده موز و صاحب نظر در زمينه واردات و رنگ‏آوري موز) و شركت ميوه طلايي ايران به مديريت محمود رزازيان با فعاليت‌هاي اقتصادي مسبوق به پيشينه‌اي درخشان و شناخته‌شده كه به‎كرّات از سوي مقامات دولتي مورد توجه و تحسين قرارگرفته‌اند با سرمايه‌گذاري و خدمت رساني طي ايجاد سردخانه‌هاي متعدد با حجم بالا از جمله سردخانه 20 هزار تني در استان قزوين مجهز به امكانات سورتينگ و رنگ‌آوري و سردخانه 30 هزار تني بسيار مجهز به تجهيزات و امكانات روز دنيا در استان تهران ، احداث باغات مركبات و كيوي به شيوه علمي و صنعتي در استان مازندران و ايجاد باغ سيب با پايه مالينگ به شيوه علمي و صنعتي در دماوند موجبات اشتغالزايي قابل توجهي شده‌اند. ادامه خبر در تابناک

لینک مستقیم به این مطلب

دکتر حسابی و 28 مرداد

2010-08-21T03:36:00.001+04:30

پروفسور حسابی در کلاس درسش در اروپا در پاسخ به چیستی «جهان سوم» گفته بود:

جهان سوم تباری ست که در آن اگر بخواهی ممکلت خود را آباد سازی خانه خراب می شوی

و اگر برآن باشی که خانه ات را آباد کنی باید ممکلتت را خراب کنی*!

سالروزی قیام مضحک شاه و ملت تسلیت باد!

البته تاریخ نشان داده هردولتی که با کودتا به قدرت و مکنت رسیده, زمان وقوع آن کودتا استارت پروسه ای ست که منتهی به نابودی آن حکومت و دولت می شود. پس دیکتاتور ها به هوش باشند...

*اشاره: دکتر حسابی در دولت مصدق وزیر فرهنگ بود

لینک مستقیم به این مطلب

نقدهای گریز

2010-07-26T08:21:00.001+04:30

فارغ از اينكه بعضي ها گلايه كرده بودند از اينكه من چرا دیر به دیر وبلاگ را بروز می‌کنم، و ضمناً عذرخواه دوستان هستم؛ بی مقدمه می‌روم سر اصل مطلب. در این چند سالی که من وبلاگ نویسی می‌کنم متوجه این مسئله شده‌ام که وبلاگ نویسی ممکن است تبعات و هزینه‌های نافرمی برای فرد داشته باشد. فی‌المثل هنگامی که قصد استخدام شدن در جایی را داشته باشید؛ و یا استخدام شده باشید و کسی بخواهد زیرآب ِ‌تان را بزند، وبلاگ شما بهانهء خوبی برای اینکار است.

اما متاسفانه در چندسال اخیر هزینه‌های وبلاگ نویسی و کار رسانه‌ای (حتی در رسانه‌ای شخصی مثل وبلاگ) بسیار زیادتر از قبل شده است. اخیراً از دوستم که حامی احمدی‌نژاد نیز هست شنیدم که برای برخی یک بابایی که در حوادث اخیر محکوم شده است، در دادخواست ِ او «عضویت در فیس‌بوک» هم من جمله جرم‌ها یا اتهامات او بوده‌است! البته تمام اینها فارغ از هزینه‌های مالی و سخت‌افزاری و نرم‌افزاری اتصال به اینترنت در ایران است. که کاربران قزوینی با این مسائل خوب آشنا هستند.

این مطلب حتماً برای شما باور پذیراست که نظامی مستحکم مثل جمهوری اسلامی به این راحتی‌ها قابل براندازی نیست، چه رسد به اینکه در عصر نبرد نرم افزاری و فرضاً با نقد یک وبلاگ‌نویس براندخته شود. پس دلیل اینهمه سخت‌گیری چیست؟

حقیقت امر آنست که ما ایرانیها به‌رغم داشتن هزارتا خصیصه و صفات حسنه یک ایراد بزرگ داریم و آنهم عدم تحمل مخالف و پذیرفتن نقدهای دیگران است. اگر کمی سرکی به تاریخ ایران بکشید متوجه می‌شود که این مسئله مال امروز و دیروز نیست و باید آنرا یک معضله تاریخی دانست.

آیا بنظر شما اینکه یک فرد همیشه در همه‌جا و در همهء موارد اعمال و کردار و کلماتش تهی از اشتباه و در منتهای درستی باشد احمقانه نیست؟

در فرهنگ ما فقط 14 نفر هستند که ما آنها را «انسان‌های» بری از عیب و خطا و یا م«معصوم» میدانیم و بغیر از ایشان هیچ انسانی فاقد اشتباه نبوده و نیست...

من شخصاً هرگاه ببینم که کس یا کسانی مرا همواره تائید و تحسین کنند و هیچگاه از من گلایه نداشته باشند، از آنها رنجوده خاطر می‌شوم چرا میدانم ایشان در مواجه با من «تظاهر» به تائید من می‌کنند و حقیقتی را که در مورد من دریافته‌اند به من نمی‌گویند.

اخیراً در چند مورد در وبلاگ‌ها و رسانه‌های مجازی محلی قزوین متوجه شدم برخی‌ها در مقابل نقدی و یا نظری چنان جبهه‌ای می‌گیرند که باور آن برای من مشکل است. حتما در وبلاگ علیرضا خدابخش برخی از این نقدها و تبعات و حرف و حدیث‌های بعداز آن را دیده‌اید.

وبلاگ این بنده خدا (گریز) تبدیل به یکی از رسانه‌ها یا وبلاگ‌های مرجع خاصه در حوزه اخبار و مسائل محلی شده‌است. همین مسئله بخاطر آنکه سایر رسانه‌های محلی مخصوصآ رسانه‌های چاپی، فعالیت درست و حسابی در اینترنت ندارند و سایت‌شان صرفاّ برای خالی نبودن عریضه‌است، باعث شده تا بُرد وبلاگ گزیر افزایش پیدا کند. به نحوی که بسیاری از وبگردان و وبلاگ‌نویسان و فعالان حوزه رسانه در قزوین وبلاگ او را مرتب بازدید می‌کنند، حتی بسیاری از دولتی‌ها نیز به این جرگه اضافه شده‌اند و به رفتار و بیان رسانه‌ای خدابخش توجه می‌کنند. از کارمند دانشگاه بین‌الملل بگیر تا استاندار قزوین!

هرچند که وبلاگ آقای خدابخش تولید محتوای چندانی ندارد و این مسئله از دید من یک نقیصه محسوب می‌شود اما لینک‌های جذاب و فهرستی که وبلاگ‌های به روز شده قزوین را در یلاگش نمایش می‌دهد شاخص‌های اصلی افزایش مخاطبان آن است.

لازم به ذکر است که تعداد مخاطبان وبلاگ علیرضا خدابخش در وبلاگی که بصورت شخصی و یکنفره اداره می‌شود از تعداد نشریات فروش رفته در قزوین (با وجود داشتن تیم کاری و سبقه کاری) بیشتر است. البته بخشی از این مسئله به ضعف‌های خود این نشریات چاپی محلی باز می‌گردد.

به همین خاطر است که حساسیت‌ها و حواشی زیادی حول و حوش این وبلاگ بوجود بیاید. مثل همین جدال (رسانه‌ای) که با ارشاد و مدیر آن کرده و یا نقدهایی که بر مدیر صدا و سیمای قزوین وارد آورد و یا نقدهایی که از فلان عضو شناخته‌شده سیاسی شهر بیان می‌کند و کار به شکایت و شکایت و شکایت کشی ویا تلافی در تریبون‌های کاری و محلی می‌کشد.

ارتباط من بالشخصه با خدابخش تنها از طریق همین گریزهای روزانه است و کمتر می‌توانم او ببینم و به همین خاطر از چندوچون و ماهیت این این اختلافاتی که برای خدابخش اتفاق افتاد اطلاع چندانی هم ندارم و نمی‌خواهم داشته باشم (که دخالت کنم).

اما حرفم اینست که اگر ما آستانه تحمّلمان را بالاتر ببریم و ظرفیت نقدپذیری را در خود افزایش دهیم و خود را معصوم از خطا و عیب ندانیم بسیاری از دوستی ها پایدارتر و عداوت‌ها خنثی‌تر و کمتر می‌شود. فی المثل در مورد همین آقای شفیعی‌ها و یا رئیس صدا و سیما. که حتی من از نزدیکان یکی از کارگردانان که بیشتر کار محلی می‌کند شنیدم که این آقای رئیس در انتخاب بازیگر برای کار تولیدی به سفارش صدا و سیما هم دخالت می‌کند و این مسئله خب شاید... چه بگویم

ویا اتفاقی که در آن دوسالانه خوشنویسی افتاده خدائیش چه خوشمان بیاید و چه خوشمان نیاید آبرو ریزی بود. حالا شاید زحمات زیادی برای برگزاری این مراسم کشیده باشند و هزینه و ارزش زیادی برای آن قائل شده باشند اما اتفاقی که در آن مراسم افتاد بنظر من تمام آن زحمات را (یا بیشترش را) به هدر داد.

خدابخش را تقریبا همه وبلاگ نویسان و ژورنالیست‌های محلی می‌شناسند و اکثر آنها میدانند که در راه‌انداختن وبلاگ نویسان محلی از قشرها و طیف‌های مختلف زحمات «شبانه روزی» بسیاری کشیده. از نظر من اگر بخاطر نقدهای وبلاگی این آدم بعضی‌ها بخواهند برنجند و عصبانی بشوند و قهر کنند و شکایت کنند رفتارشان چندان به‌هنجار (خیلی فکر کردم تا کلمه‌ای پیدا کنم که به کسی برنخوره!) نیست.

لینک مستقیم به این مطلب

عكسهايي منتشر نشده از فروغ فرخزاد

2010-06-18T03:52:00.001+04:30

محکوم نمودن فجایع روز ۲۴ خرداد قم توسط دانشجویان دانشگاه آزاد قزوین

2010-06-17T05:25:00.001+04:30

۲۵ خرداد ۱۳۸۹

جمعی از دانشجویان سبز دانشگاه آزاد شهر قزوین با صدور بیانیه ای ، وقایع روز ۲۴ خرداد و حمله سازماندهی شده اراذل و اوباش حامی دولت به بیوت آیت الله العظمی صانعی و مرحوم آیت الله العظمی منتظری را محکوم نمودند.
متن بیانیه این دانشجویان به شرح زیر مباشد:
بسمه تعالی
اینک پس از یک سال سرکوب و جنایت،در آستانه سالروز شهادت همکلاسی هایمان (امیر جوادی فر) و (اشکان سهرابی) و در حالی که بزرگمردان وشیر زنان ایرانزمین در اسارت حاکم ظالم هستند شاهد آن هستیم که حکومتی خود را حافظ اسلام میداند که اوباش اجیر کرده و بی پروا به بیوت آیات اعظام آیت الله العظمی منتظری(رضوان الله علیه) و آیت الله العظمی صانعی(حفظ الله) حمله ور شده و از هیچ بی حرمتی فرو گذار نکرده و حتی به ساحت مقدس کلام الله (قرآن مجید) هم بی احترامی می نمایند.
جالب اینجاست ،اوباشی که ید طولایی در ویران کردن دارند به عکس بنیان گذار جمهوری اسلامی،آیت الله خمینی (رحمه الله علیه)هم رحم ننموده .
حال کجایند حماسه سازان نهم دی؟کجایند کفن پوشان ؟کجایند مدعیان توهین به ساحت امام خمینی؟ پیراهن عثمان چه زود از یاد ها رفت.
پاره شدن یک عکس قیام لازم دارد یا بی احترامی به ساحت مقدس کلام الله قرآن مجید؟
مراجع اعظام، سکوتی که شما را فرا گرفته است از چه رو است؟
آیا وقت آن نرسیده که بت های دروغین را بشکنید و اسلام را از خطر نابودی در بین جوانان دین گریز نجات دهید؟
کجا رفت آن فتاوای تاریخیتان؟
مراجع اعظام تقلید، ما دانشجویان و ملت ایران تقاضا داریم فبل از افتادن کشور به دست نا اهلان و بیگانگان به پا خیزید و همانطور که در تاریخ صد سال گذشته همواره فتاوای شما حافظان اسلام ، در موقعیت های خطیر تاریخ معاصر ایران، اثر به سزایی داشته است به کمک مردم ایران و اسلام بشتابید.

دانشجویان سبز دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین

لينك مستقيم به اين مطلب

شماره جديد آوانگارد منتشر شد

2010-06-13T05:13:00.000+04:30

ضمن عرض سلام خدمت مخاطبان گرانقدر، احتراماً به استحضار مي رساند كه ششمين شماره نشريه الكترونيكي «آوانگارد» منتشر شد. در اين شماره با مطالب و مباحثي در باب موضوعاتي چون چيستي و ماهيت علم؛ پديدار شناسي؛ اصول اوليه مدرنيسم؛ و... در سرويس انديشه و تاريخ؛ و نيز با مطالبي در باب بوف كور و صادق هدايت ؛ مختصري از تاريخچه شعر كودك و شعر و داستان پذيراي شما هستيم.

اما پرونده اين شماره نيز در مورد «روشنفكران ايراني و تجدد غربي» غربي نگاشته شده است. هرچند كه ما با انتشار مطالب مذكور داعيه بيان تمام و كمال گفتني ها را نداريم و تنها آنچه را لازم و ضرور ميدانيم عرضه ميداريم. اميد است با همراهي و نقادي شما صاحب نظران اجمند ما را در ارتقاي فهم خويش ياري نمائيد:

فهرست مطالب اين شماره:

اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - ماهیت علم

اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - تطابق ذهن و عین

اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - فمنیسم

اندیشه و تاریخ || {نقدونظر} - مقدمه ای بر تبیین پدیدار شناسی

اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - مقدمه ای بر تبیین سوژه و ابژه

ادبيات:

ادبیات|| {نقد و نظر} - تاویلی بر بوف کور

ادبیات|| {نقد و نظر} - تاریخچه ادبیات کودکان (شعر-1)-

ادبیات|| {نقد و نظر} - تاریخچه ادبیات کودکان (شعر-2)

ادبیات|| {شعر} - ددت

ادبیات|| {شعر} - اندوه اردیبهشت

ادبیات|| {داستان} - «دریاچه»

پرونده:

پرونده || {نقد و نظر} - روشنفکران و گفتمان فرهنگی

پرونده || {نقد و نظر} - روشنفکران در مقال تجدد

پرونده || {نقد و نظر} - روشنفکر دینی

پرونده|| {نقد و نظر} - سیاست‌ورزی دکتر سروش

پرونده || {نقد و نظر} - ایرانیان و سودای تجدد

پرونده || {ترجمان} - ایرانیان و بیگانگان

مشاهده تمام مطلب شماره ششم

روایت جدید از سیلی حسن خمینی

2010-06-11T04:47:00.002+04:30

عضو هيئت علمي موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره) گفت: به‌خاطر اينكه سران فتنه نمي‌توانستند در مراسم ارتحال حضرت امام خميني(ره) حضور فعال داشته باشند، ستاد بزرگداشت مراسم قصد داشت تا مراسم امسال را لغو كند.

حجت‌الاسلام والمسلمين محمود نبويان كه چهارشنبه شب و در جمع اصولگرايان اصفهان به مناسبت گراميداشت سالروز 22 خرداد سخن مي‌گفت، در واكنش به رفتار سيدحسن خميني و رابطه‌اش با سران فتنه اظهار داشت: بايد بررسي كرد كه سيدحسن خميني به چه دليلي در مهماني سران فتنه حضور يافت و تصاوير حضور وي در اين جلسات با چه قصد و هدفي در همه جا پخش شده است.

وي افزود: حضرت امام(ره) به عنوان بنيانگذار انقلاب اسلامي معتقد بودند كه اگر دشمن از يك نفر تعريف كرد، بدانيد افراد مورد تعريف قرار گرفته منحرف هستند.

عضو هيئت علمي موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره) با اشاره به وقايع روز جمعه 14 خرداد و مراسم بزرگداشت امام خميني(ره) تصريح كرد: من اين قضيه را از خود كابينه احمدي‌نژاد و از خود آقاي نجار كه در جريان اين وقايع بود شنيده و نقل مي‌كنم.

وي ادامه داد: در اين مراسم قرار بود سخنران پيش از خطبه‌ها ابتدا سيدحسن خميني و پس از وي احمدي‌نژاد باشد و سپس رهبر معظم انقلاب به سخنراني بپردازند.

وي با اشاره به اينكه شب 14 خرداد طي يك تماس تلفني تغييراتي در زمان سخنراني پيش از خطبه‌ها به وجود آمد، تصريح كرد: در اين شب يك تماس تلفني گرفته ‌شد كه سخنراني پيش از خطبه‌ها را ابتدا احمدي‌نژاد و بعد سيدحسن خميني انجام مي‌دهند و پس از آن نيز رهبر معظم انقلاب به ايراد سخنراني مي‌پردازند.

نبويان بيان داشت: به احمدي‌نژاد اعلام ‌شد كه شما از ساعت 11:30 تا 12:30 به مدت يك ساعت مدت سخنراني داريد، پس از آن در روز سخنراني، آقاي انصاري در پاويون محل سخنراني به طرف احمدي‌نژاد رفت و به وي گفت كه شما بايد سخنراني كنيد.

وي با بيان اينكه قرار بود طبق اعلام قبلي احمدي‌نژاد به مدت يك ساعت سخنراني كند، اظهار داشت: هنوز نيم ساعت از سخنراني محمود احمدي‌نژاد نگذشته بود كه ناگهان انصاري به طرف احمدي‌نژاد رفت و اعلام كرد كه زمان شما به اتمام رسيده و اين حركت را دو يا سه بار تكرار مي‌كند و احمدي‌نژاد هم به عمل انصاري اعتراض كرده و تذكر مي‌دهد.

عضو هيئت علمي موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره) ادامه داد: پس از اين موضوع آقاي نجار وزير كشور نيز برگه‌اي را به احمدي‌نژاد داد كه شما طبق برنامه 30 دقيقه ديگر وقت سخنراني داريد.

وي با اشاره به سيلي زدن انصاري به وزير كشور افزود: وي يك كشيده محكم زير گوش نجار زد و سيدحسن خميني نيز به كمك انصاري آمده و ايشان هم دو كشيده زير گوش وزير كشور زدند و در ادامه نيز فردي با لگد ضربه‌اي را به سردار نجار وارد آورد.

لینک مستقیم به این مطلب

بیانیه کاربران اینترنت استان قزوین در اعتراض به ناتوانی و بی مسئولیتی مخابرات قزوین در ارائه اینترنت

2010-06-08T01:53:00.002+04:30

وضعیت افتضاح اینترنت در قزوین مسئله‌ای بود که جز بصورت تلویحی و یا غیر رسمی به آن اشاره نمی‌شد. اما امروز دیدم که دوست خوبمان علیرضا خدابخش بیانیه‌ای را در گریز منتشر کرده است و با ارسال آن به نهاد ریاست جمهوری صورت رسمی به آن داده‌است. متن بیانیه به این قرار است:

امروزه اینترنت جزء لاینفک زندگی خانوارها شده است و گامهای توسعه آن شتاب تصور ناپذیری در دنیا یافته است. خوشبختانه این موضوع در ایران نیز مورد توجه قرار گرفته و زمینه‌های ایجاد این بستر ارتباطی، پیشرفت چشمگیری در سالهای اخیر یافته است. در شرایطی که هر روز شعارها و اقدامات عملی زمینه های ایجاد گسترش دولت و تجارت الکترونیک در محافل علمی و سازمانهای دولتی و خصوصی گامهای رو به جلویی را می‌پیمایند مخابرات قزوین علی رغم تبلیغات خبری فراوان با بی توجهی به موضوعات یاد شده گامهای عقب تری را می‌پیماید.

تصور قطعی اینترنت در دنیای ارتباطی امروز که ابعاد زیان های جبران ناپذیر آن مراکز مختلف خصوصی و دولتی را در بر می‌گیرد با ناتوانی شرکت مخابرات قزوین در ارائه اینترنت موجب آسیب های فراوانی در این بخش به استان قزوین شده است. قطعی های مکرر اینترنت در این استان که از ۶ ماه پیش تا کنون شروع شده است امروزه از روال عادی خود خارج شده و در تازه ترین قطعی کلیه خطوط اینترنتی این استان با بیش از ۱۲ ساعتی قطعی اینترنت به اوج خود رسیده است.

این قطعی ها که منجر به توقف کلیه ارتباطات اینترنتی استان قزوین شده است زیانهای فراوانی به کاربران، مراکز و شرکتهای عرضه اینترنت، نهادهای دولتی، شرکتهای خصوصی، آژانسهای مسافرتی، بانکها، دانشگاها و مراکز علمی و کلیه استفاده کنندگان از آن وارد آورده است. زیانهای فوق به حدی است که حتی با پرداخت غرامت مادی، زیان بوجود ناشی از آن قابل جبران نبوده و بی مسئولیتی و بی پاسخی شرکت مخابرات قزوین در قبال ایجاد این آسیب ها و عقب ماندگی ها، آن را به یک نهاد منفور در میان کاربران اینترنت استان قزوین مبدل ساخته است.

ما تعدادی از کاربران و مراکز ارائه اینترنت با امضا این بیانیه خواستار رسیدگی سریع به مشکل مربوطه با تغییر مدیر عامل شرکت مخابرات قزوین و مسئولین فنی و پاسخگویی آن نهاد در قبال مشکلات و ضررهای بوجود آمده هستیم. امید است با پیگیری و حل سریع مسئله، شاهد بازتاب های مثبت این بیانیه باشیم.

*******

لطفا در صورتی که دسترسی به هرگونه رسانه اعم از خبرگزاری، سایت و پایگاه خبری، نشریه و وبلاگی دارید این بیانیه را در آن منتشر کنید و برای امضای این بیانیه اینجا را کلیک کنید. این بیانیه به نهاد ریاست جمهوری، وزارت ارتباطات و فن آوری اطلاعات و استانداری قزوین نیز ارسال خواهد شد.

لینک مستقیم به این مطلب

تداوم اعتراضات به رفتار کودکانه در حرم امام

2010-06-06T04:33:00.001+04:30

دیروز سالگرد درگذشت آیت‌الله خمینی، برای اولین بار پس از 20 سال با حواشی بسیار برگزار شد. حاشیه‌هایی که به جرات می‌توان گفت هتک حرمت سید حسن خمینی خبرسازترین آن‌ها بود. نواده بنیان‌گذار جمهوری اسلامی که سال‌ها ست به عنوان متولی حرم آیت‌الله خمینی میزبانی این مراسم را عهده‌دار است، امسال اما سخنرانی اش به عنوان میزبان ناتمام ماند؛ گروهی با شعارهای "مرگ بر موسوی" و نواده روح‌الله، سید حسن نصرالله" مانع سخنرانی وی در مراسم سالگرد پدربزرگش شدند.

این عمل، که به اعتقاد بسیاری، از پیش تعیین شده و سازمان یافته بود، باعث شد تا سید حسن خمینی با بیان اینکه "مردم از این جمع اندک بیزارند" جایگاه را ترک کند و تنها تاسف بخورد که "مانعی ندارد، تنها 20 سال از رحلت امام گذشته."

آنچه شائبه‌ها را در سازمان‌یافته بودن این اعمال افزایش می‌دهد، جمله محمود احمدی‌نژاد پیش از سخنرانی حسن خمینی است. در زمان سخنرانی احمدی‌نژاد، گروهی شروع به شعار دادن می‌کنند و حاضر به سکوت نیستند. اینجا است که وی خطاب به آنان می‌گوید: "صبر كنيد! هرچه فرياد داريد در ادامه بر سر مستكبران بكشيد."

این حرمت‌شکنی‌ها، که به نظر می‌رسد به دلیل همراهی سید حسن خمینی با رهبران جنبش سبز در طول یک سال گذشته باشد، از سوی افراد و گروه‌های بسیاری محکوم شد.

مراجع تقلید، نمایندگان مجلس، احزاب و گروه‌های متعددی بیانیه دادند، نامه نوشتند، یادداشت گذاشتند و به هر شکل محکوم کردند رفتاری که در سالروز درگذشت رهبر انقلاب اسلامی با نواده اش شد.

برائت می‌جویم از جاهلان مقدس مآب و عالمان متهتّک

آیت الله بیات زنجانی از مراجع تقلید، در نامه‌ای خطاب به سیدحسن خمینی با تقبیح اعمال گروهی اندک در روز درگذشت امام به دلجویی از وی پرداخته است.

در نامه او می‌خوانیم: یادگار عزیز امام عزیز! اینجانب به سهم خود برائت می‌جویم از ناآگاهان بی‌جیره و مواجبی که غافلانه خود را در برابر امام و حاملان اندیشه‌های او قرار داده‌اند و برائت می‌جویم از هادیان این واقعه که حقیقتاً به رغم مدعیات وافرشان، از خط امام و اندیشه‌های اساسی جمهوری اسلامی دور افتاده‌اند. آن کس که راه امام را می‌شناسد به خوبی می‌داند که راه او، راه تعادل و توازن است و باید افراطیون را محکوم کرد و آنها را متذکّر شد. امام عزیز ما با تأسّی از امیرالمؤمنین علی ابن ابیطالب همانقدر از جاهلان مقدس مآب نگرانی داشت که از عالمان متهتّک بیمناک بود.

احزاب و گروه‌ها و سازمان‌ها نیز، هر یک به نوعی بی‌حرمتی نسبت به سید حسن خمینی را محکوم کردند.

روحانیت مستقل، مدافع حق و حامی مردم را تحمل نمی‌کنند

همچنین جبهه مشارکت ایران اسلامی، در نامه ای سرگشاده به مراجع تقلید و علما برجسته کشور نسبت به رفتارهای صورت گرفته در مراسم سالگرد درگذشت آیت‌الله خمینی و هتک حرمت خانواده و بیت وی اعتراض کرد.

در بخشی از این نامه که مشخصا 11نفر از مراجع تقلید را خطاب قرار داده، آمده است: اما اینک حیف و صد حیف که سی و یک سال پس از پیروزی این انقلاب و در بیست و یکمین سالگرد ارتحال بنیانگذار آن ، شاهد بروز بدعتهایی هستیم که نه تنها کیان انقلاب بلکه اساس آن یعنی اسلام عزیز و مکتب اهل بیت را نشانه رفته است.

در ادامه می خوانیم: حد اقل در یکسال گذشته همگان و از جمله حضرات آیات عظام و علمای اعلام شاهد هتک حرمت فراوان شان و آبروی مردم و سفک دمای مسلمانان بوده اند، اما آنچه در سالروز رحلت آیه الله العظمی امام خمینی (ره) توسط عده ای کاملا شناخته شده و سازمان یافته در قالب توهین به فرزند فاضل و با تقوای امام صورت گرفت نشانه جدی از اراده ای مخفی برای مرعوب ساختن و منکوب کردن بیوت مرجعیت و فقاهت که جز بر طریق حق ره نمی سپارند تلقی می شود. نظیر این حوادث در تاریخ صدر اسلام برای خانه نشین کردن اهل بیت مکرم پیامبر(ص) و انحراف در مسیر امامت به خوبی قابل رد یابی است .

به گمان ما این حادثه نه یک عصبیت سیاسی و نه یک خصومت جناحی و نه حتی رفابت بر سر قدرت است بلکه ریشه در دشمنی عمیق جریانی با روحانیت دارد که در چند سال اخیر با سوء استفاده از قدرت، به کرات نیت خود را آشکار کرده است و نشان داده است که وجود روحانیت مستقل، مدافع حق و حامی مردم را تحمل نمی‌کند.

دامنه خشونت‌خواهی و پرده‌دری در کشور رو به افزایش است

همچنین هتک حریم بنیان‌گذار انقلاب اسلامی و خانواده‌ او، در بیانیه‌ای دیگر از سوی مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم محکوم شد.

در بخشی از این بیانیه با اشاره به گسترده شدن دامنه "خشونت‌خواهی"، "فتنه‌انگیزی" و "پرده‌دری" در کشور آمده است: دیروز در حسینیه جماران چنان می‌شود، شب عاشورای حسینی سخنرانی فرزند معنوی امام و محبوب‌ترین رئیس جمهور ایران بر هم زده می‌شود و امروز در سالگرد وفات امام راحل و در کنار مضجع او سخنرانی فرزند گرامی ایشان، حجت الاسلام و المسلمین حاج سید حسن خمینی قطع شده و نیمه تمام گذاشته می‌شود.

سيد حسن خمينی تاوان همراهی خود با ملت ایران را می‌پردازد

در بیانیه‌ای دیگر، سازمان جوانان و دانشگاهيان حزب اعتماد ملی با اظهار تاسف از چنین رفتارهایی می‌آورد: متاسفانه شاهد بوديم مراسم باشکوه ارتحال حضرت امام (ره) در حالی برگزار شد که عده ای ساختارشکن، بارها و بارها به خود اجازه دادند که در سخنرانی نوه امام، حضرت حجت الاسلام و المسلمين سيدحسن خمينی، اخلال ايجاد کرده و در تلاشی مذبوحانه سعی در تخريب شخصيت سياسی ايشان کنند.

در این بیانیه با اشاره به این که سيد حسن خمينی تاوان همراهی خود را با ملت بزرگ ايران در فجايع تلخ سال گذشته اينگونه مظلومانه می پردازد، آمده است: وليکن به لطف خداوند، ملت بزرگ ايران امروز در سالگرد ارتحال امام‌شان، شاهد زدوده شدن نقاب عده ای قليل بود که چهره واقعی خود را در نقاب دفاع از انقلاب پنهان کرده بودند و البته در آن سيل عظيم و باشکوه شرکت کنندگان در مراسم بزرگداشت حضرت امام اقليتی بيش نبودند و بدين ترتيب چهره واقعی مخالفان امام به وضوح بر همگان مشخص شد.

عده‌ای کم شمار و پرشعار حرمت اماکن مذهبی را شکستند

در همین راستا، سخنگوی سازمان عدالت و آزادی ایران اسلامی اقدام عده‌ای هدایت شده را "موذیانه" توصیف کرد.

محمدرضا بزمشاهی ادامه داد: آنچه امروز در مراسم سالروز عروج امام امت رخ داد، نشان از حضور عده‌اي كم شمار و پرشعار مي داد كه حتي ابتدایي ترين شئون اخلاقي و ديني را رعايت نکرده و با اعمالي نظير سوت زدن در مراسم عزاداري امام بزرگوار و نماز جمعه، ضمن شكستن شأن و حرمت اماكن مذهبي، مبادرت به توهين به نواده گرامي امام امت کردند.

قائم مقام این سازمان، سپس به حوادثی که سال گذشته پس از منتشر شدن فیلم پاره کردن عکس آیت‌الله خمینی رخ داد، اشاره کرد و گفت: آناني كه با مستمسك قرار دادن صحنه مشكوك و نامشخص پاره شدن تصوير امام خميني آن همه جنجال و غوغا به پا كرده و اشك‌هاي آنان مدام جاري بود، اكنون كه شاهد شكستن حرمت آرامگاه امام و بيت شريف ايشان هستند بايد مشخص كنند كه آيا آن موضع‌شان از روي احساسات ديني بوده يا براي رياكاري آن همه اظهار تأسف مي‌کردند.

نقش اساسی احمدی‌نژاد در هتک حرمت از بیت آیت‌الله خمینی

علی مطهری با ارسال یادداشتی، این حادثه را یک حادثه تلخ و مخالف آرمان‌های انقلاب اسلامی از جمله آزادی بیان توصیف کردو افزود: این یک حادثه از پیش طراحی شده بود که شخص رئیس جمهور در آن نقش اساسی داشت و می‌توان گفت از سنخ مناظره انتخاباتی ایشان بود که زمینه فتنه را فراهم کرد.

وی در ادامه آورد: احمدی‌نژاد مانند کودک یک خانواده شده که هرچه دیگران را اذیت می‌کند مورد تشویق قرار می‌گیرد.

مطهری با اشاره به این که درصدد دفاع از مواضع سید حسن خمینی نیست، پرسیده است: آیا اگر کسی به نحوه مدیریت بحران اخیر انتقاد داشت باید از صحنه انقلاب حذف شود و نباید حق اظهار ‌نظر داشته باشد؟ شاید سید حسن دیروز می‌خواست انتقاداتی به موسوی و کروبی وارد کند. پس ابتدا حرف او را گوش کنیم، اگر قبول نداشتیم اعتراض کنیم و شعار بدهیم، نه اینکه از چند روز قبل تصمیم بر این باشد که به او اجازه سخن گفتن ندهیم.

پيروان راستين امام ساكت نخواهند نشست

از سوی دیگر، علی شکوری‌راد با ارسال یادداشتی به رسانه‌ها حرکت عده‌ای که "به طور سازمان یافته در مقابل تریبون جای داده شده بودند"، را محکوم کرد و گفت :این گروه به حريم بيت امام تعرض كرده و در حالي كه هنوز بيست و یک سال از رحلت جانسوز آن امام بزرگوار كه با قيام خويش انقلاب اسلامي را پايه گذاري كرد نگذشته است، با نواده او رفتاري كردند كه در صدر اسلام پنجاه سال طول كشيد تا چنان كنند.

نماینده دور ششم مجلس در ادامه تاکید کرد: پيروان راستين امام ساكت نخواهند نشست تا نام و راه امام توسط كساني مصادره شود كه در زمان حيات امام راهي به سوي او نمي جستند و امام نيز هرگز آنان را محرم خود نمي‌دانست.

دادستان با این حرکت ضدانقلابی برخورد کند

مجید انصاری اما نه در بیانیه و نامه، که پس از سوال خبرنگار، در مورد وقایع روز 14 خرداد اظهار کرده است: آنچه دیروز در برخورد با مراسم سالگرد امام و شخص یادگار امام رخ داد، نمایش اوج جهالت و سقوط اخلاقی و یادآور منطق کفار جاهلی در برخورد با پیامبر اکرم بود که پیروزی خود را در ناشنوا کردن مردم در مقابل حقایق می‌دیدند، زیرا از بیان آنها هراس دارند.

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام با بیان اینکه نباید حادثه دیروز را ساده انگاشت، اظهار داشت: جریانات مشکوک متاسفانه در برخی مراکز نفوذ کرده‌اند و در مراسم سال گذشته نیز شخصیت‌های مورد احترام امام را مورد هتک حرمت قرار دادند. آنها می‌خواهند به دنیا القا کنند که دوران حرمت امام و بیت ایشان گذشته است. لذا این رفتار قطعا ضدانقلابی بوده است.

وی همچنین از مقامات و دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی خواست تا جلوی این هتک حرمت‌ها که به اصول انقلاب نزدیک شده است، بایستند.

این رفتارها ریشه در مناظرات انتخاباتی سال گذشته دارد

محمدرضا تابش نیز با تاکید بر این که مساله هتک حرمت به سید حسن خمینی باید مورد پیگیری قرار گرفته و دست ‌اندرکاران امر نسبت به آن پاسخگو باشند، خواستار عذرخواهی مسئولان امر از این سوءرفتارها شد و تاکید کرد باید تمهیداتی اندیشیده شود تا در آینده شاهد تکرار این نوع مسائل نباشیم.

او ادامه داد: البته این نوع بداخلاقی‌های رفتاری ریشه در مسائل گذشته به ویژه مناظره‌های انتخاباتی و مسائل به وجود آمده پس از انتخابات دارد. در آن مقطع هتک حرمت‌هایی در مناظره‌های انتخاباتی نسبت به بزرگان و موثرین انقلاب رخ داد که متاسفانه واکنش‌های درخوری از سوی نهادهای مسئول به آن نشان داده نشد.

دبیرکل فراکسیون خط امام معتقد است: حتی اگر مسئولان موافق چنین اظهاراتی نبودند اما هیچ برخورد سلبی و بازدارنده‌ای هم نکردند. از این رو بیم آن می‌رود که دود این آتش دیر یا زود به چشم همه برود و در صورت تسری و تداوم آن، دیگر نه از تاک نشان ماند و نه از تاکستان.

عاملان هتک حرمت باید دستگیر شوند

در واکنشی دیگر، خباز، سخنگوي كميسيون اقتصادي مجلس، از قوه قضاييه در خواست كرد كه هر چه سريع‌تر به وظيفه قانوني خود عمل كند و افرادي را كه به سید حسن خمینی در روز 14 خرداد اهانت كرده‌اند، هرچه سريع‌تر شناسايي و دستگير كند.

وی روز 14 خرداد ماه امسال را غم‌بارتر از سال‌گردهاي دیگر دانست و گفت: روز 14 خرداد يكي از غم‌بارترين روزهاي سال است. چرا كه مردم ايران مقتداي خود را از دست داده‌اند و به همين جهت بسيار اندوهگين هستند. اما امسال غم و اندوه مضاعف شد و مضاعف شدن آن زماني بود كه عده‌اي اندك اجازه سخنراني به يادگار امام ندادند و اين اتفاق غم‌بار در كنار قبر ملكوتي امام و آن هم در حضور مسئولان عالي‌رتبه كشور و در پيشگاه امت حزب‌الله كه زير سايه هدايت روح‌الله به عزت رسيده بودند، رخ داد.

فاطمه شجاعی

لینک مستقیم به این مطلب

بخاطر فضاحت دوستان ارزشی ؛ صدای علی مطهری هم درآمد

2010-06-06T04:26:00.001+04:30

نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی با انتشار پیامی، ممانعت از سخنرانی سید حسن خمینی را "حادثه‌ای تلخ" عنوان و تاکید کرد که محمود احمد‌ی‌نژاد در این حادثه از پیش طراحی شده نقش اساسی داشت.
به گزارش تابناک، علی مطهری با ارسال یادداشتی، نسبت به ممانعت از سخنرانی سید حسن خمینی، واکنش نشان داد و گفت: "حادثه ممانعت از سخنرانی حجت الاسلام سید حسن خمینی در مجلس سالگرد رحلت امام خمینی یک حادثه تلخ و مخالف آرمان‌های انقلاب اسلامی از جمله آزادی بیان بود و البته یک حادثه از پیش طراحی شده بود که شخص رئیس جمهور در آن نقش اساسی داشت و می‌توان گفت از سنخ مناظره انتخاباتی ایشان بود که زمینه فتنه را فراهم کرد."
وی در ادامه آورده است: "اگر قوه قضاییه عوامل فتنه انتخاباتی 88، یعنی آقایان موسوی، کروبی و احمدی‌نژاد را به طور همزمان محاکمه و مجازات هر یک را به نسبت جرم آنها اعلام می‌‌کرد، در 14 خرداد 89 این اتفاق نمی‌افتاد. احمدی‌نژاد مانند کودک یک خانواده شده است که هرچه دیگران را اذیت می‌کند مورد تشویق قرار می‌گیرد."
مطهری با اشاره به این که درصدد دفاع از مواضع سید حسن خمینی نیست، ادامه داد: "اما آیا اگر کسی به نحوه مدیریت بحران اخیر انتقاد داشت باید از صحنه انقلاب حذف شود و نباید حق اظهار‌نظر داشته باشد؟ شاید سید حسن دیروز می‌خواست انتقاداتی به موسوی و کروبی وارد کند. پس ابتدا حرف او را گوش کنیم، اگر قبول نداشتیم اعتراض کنیم و شعار بدهیم، نه اینکه از چند روز قبل تصمیم بر این باشد که به او اجازه سخن گفتن ندهیم.
مطهری در پایان می‌نویسد: "آقایانی که اصرار بر شبیه‌سازی حوادث امروز با حوادث صدر اسلام دارند آیا صحیح می‌دانند که آنها و دار‌و دسته‌شان را به سپاه عمر سعد و ابن زیاد تشبیه کنیم که در روز عاشورا با ایجاد سر و صدا اجازه نمی‌دادند نوه پیغمبر سخن بگوید؟ در روزی که باید از وحدت سخن رانده می‌شد، پروژه تفرقه اجرا شد و این به صلاح کشور نبود."

لینک مستقیم به این مطلب

عروس امام: اگر سیّد احمد زنده بود همان حرف‌های سیّد حسن را می‌زد

2010-06-06T04:23:00.001+04:30

هنوز جذبه امام خمینی در برق چشمان فاطمه طباطبایی دیده می‌شود وقتی با او از امام حرف می‌زنند و باید هم چنین باشد هنگامی‌كه درمی‌یابیم بسیاری از اشعار امام خمینی به گونه‌ای سروده شده كه اگر حرف اول ابیات آن را كنار هم بگذاریم این عبارات به دست می‌آید: فاطمه، فاطی و...
فاطمه طباطبایی عروس امام خمینی و همسر سیداحمد خمینی معرف چهره‌ای از امام خمینی است كه معمولا كمتر از آن سخن به میان آمده است. اگر سیدمصطفی خمینی فقاهت را از پدر به ارث برده بود و سیداحمد خمینی سیاست را، این دیگر عضو خانواده خمینی، عرفان امام را از او به ارث برده است.

فاطمه طباطبایی كه دانش‌آموخته عرفان اسلامی است انجمنی علمی در همین زمینه تاسیس كرده و مدیریت گروه عرفان اسلامی را در پژوهشكده امام خمینی بر عهده دارد و این رشته از معارف اسلامی را تدریس می‌كند عروس امام كمتر حاضر به گفت‌وگو می‌شود. ولی ما توانستیم به مناسبت سیزدهمین سال‌گرد درگذشت سید احمد خمینی با او به گفت‌و‌گو بنشینیم عشق جاودان فاطمه طباطبایی به سید احمد خمینی به حدی است كه وقتی می‌خواهیم لوكیشن عكس را جابه‌جا كنیم پیشنهاد می‌كند در جایی عكس بگیریم كه آخرین سخنرانی‌‌های سیداحمد خمینی در آنجا انجام گرفت؛ در حسینیه جماران نزدیك آن صندلی ساده امام. به جای‌جای حسینیه با حسرت نگاه می‌كند. می‌گوید آن گوشه سیداحمد درس تفسیر و قرآن داشت. آنجا اصول می‌گفت، اینجا سخنرانی سیاسی می‌كرد و....

گفت‌وگو با فاطمه طباطبایی ادای احترامی است به مرحوم سیداحمد خمینی كه در سیزده سال گذشته كمتر رسانه‌ای (اعم از دولتی و غیردولتی) به آن مرحوم پرداخته است. شهروند امروز در اولین شماره سال آینده خود نیز مطالبی در این‌باره منتشر خواهد كرد.

از نحوه آشنایی با خانواده امام و در نهایت خواستگاری و ازدواج با مرحوم حاج احمدآقا بگویید.
بسم‌الله الرحمن الرحیم. ما امام را می‌شناختیم چه قبل از تبعیدشان و چه بعد از تبعید. قبل از تبعید به عنوان یكی از مدرسین بزرگ حوزه و بعد از تبعید به عنوان رهبر مبارزه. اما ماجرای خواستگاری و ازدواج ما مفصل است و من در كتاب خاطرات خودم كه انشاءالله به‌زودی منتشر می‌شود به‌طور مفصل توضیح داده‌ام اما به خاطر اینكه سوال كردید به‌طور اجمالی می‌گویم: خواهر احمدآقا (فریده‌خانم) من را به خانواده امام معرفی كرده بود.

این ماجرا در چه سالی است؟
در سال 49 كه امام در نجف تبعید بودند. خلاصه به نجف خبر دادند. امام هم خانواده ما را و مخصوصا پدرم آیت‌‌الله سلطانی را به خوبی می‌شناختند و در زمان زعامت آیت‌الله بروجردی با هم ارتباط زیادی داشتند لذا امام جواب مثبت دادند و ما در آن زمان با خانواده برای زیارت به عراق رفته بودیم و رفت‌وآمدهایی صورت گرفت وقتی خواستگاری به طور رسمی صورت گرفت پدرم گفتند بعد از بازگشت به ایران و صحبت با احمد‌آقا جواب می‌دهم.

یعنی ایشان موافق نبودند یا اینكه...
چرا در مجموع موافق بودند ولی بایدشرایط آن روز را تصور كنیم نه ا مروز كه می‌بینیم امام انقلابشان پیروز شده، حكومت تشكیل دادند و عزت و احترام دارند البته سخت است كه اوضاع آن موقع را توضیح بدهم ولی این كار را می‌كنم. ببینید شما شرایط آن موقع را در نظر بگیرید یك حكومت كاملا بسته و در تمامی سطوح جامعه ریشه دوانیده اصلا صحبت در مورد اینكه شاه باید كمی اعمال خود را اصلاح كند از یك بعد خنده‌دار بود كه مگر می‌شود كسی چنین سخنی بگوید و از بعد دیگر خطرناك بود حالا چه رسد به اینكه یك روحانی در سخنرانی علنی خود تندترین مسائل را در مورد شاه بگوید.

به نظر من یك نكته‌ای كه در تاریخ‌نگاری انقلاب مغفول مانده این است كه ببینید امام چگونه شخصیت علمی و عملی خود و همچنین اعتدال خود را در جامعه آن زمان به اثبات رسانده بوده كه كسی نتوانسته تهمت به او بزند كه مثلا فلانی متوجه نیست چه می‌كند یا عبارت‌هایی از این دست این نكته خیلی مهمی است كه امام در طول زندگی قبل از آغاز مبارزه توانسته بودند موقعیت علمی خود را در جامعه به اثبات برسانند و در جامعه و حوزه به عنوان فردی عالم، اخلاقی، متدین شناخته شوند. بدین ترتیب اگر كس دیگری در جایگاه امام قرار می‌گرفت و آن صحبت‌ها را می‌كرد شاید مردم نمی پذیرفتند اما چه می‌شود كه صحبت امام در جامعه جدی تلقی می‌شود؟ این یك امر بسیار مهم است.

در اسناد ساواك كه اخیرا هم توسط موسسه تنظیم و نشر آثار امام در 22 جلد چاپ شده شما می‌توانید جایگاه امام را در جامعه آن زمان ببینید. در یكی از این سندها درس امام را شلوغ‌ترین درس حوزه نوشته‌اند و در یكی دیگر وقتی در مورد جانشین‌های احتمالی آیت‌الله بروجردی سخن به میان می‌آید نام امام خمینی در بین علمای طرازاول حوزه به چشم می‌‌خورد اما با تمام این مسائل باز هم سخن گفتن آنچنانی در مورد شاه آن هم روی منبر اصلا قابل باور نبود و اصلا در ذهن كسی نمی‌گنجید كه یك روحانی بتواند چنین انقلابی به راه بیندازد. این یك مقدمه برای اینكه فضای آن زمان روشن شود. مقدمه دوم مربوط به اوضاع سال 1349 است.

من معتقدم سخت‌ترین سال‌‌های مبارزه همین سال‌هاست. آتش مبارزه در حال خاموش شدن است. امام تبعید است. تمام تلاش حكومت در این است كه نام امام فراموش شود و كسی سخنی از او نگوید. این مطلب را می‌گویم كه نسل جدید گمان نكند كه این تصاویری كه تلویزیون از حضور مردم در راهپیمایی‌ها نشان می‌دهد در آن سال‌‌ها هم بود. خیر این تصاویر مال سا‌ل‌‌های آخر است در آن زمان واقعا فضا از چنان خفقانی پر بود كه كسی جرأت نمی‌كرد نامی از امام ببرد. اوضاع برگشته بود به قبل از سال 42. در همین حوزه چه بسیار صحبت‌هایی صورت می‌گرفت كه من بعدا از امام و هم از احمد شنیدم كه چقدر آزاردهنده بوده. امام در یكی از صحبت‌های خود یا پیام‌هایشان است كه می‌فرماید خون دلی كه پدر پیرتان از این متحجرین خورده هرگز از فشارها و سختی‌های دیگر نخورده است. واقعا تشریح فضای آن زمان سخت است اماخلاصه اینكه اوضاع بسیار خفقان‌آلود بود.

و در آن شرایط به خواستگاری شما آمدند.
بله، این هم جالب است كه بگویم همین كه زمزمه این كه پسر امام می‌‌خواهد ازدواج كند و به خواستگاری فلانی رفته پخش شد، چندین‌بار از ساواك برای پدر من پیغام دادند كه مبادا دختر به اینها بدهید و در نهایت آمدند درب منزل ما و به پدرم گفتند اگر با این ازدواج موافقت كنید عواقب سختی را باید تحمل كنید.

و پاسخ آیت‌الله سلطانی چه بوده؟
ایشان پاسخی نمی‌دهند و درب خانه را می‌بندند. بعدا نقل كردند كه من تا در را بستم به یاد مظلومیت حضرت امام موسی كاظم(ع) افتادم كه كسی جرات خواستگاری از دختران ایشان را نداشت. پدرم می‌گفتند با خودم گفتم این سید (یعنی امام) نیز از نسل او است او را بخاط حق‌گویی تبعید كردند و اجازه نمی‌دهند پسرش ازدواج كند لذا آنجا مصمم شدم كه به سهم خودم جواب مثبت بدهم.

پدرتان با شما مشورت نكردند؟
چرا ایشان خود موافقت كردند- البته این بعد از این بود كه احمدآقا به خواستگاری من در قم آمده بود- ولی به من گفتند: تو قرار است با یك آدم مبارز زندگی كنی ممكن است زندگی آرامی نداشته باشی. اشاره پدرم به ماجرایی بود كه چند وقت قبلش برای همسر مرحوم حاج‌آقا مصطفی پیش آمده بود كه ساواك به خانه ایشان حمله می‌كنند و همسر ایشان فرزندشان را سقط می‌كنند و جریان‌هایی از این دست كه بگذریم.

با این حال شما پذیرفتید؟
بله.

از زندگی خود با احمدآقا تا پیروزی انقلاب بگویید.
این سوال خیلی كلی است و 7، 8 سال را شامل می‌شود اما سعی می‌كنم در چند عنوان كلی جواب شما را به اختصار بیان كنم. اول بعد علمی ایشان است. احمد بعد از اینكه دیپلم گرفته بود به دروس حوزوی روی می‌آورد. البته این را هم بگویم كه در این امر هیچ اجباری نبوده حتی امام در نامه‌ای به احمد می‌نویسند كه الان كه دیپلم گرفته‌ای دو راه داری یا طلبه شو یا یك شغلی برای خودت انتخاب كن كه احمدآقا طلبه می‌شود. البته امام هم مایل به همین بودند.

احمد به شدت مشغول بود دروس سطح را پیش آقایان ابطحی، صادقی، آیت‌‌الله محمدفاضل و پدرم خواند و فلسفه را در نجف نزد آیت‌‌الله رضوانی و اخوان‌مرعشی خواند از اساتید دیگر او می‌توانم از آیت‌الله شیخ‌یوسف صانعی نام ببرم كه رسائل را نزد ایشان خواند. احمد چه قبل از ازدواج و چه بعد از ازدواج اهل مباحثه بود یعنی بعد از درس، در روز چند ساعت به مباحثه می‌پرداخت.

از هم‌بحث‌های ایشان كسی را می‌شناسید؟
بله تا حدودی، آقایان واحدی،‌ علوی‌‌اصفهانی، لواسانی و آقای خاتمی از هم‌بحث‌‌های او بودند.

این اساتیدی كه نام بردید مربوط به دروس سطح ایشان است؟
بله عرض كردم. ایشان سال 51 یعنی بعد از ازدواج با من وارد درس خارج شدند و نزد آیت‌‌الله حائری، آیت‌الله ‌شبیری‌زنجانی، آیت‌الله صادقی و آیت‌الله فاضل‌لنكرانی درس خواندند. خیلی سخت مشغول تحصیل بود هم خودش علاقه داشت هم امام تاكید داشتند به طوری كه چندین بار می‌پرسیدند كه احمد چه می‌كند؟ آیا با جدیت درس می‌‌خواند؟ به تدرس هم می‌پرداخت كه امام در نامه‌ای دارند كه از اینكه می‌شنوم كه درس می‌دهید مشعوفم.

حتی بعد از اینكه ما به نجف رفتیم احمد در نجف كفایه می‌گفت و اهل حوزه می‌دانند كه كفایه گفتن كار سخت و دشواری است. احمد مجتهد بود من این مطلب را از چند نفر از جمله آیت‌الله موسوی‌بجنوردی كه حشر و نشر علمی با احمد داشت شنیده‌‌ام. احمدآقا به فلسفه هم علاقه داشت و مفصلا چه قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب هم تحصیل كرده و هم تدریس می‌كرد. من چند صد صفحه از نوشته‌‌های فلسفی ایشان را در اختیار دارم.

چاپ هم شده؟
خیر، مطالب، كامل نیست. اما شاید در آینده تنظیم كنیم. بله احمد به تحصیل خیلی علاقه داشت و از همان موقع كه من با او زندگی‌ام را آغاز كردم به شدت من را تشویق به درس خواندن می‌كرد به دو دلیل؛ یكی اینكه تحصیل علم را مقدس می‌دانست و دیگر اینكه به من می‌گفت من وضعیت خودم را نمی‌دانم تو باید جوری باشی كه بتوانی روی پای خودت بایستی چه از نظر درآمد مالی، چه از لحاظ مسائل اجتماعی. به من می‌گفت معلوم نیست همیشه من باشم تو باید طوری باشی كه بتوانی هزینه خودت و فرزندانت را تامین كنی. یك خاطره جالب در این زمینه دارم و آن این بود كه ایام امتحانات چهارم متوسطه بود و من درس‌هایم را گذاشته بودم بعد از عید مرور كنم، در همان زمان مادربزرگشان با خاله‌شان آمدند منزل ما.

احمد به من گفت: فاطی جان تو می‌خواهی چكار كنی؟ گفتم یكی، دو هفته بعد شروع می‌كنم گفت نمی‌شود حجم دروس چهارم دبیرستان زیاد است و من می‌دانم وقت كم می‌آوری این را گفت و از خانه رفت. رفت خانه خواهرش نمی‌دانم چه گفت كه عصری خواهرش آمد و با هزار التماس خانم‌ها را به خانه خودشان برد.

ولی باز هم فضای خانه انگار آماده برای درس خواندن من نبود چون حسن پسرمان كوچك بود و كارگری هم كه داشتیم پایش شكسته بود برای همین در منزل امام یك اتاقی كه خیلی هم كوچك بود برای من آماده كرد به كارگرشان مشهدی رضا هم گفت هر روز ناهار برایم درست كند خودش هم چون ایام تعطیلی بود در خانه ماند. من صبح می‌رفتم تا ساعت پنج و او از حسن مراقبت می‌كرد غرضم اینكه احمد به تحصیل خیلی علاقه داشت اما این تنها كار احمد نبود، او مرد مبارزه هم بود. من گاهی گله می‌كردم كه تو یا سر درس و بحثی مشغول این یا كارهایی پس كی به خانه می‌رسی؟ خلاصه اینگونه بود.

شما از برنامه‌های مبارزاتی او باخبر بودید؟
بعضی‌هایش را می‌دانستم و بعضی‌هایش را نه. اصولا كارهای مبارزاتی مخفی بود. برای نمونه یك روز احمد به خانه آمد به من گفت توی فلان اتاق نرو اصلا نگاه هم نكن. یك هفته اوضاع اینگونه بود و هر روز به حس كنجكاوی من اضافه می‌شد تا آخر طاقت نیاوردم و از روزنه‌ای نگاه كردم دیدم تا سقف اتاق پر كاغذ است كه برای نشر اعلامیه تهیه كرده بود بسیاری از مسائل مبارزاتی را نمی‌گفت دلیل هم داشت. می‌گفت اگر یك وقت تو را بگیرند با مشكل روبه‌رو می‌شوی احمد در ایران با تمام مبارزین ارتباط داشت. سرشاخه‌های مبارزه همه به بیت امام و شخص احمدآقا ختم می‌شد لذا الان عدم حضور ایشان كاملا محسوس است. وقتی او بود خیلی‌ها نمی‌توانستند عرض‌‌اندام كنند چون احمد به خوبی آنها را می‌شناخت. او به خوبی می‌دانست كه چه كسی موافق بوده و چه كسی مخالف بوده.

نزدیكان ایشان در دوران مبارزه چه كسانی بودند؟
همانطور كه عرض كردم من همه آنها را نمی‌شناختم اما آقای هاشمی‌رفسنجانی آقای كروبی، موسوی‌خوئینی‌ و ارتباط داشت و همچنین با آقای واحدی كه هم‌‌مباحثه هم بود كارهای مبارزاتی فراوانی انجام می‌داد.

آقای واحدی؟
بله، البته ایشان بعد از انقلاب مسوولیتی را قبول نكرد. یكی از دانشجویانم در مورد ایشان به تناسب موضوع پایان‌نامه‌اش تحقیقاتی انجام داده.

پس اصولا حاج احمدآقا در مورد برنامه‌‌های سیاسی خود با شما سخن نمی‌گفت؟
عرض كردم بعضی وقت‌ها می‌گفت و بعضی وقت‌ها نه. و این برای او خیلی سخت بود. چون احمد آدم بسیار عاطفی‌ای بود و این را همه نزدیكان به او كاملا حس می‌‌كردند.
لذا گاهی نگفتن مطالب به دلخوری می‌كشید و خیلی برای او سخت بود برای مثال یك نمونه را می‌گویم. یك روز به منزل آمد و گفت می‌خواهم بروم تهران گفتم چه خبر است؟ گفت میهمانی دعوتم و چند روز هم نمی‌آیم.

من چیزی نگفتم ولی او فهمید كه ازاین موضوع ناراحت شده‌ام رفت بعدها معلوم شد كه در آن چند روز رفته زاهدان از آنجا رفته پاكستان با گروه‌‌هایی ارتباط ایجاد كرده و برگشته كه اگر می‌گرفتندش حتما اعدام می‌شد. شما ببینید از یك طرف این مسوولیت سخت را انجام داده هیچ‌كس هم نمی‌داند. از طرف دیگر در منزل هم همه فكر می‌كنند رفته میهمانی ناخرسندند ولی این یك اصل بود كه در كار مبارزاتی حتی‌الامكان هیچ‌كس نباید از ماجرا باخبر می‌شد. برای مثال در قم یك خانمی بود كه به احمد در بچگی شیر داده بود و دایه احمد بود یا به تعبیر فقهی مادر رضاعی او می‌شد و احمد به بهانه دیدار او خیلی آنجا می‌رفت.

اما اصل ماجرا چه بود. در زیرزمین آن خانه یك خانه تیمی درست شده بود كه اعلامیه‌های امام را تكثیر می‌كردند. آنچه از همه اینها مهمتر بود ذهن قوی و هوش فوق‌العاده احمد بود كه یك هماهنگی فوق‌العاده‌ای را در میان تمامی گروه‌‌های مبارز ایجاد كرده بود این از زندگی ما در قم بود تا اینكه در تیرماه 56 به نجف رفتیم. البته احمد چند بار خودش به نجف رفته بود و در سال 45 در نجف معمم شده بود و ما هم در سال 51 سفری به آنجا داشتیم و آخرین مرتبه همان سال 56 بود كه قصدمان ماندن نبود ولی چون مصادف با شهادت حاج‌آقا مصطفی شد بنا بر ماندن شد.

احمد به من گفت كه اگر می‌خواهی به قم بازگردیم چون علاقه پدر و مادرم را به من كه تك دختر بودم می‌دانست اما من نپذیرفتم و ماندگار شدیم. یعنی آبان‌ماه كه حاج آقا مصطفی فوت كردند دیگر بنا بر ماندن شد چون نمی‌شد امام را تنها گذاشت. از آن پس دیگر دفتر امام را احمد اداره می‌‌كرد و چون سال‌‌ها تجربه مبارزاتی در ایران داشت و گروه‌های مبارز را به خوبی می‌شناخت و خودش یك مبارز حقیقی بود صرفا پسر امام نبود لذا در آنجا تحول بزرگی به وجود آورد. یعنی اگر سابقا اعلامیه‌های امام مدتی بعد از وقوع حادثه‌ای در ایران نوشته می‌شد و به ایران می‌رسید با آمدن احمدآقا دو، سه ساعت بعد از وقوع حادثه‌ای اعلامیه نوشته و به سرعت به ایران می‌رسید.

و در نهایت سفر به فرانسه شكل می‌گیرد. این سفر به پیشنهاد كه بوده و چه كسانی در این مسیر تلاش كردند؟
من در ابتدا این گفته امام را در این زمینه بگویم كه امام در وصیت‌نامه خود می‌فرماید- نقل به مضمون می‌كنم: (شنیده ام بعضی‌ها در مورد سفر من به پاریس ادعاهایی كرده‌اند كه توسط آنها بوده است من پس از برگشتن از كویت با احمد مشورت كرده و فرانسه را انتخاب كردیم. دلیل هم این بود كه كشورهای همسایه همه تحت نفوذ شاه بودند ولی پاریس اینطور نبود). این نكته اول.

پس تصمیم به رفتن با خود امام بوده ولی بعد از این تصمیم برخی تلاش‌هایی انجام دادند مثلا دكتر حبیبی در پاریس مقدمات را فراهم كردند و سایر دوستان در اروپا تلاش‌هایی كردند. اوضاع پاریس خیلی با نجف متفاوت بود. آنجا امام آزادانه می‌توانستند نظرات خود را بیان كنند و مهم‌تر اینكه رسانه‌‌ها پیام امام را سریعا منتقل می‌كردند و لذا در ایران اثرگذار می‌شد تا بعد ماجرای پیروزی پیش آمد.

نقش حاج احمدآقا پس از پیروزی انقلاب در دفتر امام چه بود؟
احمد همه كارهای مربوط به امام را مدیریت می‌‌كرد، دفتر امام تحت نظارت احمد بود و البته ذره‌ای خودرایی نداشت. تمام كارهای مربوط به امام را با رای امام جلو می‌برد و اگر كسانی می‌گویند فلان كار احمد بدون اجازه امام بوده یا فلان نوشته منسوب به امام است دروغ محض است. حتی نقطه‌ای را احمد در بیانیه‌ها و پیام‌های امام بدون اجازه امام جابه‌جا نمی‌‌كرد. البته این به این معنا نیست كه اظهارنظر نمی‌كرد احمد انسان باهوش و از آن مهم‌تر باتجربه‌ای بود و لذا مشاور امام واقع می‌شد و امام به نظرات او توجه می‌‌كردند اما اینكه كاری را بدون اجازه امام انجام بدهد اصلا امكان نداشت.

اصلا مگر می‌شد چیزی را كه امام نگفته‌اند به ایشان نسبت داد امام با كسی شوخی نداشتند و احمد این را می‌گفت كه امام با كسی پیمان برادری نبسته‌اند. بنابراین هم احمد با امام مشورت می‌كرد و هم امام به نظرات او توجه داشتند برای نمونه امام در یك پیامی كه برای رزمندگان صادر فرموده بودند نوشته بودند: من كه در لحظات آخر عمر به سر می‌برم (نقل به مضمون می‌كنم). احمد پیش‌آقا آمدند كه اگر اجازه بدهید این را برداریم چون روحیه آنها را تضعیف می‌كند. این جور اتفاقات بود اما اینكه خود احمد سرخود كاری بكند اصلا. یكی از خصوصیات ‌‌احمدآقا این بود كه اصلا خودش را نمی‌دید. انگار نه انگار كه یكی از مهمترین عناصر پیروزی انقلاب است.

یك ذره غرور در وجودش نبود. شأنی برای خودش قائل نبود. گاهی اوقات برای اینكه كار باب میل امام انجام شود یا كاری كه امام دستور داده بودند انجام شود خودش را بیش از حد به زحمت می‌انداخت و چنان‌كارهایی می‌كرد كه من یك‌بار گفتم احمدجان این كار در شأن تو نیست و او گفت من شأنی ندارم. احمد خمینی شأنی ندارد. من یك طلبه معمولی هستم و تمام شأنم این است كه كاری كه امام فرموده بود انجام دهم. احمد اصلا غرور نداشت لذا تمام كسانی كه با دفتر امام در ارتباط بودند احمد را دوست می‌داشتند اگرچه ممكن بود بعضی دلخوری‌ها پیش ‌آید. حفظ جان امام در آن شرایط حساس یكی از مهمترین وظایف احمد بود.

جالب است اگر در مورد تیم حفاظت امام و چگونگی تشكیل آن بگویم شمه‌ای از هوش او را درمی‌یابید. احمد برای من تعریف می‌كرد كه وقتی قرار شد كسانی از امام حفاظت كنند خیلی مهم بود كه چه كسانی در حلقه‌های اول تیم حفاظت قرار گیرند البته در كوتاه‌ترین زمان ممكن احمد ‌گفت من فكر كردم ما از افراد كاملا مورد اعتماد در سراسر كشور باید استفاده كنیم تا همه خود را در این كار سهیم بدانند هر كدام از اینها حداقل یك یا دو نفر آدمی كه كاملا مطمئن و مخلص باشند سراغ دارند اگر افراد بیشتری بخواهیم به نسبیت كشیده می‌شود و به جای صددرصد، چند درصد اخلاص مطرح می‌شود ولی برای هر كس انتخاب یكی دو نفر صد در صد مخلص و مطمنئ وجود دارد و با این طرفند یك تیم كاملا مطمئن خواهیم داشت نكته قابل توجه دیگر اینكه احمد مسوول دریافت تلكس را كه مهمترین خبرهای كشور را دریافت می‌كرد، یك آدم كم‌سواد ولی مورد اعتماد و سلیم‌النفس را گذاشته بود و می‌گفت این فرد با دقت و احساس مسؤلیت، مطالب را از تلكس می‌گیرد ولی خبر را نمی‌تواند تحلیل كند و یا به كسی بدهد. در مورد حفظ جان امام احمد با هیچ‌كس تعارف نداشت.

همه كسانی كه برای ملاقات می‌آمدند باید كنترل می‌شدند استثنا نداشت و همین البته باعث دلخوری می‌شد اما لازم بود. خلاصه یك وظیفه احمد برنامه‌ریزی برای حفظ جان امام بود.او همیشه نزد امام بود، خود را وقف امام كرده بود اگر یك روز می‌خواست از امام دور شود از من می‌‌خواست كه حتما در كنار امام بمانم. وظیفه دیگر او حفظ نیروهای انقلاب بود. چندین بار می‌شد كه امام از دست كسی ناراحت می‌شدند و با او برخورد می‌كردند. در این شرایط عواملی بودند كه تلاش می‌كردند نهایت استفاده را می‌كردند تا او را به همین خاطر از امام دور كنند گرد او را می‌گرفتند و چیزهایی می‌گفتند كه او را از امام جدا كنند اما احمد به این مسائل هم حواسش جمع بود. یك‌بار كه یكی از آقایان پیش امام آمده بود و امام به تندی با او سخن گفته بودند احمد زنگ می‌زند كه من می‌خواهم نزد شما بیایم.

او تحت تاثیر القائات می‌گوید من شب نیستم اما احمد همان شب با آقای موسوی‌خوئینی به منزل ایشان می‌روند تخم‌مرغی درست می‌كنند و می‌‌خورند و از دل او درمی‌آورند و او را حفظ می‌كنند یا ماجرای آقای طالقانی كه معروف است كه احمد می‌رود پیش ایشان صبح تا شب با ایشان بوده. آقای طالقانی را راضی می‌كند و بازمی‌گرداند و آیت‌الله طالقانی آن سخنرانی معروف را در قم ایراد می‌نماید. نكته‌ای كه احمد كاملا به آن می‌پرداخت مسائل روز كشور بود به هر حال جنگ بود و اوائل انقلاب كارها هنوز منظم نشده بود. احمد از طرف امام در جلسات سران شركت می‌كرد و تصمیمات را برای امام نقل می‌كرد و نظر امام را به مسوولان می‌گفت. و اكثر شب‌ها مدیران و مسئولان نظام به دفتر او می‌آمدند و مشكلات و موانع را با او در میان می‌گذاشتند

امام خودشان در جلسه سران شركت نمی‌كردند؟
همیشه نه ولی بعضی اوقات كه جلسه در خانه ما برگزار می‌شد امام هم شركت می‌كردند. خلاصه احمد همیشه پیش امام بود و در زمان جنگ من بارها شنیدم كه افسوس می‌خورد كه چرا نمی‌تواند به جبهه برود ولی حسن را كه سیزده ساله بود تشویق می‌كرد كه به جبهه برود و متذكر می‌شد یك وقت با خودت نگویی چرا خودت نمی‌روی من باید بمانم از امام حفاظت كنم ولی تو برو. این سفره رحمتی است كه برای همیشه باز نمی‌ماند اگر شهید شدی هم چه بهتر.

حاج حسن آقا به جبهه رفتند؟
بله. چند مرتبه. بار اول كه سیزده ساله بود. اتفاقا مدتی هم در خط مقدم بود. با اینكه سنش كم بود و آموزش هم ندیده بود ولی یكی از پاسدارهای بیت او را به خط مقدم برده بود و وقتی به او گفتند آخر او را كه آموزش ندیده چرا به خط مقدم بردی‌ در جواب گفته بود: اگر شهید شود خوب است از نظر تبلیغی خیلی مفید است! البته بعدها كه 16، 17 ساله شد به عنوان نیروی بسیجی، به لشكر قم رفت كه كمی هم شیمیایی شد.

از زندگی ایشان بعد از رحلت امام بگویید.
احمد رابطه مرید و مرادی با امام داشت لذا خیلی برای او سخت بود البته برای همه سخت بود ولی من مطمئنم بیشترین كسی كه از فوت امام صدمه دید احمد بود. خیلی شكسته شده بود اما كشور در شرایط بحرانی قرار داشت. چند شاخصه اصلی از فعالیت‌های ایشان بعد از رحلت امام را بیان می‌كنم. مهمترین مساله بعد از رحلت امام جانشین ایشان بود. هیچ‌كس نیست كه نقش احمد را در انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای به رهبری منكر شود. خاطره‌ای كه او در خبرگان رهبری نقل كرد در انتخاب رهبر خیلی موثر بود. در آنجا گفت كه وقتی آقای خامنه‌ای در كره‌شمالی بودند و تلویزیون تصویر ایشان را نشان داد من به امام گفتم ریاست‌جمهوری برازنده ایشان است و امام گفتند نه‌تنها ریاست‌جمهوری بلكه رهبری زیبنده اوست. احمد در شرایطی این خاطره را نقل كرد كه هیچ متنی در مورد جانشین امام توسط امام نبود. این رفتار او در بقای جمهوری اسلامی فوق‌العاده موثر است.

مساله دیگر حفظ اندیشه‌‌های امام بود به هر حال او هم فرزند امام و نزدیكترین فرد به امام بود و هم مسوول موسسه تنظیم و نشر آثار امام بود. این هم یك امر مهم بود. تمام حواسش جمع این بود كه جمهوری اسلامی از مسیر اندیشه امام خارج نشود لذا هم به موسسه می‌پرداخت و هم در راستای اینكه اندیشه‌‌های امام باقی بماند لذا پژوهشكده امام خمینی را تأسیس كرد. با تمام اینها احمد به عنوان یك انسان باهوش و باتجربه مورد مشاوره مسوولان قرار می‌گرفت و در مواقع مختلف اظهارنظر و انتقاد می‌كرد.

در زمان حیات حضرت امام و مرحوم حاج سیداحمد آقا آیا شما و سایر زنان در بیت ایشان از وقایع روز مطلع بودید و در جریان اتفاقات سیاسی كشور قرار داشتید؟
محدودیتی نبود، بستگی به روحیه افراد داشت هر كدام نظری، تحلیلی داشتیم منعكس كردیم به طور مثال من دانشگاه تهران می‌رفتم ناگهان یك روز دیدم كه با دیواری چوبی كلاس را به دو قسمت تقسیم كرده‌اند. وسط كلاس دیواری كشیدند امام پس از شنیدن این خبر فورا دستور دادند كه جلوی این كار گرفته شود و این جمله را گفتند كه اگر ما امروز سلیقه خود را وارد دین كنیم فردا نمی‌توانیم دین را از تحریف نجات دهیم.

مرحوم حاج احمد آقا روی چه مسائلی حساسیت داشتند؟
از پاسخ‌هایی كه تا الان دادم معلوم ‌شده. اصولا احمد به هر مسئله‌ای كه امام حساسیت داشتند حساس بود. اگر بخواهم بشمرم زیاد می‌شود ولی چند مورد اشاره می‌كنم: اول جمهوری اسلامی است. هر چیز كه باعث تضعیف جمهوری اسلامی می‌شد، با عكس‌العمل احمد مواجه بود و این حالت قبل از انقلاب هم بود یعنی هر چیز باعث می‌شد حركت انقلاب ملت كند شود با عكس‌العمل او مواجه می‌شد و تمام تلاشش را می‌كرد كه انقلاب پیروز شود. همان روزهای اولی كه به پاریس رفته بود و من در ایران بودم به آقای لاهوتی زنگ زد كه دو تا پسر من را هم از قم به تهران بیاور و به همراه خود به راهپیمایی ببر.

آقای لاهوتی هم می‌خندید كه هركس نداند فكر می‌كند 2 تا جوان رشید را دارد به میدان می‌فرستد در حالی كه 2 تا بچه یكی هفت‌ساله و یكی نوزاد چند روزه بود. دوم مسئله حرمت امام بود سوم روی سلامت ایشان به شدت حساس بود و اقداماتی انجام داد مدام پیگیر حال امام بود. در زندگی شخصی حساسیتش روی تجمل‌گرایی بود و ساده‌زیستی را در تمام زندگی‌اش رعایت می‌كرد. هرچه هدیه برایش می‌فرستادند می‌گفت این برای پسر امام است نه شخص من لذا نمی‌توانم استفاده كنم. گاهی مهمان می‌آمد من دو جور غذا درست می‌كردم اعتراض می‌كرد حتی برای نصب پرده چوب‌پرده را زیادی می‌دانست.

من پیش امام رفتم و ماجرا را گفتم كه احمد خیلی وسواس دارد و همواره به من می‌گوید مرا جهنمی می‌كنی. امام به احمد گفتند خرج خانه تو به عهده من خیالت راحت باشد لذا از آن تاریخ به من ماهانه می‌دادند. احمد همیشه نگران رفاه‌زدگی مسوولان بود و این را بعد از امام هم بارها در صحبت‌هایش گفته بود یك مسئله كه اینجا به ذهنم رسید اینكه او روی زندگی شخصی مبارزین قبل از انقلاب خیلی حساس بود همیشه حواسش بود كه یك وقت با مشكل روبه‌رو نشوند مدام احوال آنها را می‌پرسید و نسبت به آنها وفادار بود.

گفتید برای حفظ سلامتی امام اقداماتی انجام می‌داد منظورتان چه نوع اقداماتی است؟
انتخاب و تشكیل تیم پزشكی مجرب و ساختن بیمارستان تخصصی كوچكی در نزدیكی خانه امام او می‌گفت اگر برای امام مشكلی پیش آید تا بخواهیم ایشان را به بیمارستان منتقل بكنیم زمانی را از دست داده‌ایم و مسئله دیگر اینكه با حضور امام در بیمارستان اوضاع آن بیمارستان به هم می‌خورد و طبعا بیماران و اطرافیان هم دچار مشكل می‌شوند پس بهتر است اتاق كوچك مجهز به وسایل قلب در كنار منزل ساخته شود و هزینه این اتاق پزشكی را از بودجه شخصی امام ـ كه بیشتر از هدایا و نذورات شخصی امام بود‌ـ برداشت كرد به این طرفند كه سپاه برای مداوای برخی از بیماران جنگی احتیاج به ساختن بیمارستان مستقلی دارد و امام هم كمك كردند در حالی كه نمی‌دانستند مكان بیمارستان كجاست این محل اماده شد و در اختیار سپاه قرار گرفت و برخی از عمل‌های قلب در آنجا انجام می‌گرفت و بیماران مداوا می‌شدند كه در حال حاضر به بیمارستان بزرگ مجهزی تبدیل شده است

آیا این اواخر چیزی بود كه احمدآقا را نگران كند؟ برخی از دوره انزوای سیاسی احمدآقا یاد كرده‌اند. دلیل گوشه‌گیری ایشان در اواخر عمر چه بود؟واز مهاجرت ایشان به كوشك هم بفرمایید؟
بله، یك مطلب مهمی كه در زمینه حضور ایشان در كوشك مطرح است این است كه آیا عمل او یك انزوای سیاسی بود یا حركتی عرفانی. من معتقدم هرگز احمد انزوای سیاسی را انتخاب نكرد هرچه از دست او می‌آمد برای نظام و امام انجام می‌داد اما او این اواخر برای خودسازی خود برنامه داشت كه “من عرف نفسه فقد عرف ربه.” راه عرفان را برگزید البته عرفانی از نوع عرفان امام. او در كوشك كه در كویر قم واقع است مدتی را به عبادت پرداخت شاید بعد از امام كه فراغتی بعد از قریب سی سال پیدا كرده بود می‌خواست از این فراغت به بهترین نحو استفاده كند “فاذا فرغت فانصب و الی ربك فارغب” در آن مدت خالصانه عبادت می‌كرد و با برخی عرفا رفت و آمد داشت و بعد از امام همیشه گویی آماده رفتن بود و در این سال‌های آخر به خودسازی مشغول بود. راهی است راه عشق كه هیچش كناره نیست/ آنجا جز آنكه جان بسپارند چاره نیست/ هرگه كه دل به عشق دهی خوش دمی بود/ در كار خیر حاجت هیچ استخاره نیست.

در واقع سفر احمد به كوشك و دوری از دنیا سفری بود تا عطش روحی او را خاموش كند و من قبلا در مصاحبه‌ای گفته‌ام كه بریدن از ظواهر و تعلقات مادی گذرنامه هجرت به سوی خداست. این اواخر می‌گفت: احساس می‌كنم قدری سبك شده‌ام و این احساس سبكی شاید به این جهت بود كه او در آن كویر لم‌یزرع به یك دسته از سوال‌های خود رسیده بود. بگذار هر آنچه هست و او را بگزین / نیكوتر از این دو حرف پندی نبود. با تمام اینها عرفان مخصوصا آن هم در مدرسه امام، با انزواطلبی جور درنمی‌آید بلكه اصلا من معتقدم و در چند مقاله به این مسئله پرداخته‌ام كه احیاگری امام و انقلاب امام همه در مدرسه عرفانی امام است. عرفان حماسی و حماسه عرفانی امام یك مقاله دیگر است كه من به این مسئله پرداخته‌ام و احمد هرگز انزواطلب نشد.

با توجه به اینكه این مباحث بعد از طرح آسیب‌شناسی انقلاب مطرح شد، به نظر شما مهمترین آسیب نسبت به انقلاب، از نظر حاج‌احمدآقا چه بود؟
آنچه ذهن احمد را به خود مشغول می‌كرد همان دغدغه‌های اصلی امام بود كه همه بارها شنیده‌ایم و آنها چیزی نیستند جز تذكراتی كه پیوسته به مسوولان نظام چه چهره‌های اصیل و برجسته روحانی، قضات و خصوصاً‌ فقهای شورای نگهبان می‌دادند اگر بخواهم آنها را در چند جمله خلاصه كنم می‌توانم بگویم: 1) حفظ آبروی اسلام در جهان و اینكه اسلام توانایی اداره جامعه را همواره دارد / 2) هیچگاه نباید بین مردم و مسولان فاصله ایجاد شود / 3) فقرزدایی و استضعاف‌زدایی باید سرلوحه برنامه‌ها قرار گیرد / 4) انصاف و عدل باید همواره حاكمیت داشته باشد / 5) رعایت جوانمردی و انصاف و حفظ آبروی اشخاص، پرهیز از پرخاشگری، نفاق، تهمت و دورویی همواره باید سرلوحه اخلاق اجتماعی قرار گیرد.حال خود قضاوت كنید آنچه كه در سخنان حسن‌آقا شنیدید همان‌هایی نبود كه در گفتار و كردار پدرش مشاهده می شد و البته هر دو برخاسته از فكر و عمل امام بود.

آنچه می‌‌خواهم در یك جمله مكنونات خودم را بیان دارم این است كه انقلابی كه به دست امام صورت گرفت انقلاب اخلاق و انقلاب در اخلاق جمعی بود امام خواستار جامعه‌ای منزه و روبه كمال و به دور از هر گونه استضعافی بر مبنای اصول شریعت و اخلاق اسلامی بود با ملاحظه دقیق سیره عملی و نظری و نیز بررسی كارنامه رهبری ایشان در طول دوران دفاع مقدس، قبل و بعد از آن به وضوح درمی‌یابیم كه هیچ‌گاه امام اخلاق را فدای هیچ مصلحت دیگری اعم از اقتصادی، سیاسی، نظامی و ... نكرد.

از آخرین دغدغه‌های مرحوم سیداحمد خمینی چیزی به یاد دارید؟ ظاهرا ایشان چند سخنرانی انتقادی به‌ویژه درباره اوضاع اقتصادی داشتند؟ زمینه‌های این سخنرانی‌‌ها چه بود؟
یادم است كه احمد آن اواخر چند سخنرانی مفصل داشتند. دو، سه تا از آنها در فضای خاصی انجام شد. حتی در یكی از آنها با بغض و گریه گفتند كه دلم برای امام تنگ شده است. یك دفعه نیز صحبت از اقتصاد پیش آمد. می‌گفتند كه خیلی آسان است، گناه را به گردن خارج از كشور بیندازیم. در حالی كه باید مشكلات را با درایت حل كنیم. او از اینكه مردم در فقر باشند رنج می‌برد. معتقد بود مشكلات مردم گرچه زیاد است اما می‌توان آنها را با درایت و مدیریت درست حل كرد. چرا احمدآقا هرگز مسوولیت رسمی نپذیرفت؟ مثلا به نامه نمایندگان مجلس سوم كه از او خواستند در انتخابات میان‌دوره‌ای وارد مجلس شود توجهی نكرد یا نمایندگی رهبری در حج را نپذیرفتند.

احمدآقا نمی‌‌خواست به سطوح قدرت نزدیك شود. البته مسوولیتی كه ایشان بعد از رحلت امام داشت، فراتر از وظیفه یك نماینده مجلس بود. هیچ‌وقت دوست نداشت در یك جناح قرار بگیرد. فراجناحی عمل می‌كرد و مسایل را می‌دید. هر ایرادی یا نظری داشت می‌گفت. بدون تعصب معایب را بازگو می‌كرد.

برخی می‌گویند احمدآقا دوست داشت همواره پشت صحنه بماند و به جای حضور در روی صحنه، پشت پرده كار كند. آیا این نقش سیداحمدآقا بعد از فوت امام خمینی هم ادامه یافت و نظام از ایشان در این سطح استفاده می‌كرد؟
احمدآقا در جلسات شركت می‌كرد. هر مطلبی را كه به نظرش می‌رسید مطرح می‌كرد یا می‌نوشت اما باز ترجیح می داد كه فراجناحی عمل كند و به صحبت‌های گروه‌های مختلف گوش می‌داد.

آیا تا به حال میان اعضای خانواده اختلاف‌نظر جدی پیش آمده بود و آیا اختلاف سلیقه میان خانواده حضرت امام ملموس بود؟
اختلاف سلیقه همه جا هست اگر دو انسان دقیقا عین هم بیندیشند معجزه رخ داده است. در خانواده امام هم اختلاف‌نظر وجود داشته و دارد ولی این مسئله هیچ وقت معضل نبوده چون تمام خانواده امام برای امام احترام قائل بودند و از آن مهمتر همه به امام ایمان داشتند و لذا هر نظری كه با نظر امام مخالف بود اول از همه توسط خود فرد تغییر می‌كرد اما در جایی كه امام نظر نداشتند اختلاف‌نظر بود اما هرگز مخل رفاقت و صمیمیت میان آنها نشد.

در باره تحصیلات حوزوی ایشان مشهور است كه علاقه‌مند به تحصیل حوزوی نبودند و با فقدان مرحوم حاج آقا مصطفی به این رشته درسی علاقه‌مندشدند آیا این واقعیت دارد؟ آیا ورود ایشان به حوزه تصمیم شخصی بود یا متناسب با اقتضائات خانوادگی؟
ایشان چندین سال قبل از فوت حاج آقا مصطفی وارد حوزه شده بودند و من از ایشان نشنیدم كه تمایلی به ادامه تحصیل در این رشته نداشته‌اند.

آیا شما با مرحوم حاج احمد آقا تاكید بر روحانی بودن فرزندانتان داشتید كه تمامی آنان روحانی شدند؟
از طرف ما علاقه بود ولی اجبار نبود. خب طبیعتا خود آنها به خاطر شرایط خانوادگی به این سمت كشیده شده‌اند به هر حال آنها در خانواده روحانی بزرگ شده بودند لذا علاقه‌مند به این مسلك شده‌اند اما در مجموع هم من و هم احمد و هم امام علاقه داشتیم كه فرزندانمان روحانی شوند. احمد می‌گفت و در وصیتنامه‌اش هم نوشته كه دوست دارد فرزندانش روحانی شوند چون گمان می‌كند كه خیر دنیا و آخرت آنها در این است و اینگونه بیشتر مصون می‌مانند.

الحمدلله از اینكه می‌بینم موفق‌اند خوشحالم و امیدوارم كه روح پدرشان و امامشان هم راضی باشد. همچنین فكر می‌كنم در این كسوت بهتر می‌توانند اندیشه امام را اولا بفهمند و ثانیا به جامعه القا كنند چون بی‌شك یكی از مهمترین مسائلی كه ما با آن روبه‌رو هستیم این است كه بتوانیم اندیشه امام را در درجه اول بفهمیم و بعد به جامعه القا كنیم زیرا آنچه امام گفتند و آنگونه كه عمل كردند هنوز هم می‌تواند منشاء اثر باشد و ما متاسفانه هنوز نتوانسته‌ایم امام را آنچنان كه بود بشناسیم و بنمایانیم.

با توجه به آشنایی شما با بیوت علما آیا نوع نگاه امام با عرف رایج بر بیوت علما همسان بود یا اختلافاتی مشهود بود؟
من با بیوت علما تا آنجایی كه آشنا بودم شاهد بودم كه روحانیت اصیل همه بر اصل تقوی تكیه می‌كردند و زندگی ساده و بی تجمل را ترجیح می‌دادند بخصوص در خانه پدرم تا آنجا این رعایت‌ها وجود داشت كه پدرم حتی با همه اصرارهایی كه صورت گرفت از دادن رساله خودداری كردند آنچه من در بیت امام ‌نیز دیدم رعایت تقوی یك اصل بود چه آن زمان كه بیت ایشان در ایام تبعید ایشان توسط مرحوم آیت‌الله پسندیده اداره می‌شد چه بعد از انقلاب كه دفتر ایشان به تهران منتقل شد و امام همواره به اعضای دفتر تذكر حفظ سلامت دفتر را می‌دادند.

لذا اطرافیان امام در مكتب امام آموخته بودند كه سعی كنند خدا را در همه حال در نظر داشته باشند، حرمت افراد را پاس بدارند حتی با كسانی كه از لحاظ خطی در خط امام نیستند برخوردی غیر انسانی نداشته باشند، و در سایر امور به اسم دفتر دخالت نكنند. جا دارد در اینجا از آیت‌الله توسلی هم نام ببرم كه در محضر امام بود و صادقانه خدمت كرد و خود را ندید و در نهایت هم با یاد امام و نام امام فوت كرد كه اگرچه سخنان آخرش پخش نشد ولی آخرین جمله ایشان این بود كه (حرف امام این بود) آیت‌الله توسلی نمونه دیگری از اطرافیان امام و بیت امام است. در بیت امام صداقت و تقوی حرف اول را می‌زد. البته نمی‌گویم در بقیه بیوت این طور نیست چون اطلاع ندارم و ان‌شاءالله در تمامی بیوت علما چنین است.

چرا فرزندانتان همچون پدرشان در مسوولیت خاص سیاسی - اجرایی قرار نگرفتند؟ آیا امام در این زمینه وصیت كرده بودند یا حاج احمدآقا اینگونه در نظر داشتند؟
ببینید، ما در خانواده یك قانون داریم و آن هم قانونی است كه امام وضع كرده‌اند و خطاب به احمد آقا نوشته‌اند كه در جمهوری اسلامی پس از من حتما به تو مسوولیت‌هایی پیشنهاد می‌شود حتما قبول كن و اگر می‌توانی خدمت كنی حتما بپذیر. اما یك نكته اساسی در اینجا هست و آن اینكه اگر می‌بینی افرادی می‌توانند آن مسوولیت را انجام دهند تو پیش‌قدم نشو. این قانون خانواده ما است و این نظر امام است. تمام سخن‌های امام در مورد پذیرفتن یا نپذیرفتن مسوولیت سیاسی با این قانون قابل جمع است یك وقت امام در زمانی كه بنی‌صدر می‌خواسته حاج احمدآقا را به‌عنوان نخست‌وزیر اعلام كند این مطلب را می‌فرمایند كه من میل ندارم اطرافیانم در پست‌های دولتی داخل شوند ولی در همان زمان احمد را می‌فرستد تا در جلسه سران نظام عضو دائم باشد.

یا از آقای اشراقی می‌خواهند كه بروند و مناقشاتی را حل و فصل كند. اینها تعارض حقیقی ندارند. امام در وصیت خود نه این وصیت‌نامه معروف بلكه وصیتی قبل از وصیت آخرشان كه البته در صحیفه امام هر دو موجود است قانون اصلی را مشخص می‌كند. من اخیرا شنیده‌ام كه برخی گفته‌اند امام با اظهارنظر سیاسی توسط بستگانشان مخالف بودند. اصلا اینگونه نیست امام یك جا هم نگفته‌اند نزدیكان من اظهارنظر سیاسی یا در سیاست دخالت نكنند. بلكه خانواده امام به مسائل روز واقف است و انتقادات خود را بیان خواهد كرد و هرجا احساس كنند كه به حضور ایشان نیاز است لحظه‌ای درنگ نخواهند كرد همچنان كه احمدآقا در چند پست مهم تا آخر هم ایفای نقش می‌كرد؛ در خبرگان بود، در شورای امنیت بود و در چند جای دیگر.

حوادث اخیر تعرض به حریم اندیشه امام و تعرض به حریم خانواده ایشان را چگونه می‌بینید؟
به نظرم به اندازه كافی در این زمینه صحبت شده است آنچه در این باره قابل بیان است ذكر این نكته است كه اینگونه تعرضات و تهاجمات ناپخته و سطحی نه برای اولین بار بوده نه با این جریانات اخیر پایان آمده است چندین سال است كه رسانه‌‌های بیگانه و قلم‌ها و زبان‌های بیمار در توهین به امام، یاران و دوستان ایشان مشغول بوده و هستند ولی مشاهده می‌كنید كمترین تأثیری در اندیشه و روان و وجدان جامعه نسبت به امام برجای نگذاشته است همین عكس‌العمل رخ‌داده در دفاع از حرمت فكر و بیت امام بهترین دلیل بر این مدعاست اما نكته‌ای كه در ارتباط با این مسائل و جامعه خودمان باید بر روی آن تأكید كنم این است كه در مسئله اخیر نیاید شخص معین و یا صاحب سایت و رسانه‌ای را مقصر اصلی دانست و همه فشارها را بر او وارد ساخت بلكه موضوع اصلی به جریانی باز می‌گردد كه در تلاش است ـ به گفته و پیش‌بینی امام ـ انتقام خود را از سال 42 به بعد كه به دلیل حضور نیرومند امام و امتش نمی‌توانست جلوه بارز داشته باشد، بگیرد جریان مذكور دیرزمانی است بر آن است با ایجاد جریانات كاذب و رواج بداخلاقی‌‌های راز‌آلود و ایراد تهمت و افترا به نزدیكان و حاملان اصلی فكر و اندیشه و آثار امام به نوعی خود را بر جامعه حاكم سازد این فكر دور از ذهن نیست كه آن جریان در صدد بوده به نوعی میزان حضور خود را در جامعه محك بزند و حد و حدود آمادگی جامعه را برای تحریف اندیشه امام ارزیابی كند بدین‌ترتیب با دستگیری یك جوان كه ممكن است تحت تأثیر القائات فوق قرار گرفته و قادر به كنترل احساسات خود نشده است مسئله حل نمی‌شود بلكه باید با یك جریان، به صورت یك جریان برخورد كرد زیرا این‌گونه امور قبل از اینكه متوجه شخص یا فردی باشد ناشی از یك جریان و تفكر نادرست است بدین ترتیب به نظر من نویسنده مطالب مذكور گناه‌كار اصلی نیست و من با دستگیری او نیز موافق نیستم وقتی فضایی در جامعه ایجاد می‌شود كه حرمت‌ها از بین می‌رود تهمت امری رایج می‌شود و آنگونه كه بایسته است كسی حساسیت درخور نشان نمی‌دهد طبیعی است با چنین اتفاقاتی مواجه شویم شعر سعدی در هشت‌صد سال قبل كه: سنگ بی‌قیمت اگر كاسه زرین شكند قیمت سنگ نیفزاید و زر كم نشود بیانگر همین موضوع است و نشان می‌دهد كه اینگونه مسانل همواره در طول تاریخ وجود داشته اما آنچه دردآْور وموجب تأسف است این است كه جامعه‌ای كه با عظمت و شكوه انقلاب اسلامی را به بهترین وجه به ثمر رسانید و نیز با اخلاص و از خودگذشتگی دوران سخت جنگ را پشت سر گذاشت چنین بداخلاقی‌هایی رایج شود آنچه به عنوان دفاع از حاج‌حسن آقا مطرح شد، در حقیقت دفاع از اخلاق در جامعه ما بود، دفاع از هویت اخلاقی انقلاب اسلامی بود.

و صرفاً دفاع از نوه امام نبود بلكه دفاع از شخصیتی بود كه حافظ و پاسدار اندیشه امام است. ناگفته نماند كه بداخلاقی كه قطعا ناشی از درك نادرست از دین است، فقط منحصر در یك گروه نیست. آنچه مهم است این است كه ما در پرتو اخلاق و اندیشه عرفانی امام، خود را از ناپاكی‌ها دور كنیم. وقتی چنین نفوس پاكی در جامعه حضور داشته باشد و جامعه خود را آماده پاك شدن كند، در چنین جامعه‌ای است كه بسیجی‌های پاكدلی رشد خواهند كرد كه حماسه دفاع مقدس را پدید آوردند. علقه‌ای كه آن پاكی‌ها ایجاد كرده بود به گونه‌ای بود كه حتی امروز سال‌ها پس از رحلت امام، رابطه بسیجی و امام و بیت امام یك رابطه خاص و عاطفی است.

وقتی احمدآقا فوت كرد در وصیت‌نامه او خوانده شد كه نوشته بود برای من چند سال روزه بدهید هزارها نفردر روز عرفه از بسیجیان برای ایشان روزه گرفتند و همین الان هم بسیج و سپاه با همان ارزش‌ها و علقه‌های عاطفی زندگی می‌كنند كه طبعا ما شاهد آن هستیم. یك نكته را هم در آخر اضافه كنم كه من احساس می‌كنم گروهی در صدد فلسفه‌بافی هستند تا همان تخلفاتی كه از اندیشه و وصیت‌نامه امام داشتند را توجیه كنند. باید حواسمان نسبت به این مسئله جمع باشد. روح وصیت‌نامه امام باید حاكم بر رفتارهای ما باشد و سعی كنیم آن را از خطر تحریف حفظ كنیم

رازدار اشعار امام

شما در اشعار امام حضوری منحصربه‌فرد دارید. علت این حضور منحصربه‌فرد چیست؟ در شعر مشهوری از امام از نام شما و اینكه شعر تازه‌ای از امام خواسته‌اید یاد شده است. نقش شما در شعر امام و شاعری ایشان چه بوده است؟
بیشتر از یك‌ شعر، نام من در اشعار امام آمده است. نكته جالب در شعرهایی كه امام می‌گفتند، اگر مراجعه كنید، می‌بینید كه در برخی از غزل‌ها، اگر حروف اول ابیات را كنار هم بگذارید، نام من- فاطمه طباطبایی- به دست می‌آید. جالب اینجا بود كه ایشان با توجه به موقعیتشان و همچنین كمبود وقتی كه داشتند، هنگامی كه من متن‌هایی را كه خودم نوشته بودم، برای ایشان می‌خواندم، با دقت گوش می‌دادند. گاه نقد می‌كردند و ایراد می‌گرفتند كه این قسمت را بهتر است چگونه بنویسم.

شیوه تنظیم و انتشار اشعار امام چگونه بود؟
امام اشعار خود را گوشه روزنامه و هنگام پیاده‌روی در حیاط خانه می‌نوشتند. برخی از آنها چون در حال قدم زدن اتفاق می‌‌افتاد، بدخط بود. من به احمدآقا دیده بود كه امام این اشعار را گوشه یا حاشیه روزنامه می‌نویسند. به من گفت كه اینها را ثبت كنم لذا دفتر و خودكار خوبی تهیه كرد كه من آن را به امام دادم و خواهش كردم كه اشعار را از این به بعد در این دفتر بنویسید. از آن به بعد اشعار را در دفتری كه خدمتشان دادم می‌نوشتند. من چیزی نمی‌گفتم كه به احمد گفته‌ام و او از آنها نگه‌داری می‌كند ‌ایشان هم هیچ‌گاه نپرسیدند كه اشعار را چكار می كنی و یا به احمد گفته‌ای در ماه شعبان این دفتر پر شد.

من را صدا كردند كه بیا این دفتر را بگیر من دیگر شعر نمی‌گویم. پرسیدم چرا. پایان دفتر این شعر بود كه “كوتاه سخن كه یار آمد”. امام به احكام و رعایت مسایل شرعی، بسیار پایبند بودند. چون عقیده داشتند كه در ماه رمضان شعر گفتن مكروه است. احمدآقا بعد از ماه رمضان به من گفت كه كوتاه نیا. بعد از عید فطر خدمت امام دفتر دیگری دادم. با شوخی و خنده دوباره فرمودند كه من كه نمی‌‌خواهم شعر بگویم. و من دفتر را در كنار دستشان قرار دادم احمدآقا هم خیلی مقید بود كه حتما اشعار حفظ شود. اشعار را می‌‌خواند. گاهی كلمه‌ای چون ناخوانا بود، به من می‌گفت كه برو و از امام بپرس این كلمه چیست و اصلاح كن گاهی هم می‌‌دانست، اما تاكید می‌كردند كه خود امام اصلاح كنند مثلا یك بار كلمه “زحمت” در هنگام نوشتن “رحمت” دیده می‌شد.

اما از معنا معلوم بود كه كلمه “زحمت” است. با این حال احمد گفت كه حتما بپرس زیرا باید حریم نامه امام رعایت شود. تاكید داشت حتی این نقطه را نیز خود امام باید بگذارد. به امام كه مراجعه می‌‌كردم، می‌گفتند مگر اینها را می‌‌خوانی؟ احمد یكی از بهترین خوشنویسان ایران را دعوت كرد. كه اشعار را بنویسد او می‌آمد به طور محرمانه در این دفتر می‌نشست و از روی آنها می‌نوشت. چون زمان بمباران‌ها و جنگ بود، احمد چندین نسخه از اشعار را در جاهای مختلف مخفی كرد. می‌‌خواست حتما آنها محفوظ بمانند.

منبع: شهروند امروز ش41

لینک مستقیم به این مطلب

عکس/ برخورد فيزيكي ميان مسئولين برگزار كننده مراسم رحلت امام

2010-06-06T03:50:00.002+04:30

یارب مباد آنکه گدا معتبر شود!

واكنش مردم به سخنان سيدحسن خميني و ناتمام ماندن سخنراني وي منجر به برخي تنش‌هاي لفظي و فيزيكي ميان مسئولين برگزار كننده مراسم سالگرد ارتحال حضرت امام شده است.

به گزارش خبرنگار سياسي جهان پس از واكنش مردم به سخنان سيد حسن خميني و ناتمام ماندن سخنراني نوه امام(ره) ، ميان مسئولين برنامه درگيري لفظي شديدي شكل گرفت.
شنيده شده است سيدحسن پس از پايان نمازجمعه، با نجار وزير كشور و نماينده دولت در ستاد برگزار كننده مراسم رحلت امام، مواجه و در همين ديدار سخنان تندي بين طرفين رد و بدل مي شود.
در همين راستا گفته شده، سيدحسن خميني تذكرات تندي در خصوص نحوه مديريت مراسم به نجار مي دهد.اين تذكرات سيدحسن باعث مي‌شود برخي از نزديكان وي كه در آنجا حضور داشتند رفتار تندتري نشان دهند.
شنيده شده است انصاري با وزير كشور برخورد تنش‌زا پيدا مي كند.
گزارش منابع متعدد جهان حاكي از آن است كه در اين بگومگو، برخورد فيزيكي هم صورت گرفته است.

لینک مستقیم به این مطلب

بیانیه میرحسین موسوی درباره اعتراض به سیدحسن خمینی

2010-06-06T01:49:00.001+04:30

بسمه تعالی

چند سال پیش مرحوم حضرت آیت‌الله توسلی یار نزدیک امام راحل جان خود را بر سر مقابله با طرحی گذاشت که هدف آن حذف جناب حجت‌الاسلام و المسلمین سیدحسن خمینی از صحنه سیاسی و امام‌زدایی در سطح ملی بود. وفات تاثربرانگیز و تکان‌دهنده ایشان گرچه مکثی در این طرح ایجاد کرد ولی آن را متوقف نساخت.

امسال مراسم بزرگداشت سالگرد رحلت امام در روز چهاردهم خرداد ماه فقط به یک روز خلاصه شد و همه برنامه‌های دیگر مردمی و رسمی از جمله برنامه شب‌های ۱۴ و ۱۵ خرداد حذف شد و در همین مراسم مختصر قابل انتظار بود که به بیان چند خصوصیت اخلاقی امام بسنده شود و از احترام ایشان به رای مردم و نگاه ایشان که مجلس را در راس امور می‌نشاند، سخنی به میان نیاید و باز طبیعی بود که از تاثیرات ایشان بر خطر تحجر و خودرایی در آینده انقلاب غفلت شود و برخلاف خاکساری ایشان در مقابل معصومان علیهم‌السلام عده‌ای در حد امیرمومنان و معصومین برکشیده شوند و عده‌ای نیز که مخالف تخلف، دروغ، فساد و خروج از قانون اساسی و به افلاس کشیده شدن کشور به دلیل سیاست‌های من‌درآوردی بودند در مقابل قرار داده شوند.

داوری در باره این شیوه قیاس و مواجهه با تاریخ با مورخان فرهیخته و سیاستمداران آگاه و اصولیان فاضل است و تنها به این نکته بسنده می‌کنم که کشتار و حبس‌های اخیر ناشی از چنین برداشت‌هایی از تاریخ و فقه واصول است و باید دید که نظر مراجع بزرگ از چنین استنباط‌هایی با توجه به مصداق‌های عملی و نتایج آن چیست؟

مراسم امسال به دلیل جنایت‌های اخیر اسرائیل آمیخته به سخت‌ترین شعارهای ضدصهیونیستی بود ولی طرفه آن‌که در میان این شعارهای تند هیچ اشاره‌ای به مصاحبه یکی از روسای جمهور عرب دوست ایران که اخیرا گفته است دولت ایران با مذاکره آن‌ها با اسرائیل موافق است، نشد و باز هم غیرطبیعی نبود که نصیحت حضرت امام (ره) در ماجرای مک‌فارلین به مسئولین کشور فراموش شود که فرموده بودند «کاری نکنید که نتوانید به مردم توضیح بدهید».

آیا جای آن نیست که سوال شود با این همه سیاست‌های غلط‌انداز و غیرشفاف و مهلک چه کسانی می‌توانند فرصت طلایی برای آمریکا و اسرائیل و منافقین و سلطنت‌طلبان تلقی شوند: آزادی‌خواهان و عدالت‌جویانی که به دنبال عظمت اسلام و ایران و ایرانی از طریق بازگشت به قانون اساسی و دوری از فساد و دروغ هستند؟ یا فرقه‌های مشکوکی که با سیاست‌های خود، کارگران و معلمان و کارمندان و کشاورزان و همه مستضعفان را خاک‌نشین کرده‌اند و علی‌رغم حمله‌ها و لفاظی‌های خود علیه شرق و غرب، همه بازارهای گرم مسلمانی را در اختیار بیگانگان قرار داده‌اند.

عربده‌جویی و هتاکی عده‌ای اندک در مراسم سالگرد رحلت حضرت امام (ره) در مقابل تریبون سخنرانی نمی‌توانست بدون رضایت و مهندسی قبلی صورت بگیرد. چه کسی است که نداند همیشه عده‌ای به صورت سازمان‌یافته و برای هیاهوهایی از این قبیل جلو تریبون‌ها به صف می‌شوند. در مراسم چهاردهم خرداد نیز به همین شکل عمل شد و در مقابل دوربین‌ها و چشم‌های حیرت‌زده گروهی اندک هتاکی‌های همیشگی را این بار علیه نواده گرامی امام به اوج رساندند. لابد به این دلیل که ایشان نخواسته‌اند هیچ‌وقت مردم را تنها بگذارند.

غافل از آن‌که این‌گونه اعمال مهندسی شده بیش از پیش به اهمیت حراست و صیانت از یادگاران حضرت امام دامن خواهد زد.

حضرت حجت‌الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی یکی از ستارگان پرفروغ حوزه‌های علمیه و فضای ملی ماست و برنامه‌ریزی برای خاموشی این فروغ جز خسارت برای طراحان آن نتیجه‌ای نخواهد داشت.

میرحسین موسوی

لینک مستقیم به این مطلب

استفاده از پیشوند "امام" برای نام آیت‌الله مصباح‌یزدی در یک سایت

2010-06-03T02:39:00.001+04:30

پایگاه خبری انصار نیوز نزدیک به گروه موسوم به شورای هماهنگی حزب الله در یکی از مطالب جدیدش از آیت الله مصباح یزدی با عنوان "امام مصباح یزدی" یاد کرده است.

این پایگاه خبری در توجیه این رفتار خود نوشته است: "لقب «امام» برای استاد مصباح در حالی بکار رفته که برای صاحنظرانی چون فخر رازی و محمد غزالی نیز بکار می‌رفته است. این هم برای بهانه‌گیران!"

پایگاه خبری انصار نیوز در بخش دیگری از مطلبش نوشته است: "در قرآن آمده است: «یوم ندعو کل اناس بامامهم». هر کسی با امامش وارد محشر می‌شود. شناخت «امام» هم خیلی مهم است. پیامبر می‌فرماید: «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته جاهلیه»؛ هر کس بمیرد و «امام زمان»ش را نشناسد به مردن جاهلیت از دنیا رفته است..."

این پایگاه خبری در ادامه نوشته است: "استاد مصباح می‌گوید: «در دوران انقلاب اسلامی نیز منافقانی وجود دارند و برای اینکه مردم آنها را بپذیرند و منزوی نشوند، دم از اسلام و امام خمینی(ره) می‌زنند». «انصارنیوز» هم در قبال امام خود ممکن است به چنین آفتی دچار شود. «وما ابریء نفسی»."

این اولین بار است که یک پایگاه خبری مدعی اصولگرایی برای آیت الله مصباح یزدی از لفظ "امام" استفاده می کند و این امر تعجب بسیاری از ناظران سیاسی را برانگیخته است.

لینک مستقیم به این مطلب

مدیریت اقتصادی؛ به سبک احمدی‌نژاد

2010-05-25T05:06:00.001+04:30

در همین ابتدای نوشتارم و پیش از خواندن این پست از شما خواهش می‌کنیم به نکات زیر توجه کنید:
1- نوشتار ذیل یک نوشتار تخصصی در حوزه اقتصادی نیست، و تحلیل‌های موجود در آن را نباید از نظر یک آکادمسین تعبیر کنید، این مطلب برپایه درک شخصی من و با یکسری داده‌های ژورنالیستی نوشته شد. چراکه نگارنده تخصصی آکادمیک در حوزه اقتصاد ندارد. اما هنگامی که این متن را برای چند اقتصاد خوانده قرائت کردم آنها متن را (هرچند که تخصصی نبود) تائید کردند. بنابراین شما این نوشتار را یک مطلب ژورنالیستی و غیر تخصصی تعبیر کنید.
2- از تمام حامیان چشم و گوش کر ِ دولت نهم و دولت بعد از نهم می‌خواهد خودشان را خسته نکنند و این مطلب را نخوانند. چرا که دیدگاهشان قبل و بعد از خواندن متن یکی‌ست : تو اشتباه می‌کنی!
3- از حامیان «منطقی» دولت خواهش می‌کنم پس از قرائت این نوشتار کوتاه اگر من اشتباه می‌کنم، به من بگویند
4- قسمتهایی که نقطه‌چین گذاشته‌ام به دلیل یک بیماری‌ست (خودسانسوری)

در قائله انتخابات 88 نیز وقتی موسوی منش اقتصادی احمدی‌نژاد را «گداپرورانه» تعبیر کرد بسیاری بر او خرده گرفتند و این سخن وی را حمل بر غرض‌ورزی و سیاسی‌کاری دانستند. و چندان بدان وقعی ننهادند. این درحالی بود که پیش‌تر از آن و در دوران گرانی قیمت نفت و درهنگامهء خوش‌خوشان دولتی که رئیس آن مدعی شد قیمت نفت دیگر هیچگاه پائین‌تر از این نخواهد آمد، عده‌ای از اساتید اقتصادی و نخبه‌گان دانشگاهی در نامه‌ای سرگشاده به «پمپاژ بی‌رویه پول توسط دولت در اجتماع» هشدار دادند و جامعه و حاکمیت را از اشتباهی که در حال رخدادن بود آگاه کردند. اما دولت و حاکمیت که مزه درآمد نفتی بالای دویست میلیارد دلار زیر زبانشان رفته‌بود گوش خود را به این حرفها بدهکار نکرده و به توزیع بی‌منطق ثروت ملی در سطح جامعه و دستگاههای دولتی همت گماردند، نتیجهء این اشتباه بزرگ آن شد که تورم 11 درصدی کشور (در زمان تحویل گرفتن دولت از خاتمی توسط احمدی‌نژاد) در نیمه سال 84 تبدیل به تورم 22درصدی (یعنی دقیقاً دوبرابر) در پایان کار دولت نهم در سال 88 شد.
و این نتیجه‌ء نادیده گرفتن‌ حرف‌های متخصصان بود. کما اینکه متخصصین اقتصادی درون دولت نیز این اشتباه‌ها را به شخص احمدی‌نژاد گوشزد می‌کردند اما نتیجه آن تغییرات پی در پی وزرا و مدیران اقتصادی و بانک‌های سیاست گذار بود.

البته ناگفته نماند که بخشی از این مشکل هم مثل بسیاری دیگر از مشکلات ما به جهالت مردم هم برمی‌گردد. مردمی که فرق «افزایش درآمد» را با «افزایش قدرت خرید» نمی‌دانند و اغلب این‌دو را یکی تعبیر می‌کنند. مردم ما هنوز نمی‌دانند افزایش حقوق‌های موقتی (در موعد انتخابات) و وام هایی با مبالغ ناچیز نه تنها دردی از ما دوا نمی‌کند و تاثیری در رفع مشکلاتی چون بیکاری ندارد بلکه باعث افزایش تورم نیز می‌گردد. این‌ها همان شاخص‌هائیست که مردم ما را از انتخاباتشان سرخورده می‌کند.
نتیجه این نادانی آن می‌شود که اکثر مردم ما تعبیر دولت از مفاهیمی چون «شاغل» ، «بیکار» و «تورم» و ... را درک نمی‌کنند. و نمی‌دانند از دیدگاه دولتی که مدعی کاهش بیکاری و افزایش شاغلین در سال 88 بوده «شاغل به کسی گفته می‌شود که تنها 2 ساعت در هفته! سرکار می‌رود!».

گیریم که آقای موسوی از روی غرض‌ورزی و سیاسی کاری چنین حرفی زد اما وقتی که «رئیس اصولگرای مجلس هشتم» و یا آیات اعظامی چون امینی ، مکارم شیرازی و جوادی آملی به سیاست «کمیته امدادی» دولت خرده می‌گیرند، نباید با بی تفاوتی از کنار آن رد شد.

بنابراین از دولتی ادعادی «عدالت محوری» و «عدالت گستری» را با خود یدک می‌کشد انتظار نداریم در میان ده‌ها و بلکه صدها موسسه اقتصادی‌ اجتماعی و فرهنگی و ورزشی تنها موسساتی که متعلق به امثال پروفسور مولانا (3370000000 ریال) یا سلیمی نمین یا روح‌الله حسینیان، علی انصاری و سایرحامیانش درآن هستند بودجه‌های چندصدمیلیونی و چندمیلیاردی بدهد، آنهم در شرایطی که بخش خصوصی کشور روز به روز نحیف‌تر شده و صنعت کشور به دلایل اشتباهات در عملکرد دولت روبه زوال می‌رود.

اگر دولت مدعی اعتماد به مردم و بخش خصوصی است نباید فرآیند خصوصی سازی را [اگر نه متوقف که] کُند نماید و ارجحیت را در مناقصه‌ها و مزایده‌ها و ساخت و سازها به شرکتهای خودی و وابسته به .... بدهد. هنگامی طبق اصل 44 قانون اساسی صحبت از توسعه بخش خصوصی به میان می‌آید تاسیس بانک توسط وزارت خانه‌ها یا سازمان‌های دولتی روی چه حسابی انجام می‌شود.
طبق گفته تحلیلگران و اساتید علم اقتصاد اگر قرار باشد منایع اقتصادی براساس گرایشات، انگیزه‌های سیاسی تخصیص یابد و سیاست‌مداران بخواهند با تخصیص منابع دولتی (بیت‌المال) بن‌مایه‌های سیاسی خود را تقویت نمایند، موجب گسترش فساد، افزایش تبعیض طبقاتی می‌شود و دولتی که خود مدعی مبارزه با اشرافی‌گری ست بیش از هر زمان دیگری مبتلابه این «ننگ» می‌گردد.
قطعاً دولتمردان و خاصه مدیران کلان اقتصادی به خوبی می‌دانند که در هنگامه‌ای که درآمد ناشی از فروش نفت و گاز (در داخل و خارج) به حدود 150میلیارد دلار می‌رسد، در صورت فقدان این منبع درآمدی ما می‌بایست سالی 600 میلیارد دلار در تولید و تجارت کالا نصیب مان می‌شد تا 10 درصد سود خالص به دست آید و یک‌چهارم آن (یعنی همان 150 میلیارد) در قالب مالیات به دولت برسد. بنابراین حالا که یک چنین منبع خدادای و عظیمی از درآمد در اختیار دولت قرار دارد بنا نمی‌شود که دولتیان بدون پاسخگویی این منابع را در راستای منافع خودشان خرج کنند و دولت را فربه‌ترنمایند.
اساساً فرق ما کشورهای اروپایی در همین مسأله است چراکه دولتمردان اروپایی از آنجا که برای تامین درآمدشان وابسته و محتاج به مالیات مردم هستند می‌بایست ایجاباً به مردم پاسخگو باشند و در مخارج دولت حداکثر صرفه‌جویی را لحاظ نمایند. اما حال که کشور ما از منابع عظیم انرژی بهره می‌برد دلیل نمی‌شود که دولت وابستگی خود را به این منابع بیشتر کند و به واسطه این درآمد خدادای هزینه‌های دولت را افزایش دهد تاحدی که صدای صدای نمایندگان «اصولگرای» مجلس (در کمسیون برنامه و بودجه) هم بلند بشود. چه‌اینکه می‌دانیم برگذاری مناقصات دولتی صرفاً به همین منظور صورت می‌پذیرد و هنگامی که این مناقصات به صورت فرمایشی درآید و شرکت‌های «خودی» ملزم به ارائه خدمات با کمترین کیفیت و بیتشرین هزینه بشوند، هزینه اداره کل کشور افزایش می‌یابد. این درحالی‌ست که شرکت‌های صنعتی و خدماتی بخش خصورص به دلیل نداشتن زمینه و بازار کار قادر به تأمین مخارج خود نیستند و یکی پس از دیگری ورشکسته شده و یا فعالیت‌های خود را به حالت تعلیق در‌می‌آورند. آیا این ظلم به مردم و بخش خصوصی نیست؟
و این بغیر از افراط دولت در امر وارادت کالاها و خدماتی‌ست که بخش خصوصی (خاصه در حوزه صنعت و کشاورزی) به راحتی قادر به تامین و تولید آنها می باشد.
هنگامی که به تمام مسائل فوق ترس از تصویب قطعنامه اخیر (که پیش‌نویس آن بعد از توافق تهران توسط آمریکا نوشته شد) و ابهام در نحوه و زمان اجرای طرح تحول اقتصادی و «هدفمند کردن یارانه‌ها» را نیز اضافه کنیم، هیچ جایی برای آرامش و اطمینان و امید به آینده باقی نمی‌ماند.
برای نگارنده ذکر این مصائب به هیچ‌عنوان سیاسی نیست. و تنها هدفم بیان اشتباهات است. فرقی نمی‌کند که این اشتباهات در زمان دولت معروف به سازندگی (هاشمی رفسنجانی) و توسط موسساتی چون «موالموحدین» به وقوع بپیوندند و چه در زمان دولت فعلی و توسط موسساتی چون ....

لینک مستقیم به این مطلب

فراخوان مسابقه داستان كوتاه قلم مفرغي

2010-05-23T05:48:00.002+04:30

فراخوان مسابقه اینترنتی داستان کوتاه قلم مفرغی

*موضوع: آزاد

*تمامی فارسی نویسان می توانند در این مسابقه شرکت کنند(کسانی که به زبان

فارسی داستان می نویسند).

*محدودیت سنی برای شرکت کنندگان وجود ندارد.

*هر نویسنده می تواند با حداکثر ۲ داستان در مسابقه شرکت کند.

*داستان ها باید در محیط word2003 به یکی از دو ایمیل زیر ارسال شود.

ghalamefraghi@yahoo.com

ghalamefraghi@gmail.com

*ارسال نام و نام خانوادگی و شماره تماس نویسنده همراه آثار الزامیست.

*۲۰ اثر برگزیده به عنوان داستان های سال در قالب یک مجموعه داستان چاپ خواهد شد.

*دیپلم افتخار،تندیس جشنواره و جوایز ویژه ای به آثار برتر اهدا خواهد شد.

مهلت ارسال آثار ۱۵/۰۳/۸۹

خبر فوی - انفجار در میدان منیریه

2010-05-15T02:25:00.001+04:30

ک منبع خبري لحظاتي پيش از وقوع يك انفجار مهيب در ميدان منيريه تهران خبر داد.

به گزارش رجانيوز، لحظاتي پيش در ميدان منيريه تهران انفجار مهيبي رخ داده است که آتش زياد تمام اين ميدان را فرا گرفته است و به برخي مغازه ها آسيب وارد کرده است.

هم اکنون نيروهاي امدادي در محل حادثه حضور دارند و در حال مهار آتش هستند.

لینک مستقیم به این مطلب

دوسالانه خوشنویسی در قزوین (پایتخت خوشنویسی)

2010-05-14T07:16:00.002+04:30

در شهری زندگی می‌کنم که می‌گویند مهد خوشنویسی و از مهمترین پایگاههای این هنر محسوب می‌شود. هرچند من معتقدم این هنر که وظیفه‌اش ثبت متون اثرگذار دوران مختلف است اینروزها به شدت دچار سمبلیم محتوایی شده و به جز برخی ارجاعات متنی همیشه‌گی هنرمندان این حوزه جرات تجربه کردن افق‌های بدیع‌تر و تازه تر را به خود راه نمی‌دهند. البته متاسفانه ما در شهری هستیم که شکستن حصارها و عبور از مرزها گاهی گناهی نابخشودنی و اغلب سخت و سترگ است و هیچگاه بدون ملامت نخواهد بود.

لکن تمام این حرفها را نمی‌توان دلیل نادیده گرفتن این هنر تلقی کرد. بهانه نوشتن این حرفها برگزاري اولين دوسالانه بين المللي خوشنويسي در شهر قزوین است. که از 22 اردیبهشت شروع شد. این اتفاق براي تثبيت قزوين به عنوان «پايتخت خوشنويسي» ايران حائز اهميت است .

مديركل دفتر هنرهاي تجسمي وزارت ارشاد با بیان اینکه از دو سال پيش در مراسم افتتاح نمايشگاه بزرگ خوشنويسي قدما و نستعليق، خبر پيوستن دوسالانه‌ي خوشنويسي را به جمع دوسالانه‌هاي هنري اعلام كرديم، افزود: خوشنويسي هنر اصيل ايراني، با تعداد قابل توجهي هنرمند و جمع ارزشمندي از پيشكسوتان و صاحبان سبك است، پس جا داشت اين هنر كه در تمام دنيا به نام ايران شناخته شده و با اعتقادات ديني ما آغشته است، سرانجام به ثبات مي‌رسيد.
شالويي با بیان اینکه شهر قزوين مهد خوشنويسي كشور است و شعاع فعاليت‌هاي آن علاوه بر ايران به ساير كشورها نيز رسيده،تصریح کرد: با توجه به تأكيد دفتر هنرهاي تجسمي بر بحث تمركززدايي، دبيرخانه‌ي‌دوسالانه را در اين شهر برپا كرديم و با همراهي يك شوراي برجسته و مهم كار خود را آغاز نموديم. هنر خوشنويسي سرانجام بايد به اين نهادينگي مي‌رسيد تا با احساس مسووليت بيشتري در صحنه حضور پيدا كند....ادامه

لینک مستقیم به این مطلب

روز شاهنامه || رستم و سهراب

2010-05-14T06:52:00.001+04:30

علی‌جواهرکلام (روزنامه‌نگار قدیمی) وقتی محمدحسنین هیکل (روزنامه‌نگار معروف مصری) را به منزلش دعوت کرد از او پرسید: شما مصری‌ها که خودتان صاحب تمدن و فرهنگ باستانی و ریشه‌دار هستید چرا دنباله رو اعراب شدید و چرا اصلاً زبانتان امروز عربی شده و به جز همان اهرام و آن رودخانه امروز دیگر اثری از زبان و تمدن مصری در مصر باقیمانده است؟

هیکل که سردبیر روزنامه‌معروف الاهرام و از ناسیونالیست‌های زمان جمال‌عبدالناصر بوده در پاسخ به این سوال با سرافکندگی به علی جواهرکلام می‌گوید:

برای اینکه ما کسی مثل فردوسی شمارا نداشتیم!

در تقویم ایرانی، پانزدهم ماه می، بیست و پنجم اردیبهشت ماه را روز بزرگداشت فردوسی خوانده‌اند. فردوسی حدوداً سی سال صرف سرودن شاهنامه کرد و مهم‌ترین انگیزه‌ی او در سرودن شاهنامه ایران‌دوستی و تقویت روح آزادمنشی و استقلال‌طلبی ایرانی‌ها و احیای زبان فارسی بود، اما این کار درست مخالف نقشه‌ای بود که محمود غزنوی و خلیفه‌ی عباسی طرح کرده و به اجراء آن مشغول بودند. برای همین فردوسی در دربار غزنه مورد بی‌مهری سلطان قرار گرفت.
از مهم‌ترین داستان‌های شاهنامه، داستان رستم و سهراب است. علی اوحدی، نویسنده، پژوهشگر، و بازیگر تبعیدی در مقاله‌ای با عنوان «نگاهی به پرونده‌ی قدیمی یک قتل» به بازخوانی این داستان جاودانه و حماسی می‌پردازد.

رستم، «هم از بامداد» غمگین است. برای این اندوه بامدادی هیچ سببی ذکر نشده است. اندوهی‌ست انسانی و آشنا برای همه‌ی ما که بامدادان بسیاری اندوهگین سر از خواب برداشته‌ایم و سر در گریبان و بی‌حوصله بوده ایم. توجیهی پذیرا برای به شکار رفتن رستم؛ پهلوان غمین است و برای رهایی از این اندوه، عزم شکار می کند. شکار، کشتن و انداختن نخجیر، واکنشی پهلوانانه، نوعی برون‌فکنی حماسی، محمل جدا شدن پهلوان از غم یا جدا شدن غم از پهلوان است. تیر انداختن و خشم و اندوه را در تیر رها کردن، «موومان» شکار است و مقبول از نگاه سنت. شکار حیوان نوعی تخلیه و تزکیه است... ادامه

لینک مستقیم به این مطلب

گوهر ترانه

2010-05-14T06:19:00.001+04:30

ب1- برای آنهایی که در حوزه ترانه فعالیت می‌کنند به این نکته واقف‌اند که تابحال هیچ نشریهء درست و فاخری برای این کرانهء نوپدید ادبی وجود ندارد. و این مسئله همیشه باعث حسرت افسوس ترانه سرایان و ترانه خوانان بود. البته در این میان نشریاتی مثل «ترانهء ماه» می‌خواستند این خلاء را پرکنند اما آنها نیز بعد از مدتی یرقان گرفتند و رنگشان حسابی زرد شد. تنها نکته امیدوار کننده این بود که از صدقه سر اینترنت کمی مجال ارتباط ترانه سرایان با یکدیگر را مهیا کرد و موجب شده بود تا کمی زمینه این تعامل فراهم شود.

هرچند پس از انقلاب وضعیت بگونه‌ای شد که می‌توان گفت نهال نازک و نحیف ترانه (مخصوصاً ترانه‌های نوین و موج نو) خشک شد و از سال 76 به‌بعد تلاش‌هایی برای رفع این کاستی از سوی برخی هنرمندان و هنردوستان انجام گرفت. اما از آنجا که ترانه بعنوان اصلی ترین سد راه گرفتن مجوز برای آلبوم‌های موسیقی دانسته شده و می‌شود همیشه مهجور و منفعل و عامل ابتذال و لهو و لعب دانسته می‌شده است. به همین خاطر اگر بخواهیم نگاهی واقع بینانه به این مسئله داشته باشیم باید بگوئیم که از انقلاب به این سو ترانه‌سرایان و ترانه‌هایشان و حتی خود آثار موسیقی جهش چندانی نداشته و هرچه هست مال سالهای قبل از انقلاب و مخصوصاً دهه‌های 40 و 50 بوده و الا در یکی دودهه اخیر دستاورد چندانی در این حوزه مشاهده نشد. و متاسفانه اکثر مفاخر این حوزه هم برخاسته از همان دوران هستند...

2- نشریه گوهران که ویژه‌نامه‌هایی جذاب و خواندنی را درباره ادبیات و مفاخر ادبی منتشر می‌کرد اینبار نیز یک ویژه‌نامه خوب و خواندنی منتشر کرد.

در این ویژه نامه گوهران که به موضوع ترانه اختصاص دارد، در صفحات ابتدایی مقاله ای از مرتضی کاخی و محمد علی سپانلو با نام های دو یار زیرک و ترانه ی هزار ساله ی فارسی آمده است.

گفت و گو با نواب صفا از جمله بخش های خواندنی و اصلی این ویژه نامه است. دیگر بخش های مجله گوهران به روال سابق به انعکاس آخرین سروده های شاعران در بخش شعر ایران اختصاص دارد.

در بخش نقد و نظر هم نقدهایی به قلم بهاءالدین خرمشاهی، حسین پاینده ، فرهاد عابدینی، منصور یاقوتی و فیض الله شریفی آمده است. کسرا عنقایی که سال ها در خارج از کشور به سر می برد اشعاری برای انتشار فرستاده که در بخش شعر مهاجر قرار گرفته است.

در بخش شعر کلاسیک ویژه نامه گوهران سروده هایی از جلال خالقی مطلق، یزدان بخش قهرمان، عبدالرحیم ثابت و مریم جعفری آذرمانی آمده است . نقد و نظر درباره شعر کلاسیک و شعر جهان و در بازار گوهریان بخش های پایانی این شماره از نشریه گوهران است.

یکی از ویژگی های شماره ۲۱ و ۲۲ فصل نامه ی تخصصی شعر گوهران یادداشت و امضای بازدید کنندگان غرفه گوهران در نمایشگاه مطبوعات آبان ماه ۱۳۸۸ است.

در باره ی شعر نوشته خسرو مداح که به جای مقدمه آمده نیز خواندنی است.

فصل نامه تخصصی گوهران به قیمت ۵۰۰۰ تومان وارد بازار کتاب و نشریات شد.

لینک مستقیم به این مطلب

واژه جایگزین کلمه «فست فود»

2010-05-14T05:45:00.000+04:30

از آنجا که همه مشکلات مملکت عزیزمان حل شده و فقط پیدا کردن واژه جایگزین برای کلمه منحط و غربی «فست فود» مانده بود فرهنگستان زیان و ادب جور این مسئولیت خطیر را کشید و معادلی شگرف برای این کلمه انتخابید!

علیرضا کریمی مدیرکل دفتر تبلیغات و اطلاع‌رسانی وزارت ارشاد گفت: «در پی اعلام خبر مربوط به ممنوعیت استفاده از واژه غیرفارسی «فست فود» بر سردر واحدهای صنفی و بسته‌بندی کالاها، واژه فارسی «غذای فوری» از سوی فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای این موضوع درنظر گرفته شده است.»

کریمی با اشاره به اقدامات صورت گرفته برای تغییر اسامی واحدهای صنفی مختلف که از نام‌های بیگانه استفاده کرده‌اند، گفت: «واحدهای صنفی و اغذیه‌فروشی‌ها باید از واژه «غذای فوری» به جای کلمه «فست فود» در سردر واحدهای صنفی و بسته‌بندی کالای خود استفاده نمایند.»

لینک مستقیم به این مطلب

اظهارات آقای معاف || درباره کتب‌توقیفی

2010-05-14T05:40:00.001+04:30

ماجرای مضحک

ماجرای مضحک جمع آوری برخی کتابها از نمایشگاه کتاب (که الآن جز یک اسم چیزی از آن باقی نمانده) علاوه بر اینکه باعث تحقیر شدن دولتی شد که ادعایی داشتن رویکردی فرهنگی را بر روی دوش خود حمل می‌کرد، علاوه بر ضررهای مالی و اجتماعی که به ناشران تحمیل کرد، ضربات روحی تلخی را به برخی نویسندگان جوان وارد کرد. کافی‌ست سری به وبلاگ‌هایی بزنید که صاحبان آنها شعرهایشان را توسط انتشارات سخن‌گستر منتشر کرده بودند. شاید سیدمهدی موسوی و فاطمه اختصاری از معروف ترین آنها باشد. اما این تف سربالای دولت دهم غیر قابل توجیه بودنش را با مصاحبهء دبير و قائم مقام کمیته نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد هزاره باره اثبات کرد. کافی‌ست شما دلایل کودکانه‌ این فرد را بخوانید تا منظور من را بفهمید. این فقط جمله‌ای از اظهارات فخیمانهء آقایی‌ست که معاف است:

علیرضا معاف دبیر و قائم مقام کمیته نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد معتقد است کتاب‌هایی از نمایشگاه جمع شده‌اند که مردم علاقهای به خواندن آنها ندارند.... ادامه

لینک مستقیم به این مطلب

کارگاه آموزشی طنز نویسی

2010-05-13T05:05:00.002+04:30

فصلنامه «انشا و نویسندگی» برگزار مي‌كند:

حرف‌هایی جدّی درباره طنز...

آنقدر جدّی که بشود طنز نوشت

دوره کارگاهی «آموزش طنزنویسی»:

یادگیری عملی همراه با بررسی تئوریک عوامل ایجاد:طنز، قالب‌های طنز، ملزومات

طنزنویسی و آنچه که به نوشتن طنز کمک می‌کند.

***

مدرّس: حسام‌الدین مقامی‌کیا

آغاز دوره: هفته اول خرداد89- روزهاي شنبه: ساعت 30/18 - 17

برای اطلاعات بیشتر با دفتر فصلنامه با تلفن 66427053 تماس بگیرید.

لینک مستقیم به این مطلب

مسابقه داستان نویسی || یکی بود یکی نبود

2010-05-13T05:00:00.003+04:30

فصلنامه انشاونویسندگی برگزار می کند:

"يكي بود، يكي نبود"

و اينك مي‌نويسم؛ پس مي‌مانم!

تنها يك جرقه مي‌تواند درخششي در ذهن ما ايجاد كند و اين همان لحظۀ موعود، براي نوشتن يك داستان كوتاه كوتاه است.بي ترديد اگر اين جرقه بتواند نقطۀ كوري از اين دنياي تاريك را روشن سازد؛ توانايي به دست آوردن دل مخاطب را خواهد داشت. چه بسا كه او را به كشف جالبي از هستي برساند.

يكي بود،‌يكي نبود با داستان‌هاي 750 كلمه‌اي شما، به لحظه‌هاي ناب مي‌انديشد.

قالب و موضوع:

اين مسابقه در گونه داستان كوتاه كوتاه (750كلمه) برگزار مي‌شود.

موضوع:

آزاد

موضوع ويژه: پرداختن به افسانه‌هاي قديمي، حكايت‌هاي كهن وحتي استفاده ازمثل‌ها با نگاه و رويكردي نو.

ساختار مسابقه:

حداكثر 750 كلمه- به صورت تايپ word در هر دو موضوع آزاد و ويژه

ديالوگ يا روايت. ( دو عنصر مورد نياز داستان)

حداكثر دو داستان پذيرفته مي شود.

مرحلۀ اول: از بين آثار 20 اثر به مرحله نهايي راه پيدا مي‌كنند.

مرحله دوم: سه نفر به عنوان نفر اول تا سوم معرفي خواهند شد.

*جوايز ارزنده‌اي براي نفرات اول تا سوم در نظر گرفته شده است.

شيوۀ ارسال:

از طريق پست يا ايميل. همراه با مشخصات كامل نويسندۀ اثر و شماره تماس.(حتما" قید شود: در بخش آزاد یا در بخش ویژه شرکت کرده اید.)

مهلت ارسال آثار: تاپايان تيرماه1389

نشانی:

ensha@neveshtan.ir
تهران-خیابان کارگر شمالی بین فرصت و نصرت - کوچه بهروزی- پلاک 1 واحد 2.(لطفا" روی پاکت موضوع آزاد یا ویژه را قید کنید)
برای اطلاعات بیشتر می توانید با شماره تلفن :66427053

لینک مستقیم به این مطلب

اسم اینکار چیست؟

2010-05-11T05:55:00.001+04:30

دوستان لطف کردند بعد از جمع کردن کتاب‌های

آیت‌الله منتظری

آیت‌الله صانعی

محسن کدیور

گلشیری

فروغ فرخزاد

عباس معروفی

محمود دولت‌آبادی

شمس لنگرودی

کیومرث پوراحمد

انتشارات سخن‌گستر را کلاً باجا بردند که خیال‌شان راحت شود....

اسم اینکار چیست؟

لینک مستقیم به این مطلب

ارديبهشت ۱۳۸۹محبوب‌ترین کتاب داستانی وبلاگ‌نویسان ایران

2010-05-09T06:20:00.002+04:30

ایده خوب و خلاقانه رضا شکرالهی را چون وبلاگش فیلتر است به وبلاگ نویسان اطلاع دهید...

فراخوان نخستین دوره
قرار است نه فقط زنده و سبز بمانیم که سبزبودن را زندگی کنیم. در این روزهای سخت‌گذر، وبلاگ‌نویسان فارسی‌زبان را به مشارکت در انتخاب «محبوب‌ترین کتاب داستانی سال» فرامی‌خوانیم.

این یک مسابقه‌ی ادبی نیست، گونه‌ای همگرایی و گفت‌وگو ست در فضای وب، برای دمیدن روحی تازه در بخشی از این فضا، نزدیک‌تر شدن دل‌ها به هم و نیز عرصه‌ای برای شناسایی و معرفی آثاری از نویسندگان مستقل ایران که «محبوب‌تر» و به هر دلیل «خوش‌اقبال‌تر» بوده‌اند. مشارکت در این برنامه که نخستین بار است در وبلاگستان فارسی برگزار می‌شود، آیینی بسیار ساده دارد. این آیین را بادقت بخوانید و قدمی پیش بگذارید تا همه در یک ردیف، یک گام جلوتر از آن‌هایی باشیم که توقف‌مان را می‌خواهند.

آیین شرکت در برنامه
۱) هر وبلاگ‌نویس باید حداکثر سه کتاب برگزیده‌ی داستانی خود را از میان آثاری که برای اولین بار در سال ۱۳۸۷ چاپ شده، به ترتیب از یکم تا سوم، در یک پست جداگانه اعلام کند و متن پست را همراه با آدرس مستقل مطلب در وبلاگ، نام وبلاگ (و در صورت تمایل نام خود) حداکثر تا تاریخ پنجم خردادماه ۱۳۸۹ به ایمیل shokrollahi@khabgard.com بفرستد.

توجه کنید که برای پرهیز از تغییرات احتمالی در متن وبلاگ، باید اسامی برگزیدگان خود را نیز حتماً در متن ایمیل بیاورید. در غیر این صورت، کتاب‌هایی که در نخستین مراجعه به وبلاگ دیده شوند، در لیست نهایی ثبت خواهند شد.

۲) کتاب یکم سه امتیاز، دوم دو امتیاز و سوم یک امتیاز خواهد گرفت، و نهایتاً جمع امتیازها، سه برنده‌ی نهایی را مشخص خواهد کرد.

۳) قرار نیست آثار محبوب خود را به تفکیک مجموعه‌داستان و رمان اعلام کنید. این برنامه فقط برای انتخاب سه کتاب داستانی برتر از دیگاه وبلاگ‌نویسان است. بنابراین اگر وبلاگ‌نویسی سه کتاب برگزیده‌ی خود را به تفکیک مجموعه و رمان یا بدون اولویت ذکر کند، فقط کتاب‌های یکم تا سوم موجود در متن او (به ترتیب) در امتیازگیری شرکت داده خواهد شد.

۴) در ادامه‌ی این فراخوان، فهرستِ کمکی آثار داستانی سال ۱۳۸۷ و فهرستی از برندگان جوایز ادبی غیردولتی آمده است. مجبور نیستید لزوماً از میان این فهرست کمکی کتابی را برگزینید، قرار هم نیست همه‌ی آثار سال ۸۷ را خوانده باشید. فقط کافی ست کتاب محبوب‌تان (حتا اگر یکی باشد)، داستانی ایرانی در حوزه‌ی بزرگسال باشد که برای نخستین بار در سال ۱۳۸۷ منتشر شده باشد.

برای مشاهده لیست کتاب‌های منتشره سال 87 ادامه مطلب را بخوانید

جزییات بیش‌تر:
۱) منظور از وبلاگ‌نویس، هر کسی ست که در فضای وب صفحه‌ای مستقل با آدرس مستقل برای نوشتن دارد، اعم از وبلاگ، سایت شخصی یا یک صفحه از یک سایت که بشود به صورت اختصاصی به آن لینکِ باز داد.

۲) فقط وبلاگ‌نویسانی می‌توانند در این برنامه مشارکت کنند که دستِ‌کم ده مطلب در وبلاگ‌شان منتشر کرده باشند و از تاریخ ایجاد وبلاگ‌شان نیز دستِ‌کم شش ماه گذشته باشد.
(با توجه به امکان عبور پنهان از این شرط، پرهیز از چنین کاری را به خود وبلاگ‌نویسان وامی‌گذاریم و اگر این خطا آشکار نباشد، بنا را بر اعتماد و راستی می‌گذاریم.)

۳) اگر همت کنید و افزون بر اعلام نام کتاب‌های محبوب خود، از یک خط تا هر قدر در باره‌ی آن‌ها نیز بنویسید، به هدف این برنامه بیش‌تر کمک کرده‌اید.
هم‌چنین اگر افزون بر نام کتاب‌های برگزیده، نام سایر آثاری را که خوانده‌اید، در کنار برگزیده‌های‌تان بنویسید، در معرفی این‌ آثار به دیگران کمک کرده‌اید.

۴) دستِ‌کم باید ۵۰ وبلاگ‌نویس در این «انتخاب عمومی» مشارکت کنند تا شکل رسمی بیابد. در غیر این صورت، نتیجه‌ی نهایی اعلام نخواهد شد.

۵) مهلت شرکت در برنامه، ممکن است تا ده روز بعد از ۵خرداد نیز تمدید شود.

۶) نام و لینک مطلبِ همه‌ی مشارکت‌کنندگان به نام خود ایشان یا وبلاگ‌شان در خوابگرد درج خواهد شد.

۷) این برنامه، جایزه‌ی خاصی برای برگزیدگان نهایی در نظر نگرفته است. در اوضاع کنونی، بهترین جایزه برای نویسندگان آثار برگزیده، نفس مشارکت وبلاگ‌نویسان و اعلام نظرشان است.

۸) اگر این برنامه با موفقیت برگزار شود، دوره‌های بعدی آن در زمانی مناسب‌تر و با ایده‌هایی بهتر برگزار خواهد شد.

) این برنامه را وبلاگ «خوابگرد» برگزار می‌کند، هیچ پشتیبان مالی ندارد و میزان موفقیت آن به میزان مشارکت همه‌ی شما بسته است. این برنامه از آنِ وبلاگ‌نویسان فارسی‌زبان است و هرگونه تلاش فرد فرد شما برای رونق بیش‌تر آن، به رونق این جامعه‌ی مجازی و نیز ادبیات داستانی ایران یاری می‌رساند.
شما نیز می‌توانید با انتشار این فراخوان در وبلاگ‌ها یا رسانه‌های دم دستِ خود یا با درج لوگو، به این برنامه کمک کنید.
۱۰) هنگام اعلام اسامی برگزیده، اگر میسر شد، گفت‌وگوهایی کوتاه با نویسندگان آثار نیز در خوابگرد منتشر خواهد شد.

۱۱) شرکت نویسندگانی که خود اثری در سال ۸۷ دارند، به شرط وبلاگ‌نویس بودن‌شان و نیز وبلاگ‌نویسان غیرایرانی که به زبان پارسی می‌نویسند، هیچ منعی ندارد.

>> فهرست‌های کمکی<<

یک بار دیگر تأکید می‌کنم که این برنامه برای انتخاب محبوب‌ترین کتاب از میان آثار سال ۱۳۸۷ است و آثاری که احیاناً این اواخر خوانده‌اید و مربوط است به سال ۱۳۸۸، در دوره‌ی بعدی این جایزه قرار خواهد گرفت که امیدواریم در زمانی مناسب‌تر برگزار شود. برای کمک به شما، در ادامه، هم فهرست برندگان و نامزدهای جوایز غیردولتی آمده، هم فهرست تقریباً کامل کل آثاری که در سال ۱۳۸۷ منتشر شده‌اند.

برندگان جوایز ادبی سالجایزه‌ی نویسندگان و منتقدان مطبوعات:رمان «نگران نباش» مهسا محب‌علی
مجموعه‌ی «برف و سمفونی ابری» پیمان اسماعیلی

جایزه‌ی هوشنگ گلشیری:مجموعه‌داستان «آن‌جا که پنچرگیری‌ها تمام می‌شوند» حامد حبیبی و «برف و سمفونی ابری» پیمان اسماعیلی
مجموعه‌داستان اول «آویشن قشنگ نیست» حامد اسماعیلیون و «مرگ‌بازی» پدرام رضایی‌زاده

جایزه‌ی مهرگان:
رمان «مونالیزای منتشر» شاهرخ گیوا و تقدیر از «پری فراموشی» فرشته احمدی
مجموعه‌ی «برف و سمفونى ابرى» پیمان اسماعیلى و تقدیر از «هجوم آفتاب» قباد آذرآیین

جایزه‌ی روزی روزگاری:
رمان «بیژن و منیژه» جعفر مدرس‌صادقی
مجموعه‌ی «برف و سمفونى ابرى» پیمان اسماعیلى

جایزه‌ی ادبیات متفاوت واو:
رمان «دره‌ی پنهان» محمد قراچه‌داغی و تقدیر از «مونالیزای منتشر» شاهرخ گیوا

سایر نامزدهای این جوایز
رمان‌ها:«احتمالاً گم شده‌ام» سارا سالار
«روز هزار ساعت دارد» فریدون حیدری ملک‌میان
«دو قدم این ور خط» احمد پوری
«صورتک‌های تسلیم» محمد ایوبی
«نفس تنگی» فرهاد حیدری گوران

مجموعه‌داستان‌ها:«آن‌ها چه کسانى بودند» احمد آرام
«در راه ویلا» فریبا وفی
«دیوانه در مهتاب» حمیدرضا نجفی
«شهر یک‌نفره» مرجان بصیری
«یک شب دیگر» محبوبه میرقدیرى

مجموعه‌داستان‌های منتشرشده در سال ۱۳۸۷

۱ـ قباد آذرآیین، هجوم آفتاب، هیلا
۲‌ـ احمد آرام، آن‌ها چه کسانی بودند؟، افق
۳‌ـ مهدی اخوان لنگرودی، الا تی تی، ثالث
۴‌ـ محمدرحیم اخوت، این هم بهار، آگه
۵‌ـ محمدرحیم اخوت، داستان‌های ۸۴، آگه
۶‌ـ پیمان اسماعیلی، برف و سمفونی ابری، چشمه
۷‌ـ حامد اسماعیلیون، آویشن قشنگ نیست، ثالث
۸‌ـ علی الفتی، به روایت دوربین روسی، بوتیمار
۹‌ـ بهاره اله‌بخش، خط ترمز روی گیجگاه زن، رسش
۱۰‌ـ میترا الیاتی، کافه‌ی پری دریایی، چشمه
۱۱‌ـ لاله امینی‌پور، همه‌ی خاک‌های بیابان، رسش
۱۲‌ـ مرجان بصیری، شهر یک‌نفره، ققنوس
۱۳‌ـ احمد بیگدلی، آوای نهنگ، چشمه
۱۴‌ـ احمد بیگدلی، زمانی برای پنهان شدن، آگه
۱۵‌ـ محمدرضا پورجعفری، دیدار با خورشید، نیلوفر
۱۶‌ـ زهره چترچی، ما آدمهای بدی نبودیم، هنرکده
۱۷‌ـ عبدالحسین حاج‌سردار، از پشت شیشه‌ها، خجسته
۱۸‌ـ حامد حبیبی، آنجا که پنچرگیری‌ها تمام می‌شوند، ققنوس
۱۹‌ـ سحرالسادات حدیقه، سرخ سرخ چون انار، نوآور
۲۰‌ـ مجید دانش‌آراسته، خط خوش شهر، افراز
۲۱‌ـ پدرام رضایی‌زاده، مرگ‌بازی، چشمه
۲۲‌ـ غلامرضا رضایی، دختری با عطر آدامس خروس‌نشان، ثالث
۲۳‌ـ محمدآصف سلطان‌زاده، تویی که سرزمینت اینجا
۲۴‌ـ نقی سلیمانی، همه نوع تغییرات دماغ پذیرفته می‌شود، نیلوفر
۲۵‌ـ ناهید طباطبایی، ستاره سینما، خجسته
۲۶‌ـ شهریار عباسی، پیتزای برشته، افراز
۲۷‌ـ نرگس عباسی، خواهرم کلئوپاترا، ثالث
۲۸‌ـ محمدعلی علومی، وقایع‌نگاری بن لادن، هزاره ققنوس، (طنز)
۲۹‌ـ ناصر غیاثی، تاکسی‌نوشت دیگر، حوض نقره
۳۰‌ـ مژگان فرح‌آور مقدم، طنز تلخ شهر شلوغ، مهرتاب
۳۱‌ـ ناهید کبیری، پیراهن آبی، نگاه
۳۲‌ـ محمدرضا گودرزی، اگه تو بمیری، افق
۳۳‌ـ نیما مراقبی، بوی خوش یاس‌های امین‌الدوله، کاوش قلم
۳۴‌ـ مهدی مرعشی، نفس تنگ، چشمه
۳۵‌ـ کیومرث مسعودی، مرگ همین گوشه کنارهاست، افراز
۳۶‌ـ مهدی میرباقری، خیانت و داستانهای دیگر، افراز
۳۷‌ـ محبوبه میرقدیری، یک شب دیگر، روشنگران
۳۸‌ـ حمیدرضا نجفی، دیوانه در مهتاب، چشمه
۳۹‌ـ هادی نودهی، شمایل لرزان قدرت، ققنوس
۴۰‌ـ فریبا وفی، در راه ویلا، چشمه
۴۱‌ـ حسین یعقوبی، محرمانه‌های رومئو و ژولیت، مروارید (داستان‌های طنز)

رمان‌های منتشرشده در سال ۱۳۸۷

۱‌ـ محمدرحیم اخوت، نمی‌شود، آگه
۲‌ـ محمد بهارلو، عروس نیل، آگه
۳‌ـ فرهاد حیدری گوران، نفس تنگی، آگه
۴‌ـ احمد بیگدلی، زمانی برای پنهان شدن، آگه
۵‌ـ غلامرضا رضایی، وقتی فاخته می‌خواند، چشمه
۶‌ـ محمد قراچه داغی، درۀ پنهان، چشمه
۷‌ـ سارا سالار، احتمالا گم شده‌ام، چشمه
۸‌ـ مهسا محب علی، نگران نباش، چشمه
۹‌ـ احمد پوری، دو قدم این ور خط، چشمه
۱۰‌ـ فرهاد حسن زاده، مهمان مهتاب، افق
۱۱‌ـ زهره حکیمی، حال سگ، افق
۱۲‌ـ فریدون حیدری ملک‌میان، روز هزار ساعت دارد، افق
۱۳‌ـ لادن نیک نام، مورچه در ماه، افق
۱۴‌ـ مرجان ریاحی، پرچینی از اقاقیا، مرکز
۱۵‌ـ مرجان شیرمحمدی، این یک فصل دیگر است، مرکز
۱۶‌ـ جعفر مدرس صادقی، بیژن و منیژه، مرکز
۱۷‌ـ فریبا وفی، رازی در کوچه ها، مرکز
۱۸‌ـ صورتک‌های تسلیم، محمد ایوبی، افراز
۱۹‌ـ شهریار زمانی، زنی بدون کیف دستی، افراز
۲۰‌ـ شهریار عباسی، زنی پنهان در میان واژه‌ها، افراز
۲۱‌ـ علی صالحی، مسئله زن ها بودند، ثالث
۲۲‌ـ ناهید کبیری، کشتی ماه عسل، ثالث
۲۳‌ـ مسعود کیمیایی، حسد، ثالث
۲۴‌ـ آنها هیچ از بهشت نمی‌دانند، امین انصاری، ثالث
۲۵‌ـ مهکامه رحیم زاده، چه دیر، ققنوس
۲۶‌ـ عاطفه طیه، کجا می برند درختان مرده را، ققنوس
۲۷‌ـ شاهرخ گیوا، مونالیزای منتشر، ققنوس
۲۸‌ـ نادر وحید، خواب های گمشده، ققنوس
۲۹‌ـ داریوش مهرجویی، به خاطر یک فیلم بلند لعنتی، قطره
۳۰‌ـ ابراهیم یونسی، جنگ سایه‌ها و یک داستان دیگر، معین
۳۱‌ـ خنده را از من بگیر، جواد ماه‌زاده، هیلا
۳۲‌ـ پویا اشتهاردی، خاک، یوشیج (به هم پیوسته)
۳۳‌ـ صادق زیبا کلام، غریب آذری، بیدگل
۳۴‌ـ حسن اصغری، قهقهه‌ی باشکوه، آزادمهر
۳۵‌ـ پرویز رجبی، مارمولک‌ها هم غصه می خورند، اختران
۳۶‌ـ نادره پیشداد، چهارفصل، باغ نو
۳۷‌ـ فاطمه حسن پور، شوکت، روزگار
۳۸‌ـ در من فیلی خفته است، ثنا انصاری، داستان‌سرا
۳۹‌ـ ژیلا تقی‌زاده، جیبی پر از بادام و ماه، حوض نقره
۴۰‌ـ مجید قیصری، شماس شامی، افق
۴۱‌ـ فرشته احمدی، پری فراموشی، ققنوس
۴۲ـ بلقیس سلیمانی، خاله‌بازی، ققنوس
۴۳ـ رضا امیرخانی، بی‌وتن، انتشارات علم

لینک مستقیم به این مطلب

شماره جدید آوانگارد منتشر شد (فهرست مطالب).

2010-05-07T02:43:00.000+04:30

بالاخره شماره پنجم آوانگارد هم منتشر شد. پرونده این شماره به دومین ویژه‌نامه فرهنگی قزوین اختصاص دارد و ویژگیهای فرهنگ بومی این شهر مورد واکاوی قرار گرفته است. فهرست مطالب این شماره آوانگارد را ملاحظه فرمائید:

شمارۀ پنجم || سرمقاله

اندیشه و تاریخ:

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - دگربودگی

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - «نفس» در نظرگاه ابن سینا و دکارت

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {وایت تاریخی} - منطقه اسکندریه

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {روایت تاریخی} - جدال مذهب و اندیشه در یونان

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {روایت تاریخی} - خوانشی نو از صفویه و قاجار

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - قدرت و تحمیل آن از دید فوکو

شمارۀ پنجم || اندیشه و تاریخ || {نقد و نظر} - زیبایی شناسی پراگماتیستی و فمنیستی

ادبیات

شمارۀ پنجم || ادبیات || {نقد و نظر} - مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی ادبیات

شمارۀ پنجم || ادبیات|| {نقد و نظر} - تحشیه‌ای بر غزل معاصر

شمارۀ پنجم || ادبیات و هنر || {نقد و نظر} - تئاتر آخرالزمانی یا " ابزورد"

شمارۀ پنجم || ادبیات || {شعر} - تاریخ خاموش / فرشته رسولی

شمارۀ پنجم || ادبیات|| {شعر} - جمهوری/ فرشته رسولی

شمارۀ پنجم || ادبیات|| {شعر} - موج منفی/ صدیقه حسینی

شمارۀ پنجم || ادبیات || {نامه‌های نیما-2} - نامهء نیمایوشیج به دکتر خانلری در سال 1311

پرونده:

شمارۀ پنجم || پرونده || {مقدمه} - هویت شهری قزوین

شمارۀ پنجم || پرونده || {مقدمه} - مقدمه‌ای بر فرهنگ و مطالعات‌فرهنگی

شمارۀ پنجم || پرونده || {نقدونظر} -«تجدّد» اجباری‌و‌نگاهی‌به پیش‌زمینه های‌استبداد درایران

شمارۀ پنجم || پرونده || {نقدونظر} - بوم‌شناسی قزوین

شمارۀ پنجم || پرونده || {نقد و نظر} - قزوین امروز

شمارۀ پنجم || پرونده|| {نقدونظر} -متد مصرف در شهر مدرن

شمارۀ پنجم || پرونده || {حرف تازه} - هستی‌شناسی خیابان «خیام‌شمالی»

برای مشاهده تمام مطالب این شماره به این آدرس بروید:

http://avantgrade-mag.blogfa.com/cat-5.aspx

نسل سوم،سال88،دنیای اینترنت

2010-03-20T06:23:00.002+03:30

تصمیم گرفتم برای آخرین پست وبلاگ «سکوت» کمی پرده را کنار بزنم و قسمتی از «خود‌سانسوری هایم» را برایتان افشا کنم. من نمی توانم بگویم امسال یک سال صرفاً تلخ یا سال صرفاً شیرینی بود، چه اینکه بگمان من در سال 1388 «تلخی» و «شیرینی» هریک به مثابه یک تز و آنتی تز در رابطه‌ای دیالکتیکال در نبرد بودند. هرکدام از این دو در برهه‌ای خود را نشان میداد، دیگری فوری از راه می‌رسید و آنرا نقض می‌کرد. شاید آنها که فکر میکنند «خیلی» از من منتقدترند، به من خرده بگیرند که
-کدام شیرینی؟ ما که بجز تلخی هیچ ندیدیم؟
اما من در پاسخ به این دوستان عرض می‌کنم که شما بزرگواران در هیاهوی امسال آنقدر در مسیر خیابان و رسانه در رفت و آمد بودید که اصلاً مجال ایستادن و فکر کردن نداشتید. نه اینکه من خود را انسان فکوری بدانم و بخواهم شما را به بیخردی متهم کنم.
22 خرداد 1388 که بی شک نقطه عطفی در تاریخ جمهوری اسلامی «ایران» خواهد شد، مارا که در این عصر می‌زیسته‌ایم، واجد اهمیت تاریخی بسیاری خواهد کرد. اما از نگاه من نطفهء این اهمیت در دوران جنگ و در دهه 60 بسته شد.
در دهه 60 هنگامی که کشور ما درگیر جنگ «گرم» با کشور عراق بود دولت سیاستی مبتنی بر افزایش زاد و ولد را اتخاذ کرد تا نیروی انسانی در صورت تداوم جنگ تامین شده باشد. از اینرو بسیاری از معترضین امروز در این دوران متولد شدند. از شانس بد یا خوب این نسل اواخر دهه شصت جنگ تمام شد، سیاست مدار دور اندیشی در سالهای قبل از آن و هنگامی که این نسل در گهواره بودند، به فکر تاسیس دانشگاه برای آنها بود! علی ایحال با شروع دهه هفتاد ما وارد یک پروسه آموزشی شدیم. پروسه‌ای که بر مبنا آن ما می‌بایست بسیاری از آمیزه‌ها و آموزه‌های مذهبی را که جنبه رسمی و حکومتی نیز یافته بود می آموختیم.
این آموزها تا دوران کودکی و حتی تا ابتدای نوجوانی سولات مارا پاسخ می‌داد و به‌نوعی مارا ساپورت (پشتیبانی) می‌کرد به این معنا که اکثر نیازهای عقیدتی اجنماعی و فرهنگی ما را برآورده می کرد.اکثر اعضای این نسل که «نسل سوم» خوانده میشوند در دوران کودکی با حتی دوران نوجوانی‌شان انسان‌های مومن و معتقدی بودند و فرآورده‌های فرهنگی تولید شده توسط حاکمیت را با کمال میل مصرف می‌کردند و به دنبال چیز دیگری نبودند.
اما همزمان شدن اتفاقی سه واقعه موجب تغییر این روند شد و ورق را طوری برگرداند که هنوز معلوم نیست به نفع کیست. در این‌مرحله به مدد ایجاد رفاه نسبی و برخورداری از امکان آموزش آکادمیک، نوعی از تشکیک در ذهن این نسل متولد شد، اما از آنجا که میوه «آزادی» بسیار کمیاب بود مجالی برای بروز این تشکیک یافت نشد. همزمانی این واقعه با ماجرای به نام «دوم خرداد» موجب شد تا حدودی آن آزادی نسبی نیز مهیا گردد. آزادی‌ای که با فرآیند توسعهء سیاسی و اجتماعی هم عنان شد.
اما واقعه یا رویداد سوم چه بود؟
این واقعه ورود محصولات سومین انقلاب صنعتی جهان به کشور ایران بود. این انقلاب که در حوزه اطلاعات و ارتباطات بود، و به همین نام نیز معروف شد به محض ورود به ایران آنقدرها که امروز اهمیت دارد، حائز اهمیت نبود. چراکه کارکرد اجتماعی و سیاسی آن بر بسیاری پوشیده بود.
خوشبختانه (یا بنظر من بدبختانه) ما اولین نسلی بودیم که معرض مواجهه با این انقلاب سوم صنعتی قرار گرفتیم، زمانی که محصولات این انقلاب در قالب‌لوازم ارتباطی و اطلاعاتی (مثل موبایل،ماهواره، اینترنت،پی‌سی شخصی و سی‌دی) موجبات تسهیل در حفظ و انتقال اطلاعات را مهیا کرد ما با جهان جدیدی روبرو شدیم که قبل تر ها شناخت چندانی از آن نداشتیم. جهانی که سی سال قبل پدران ما از آن دلخوشی نداشتند اما امروز زرق و برق این دنیای جدید ما را بخود جلب کرد و به ما فهماند جور دیگری بغیر از این هم می توان زندگی کرد.
وقوع این سه اتفاق که بازهم متاسفانه یا خوشبختانه همزمان بود و نتایجی را که باخود در پی داشت باعث شد که شکاف و گسست عظیمی بین نسل سوم (که در بطن این اتفاق است) با نسل های اول و دوم قبل از خود ایجاد بشود.
و من برخلاف بسیاری از «بزرگترها» یی که وجود این گسست را نفی می‌کنند معتقدم این گسست وجود دارد و امروز خود را بصورت تراژیکی نمایان ساخته. برای فهم وجود این گسست کافی‌ست نگاهی به محصولات‌و دغدغه‌ها و لوازم مورد نیاز این نسل بیاندازید. مثلاً در حوزهء موسیقی این نسل دیگر ریتم‌های کشدار و سولوها و تصنیف‌های غم آلود را نمی‌پسند. بلکه پسند آن ریتم‌های تند با کوب‌های بیشتر و سریعتر کیک و نیز سولوها و تصنیف‌های شاد ارزشمند است.
نسل سوم نسلی ست که همیشه عجله دارد. حوصله رانندگی آرام را ندارد. حوصله خواندن متون و مقاله‌های بلند روزنامه‌ها را ندارد، حوصله شنیدن ملودی‌ها و ریتم‌های بلند و کشدار را ندارد، حوصله خوانند کتاب‌های قطور و طولانی را ندارد. تحدید فرهنگی و تهدید اجتماعی این نسل به نام سنت و مذهب باعث شده که این نسل به هرچیزی که مربوط به گذشته ما می‌شود به راحتی اطمینان نکند و بسیاری از موراریث گذشته را بدون بازبینی دوربیاندازد. سنت بمیرد و سنت گرایی تحجر معنا شود. این نسل قدرت انتخاب نداشته و اغلب یا انتخاب شده و یا برایش انتخاب کرده‌اند.قتل آزادی‌های فردی در مقابل حقوق جمعی که محمول تقیه اند، باعث شده این نسل به کسانی که از این حقوق فردی بهره می‌برند چندان اطمینان و دیدخوشی نداشته باشند.
نسل سوم اجتماعی‌ست از تکثرها. و شاید این بخاطر آنست که این نسل به دنبال تکثر میگردد.سودای یکبار رقصیدن سودای برداشتن روسری از سرخود، سودای بوسیدن جنس مخالف در خیابان و سودای دوست‌دختر(قانونی) داشتن، سودای رقصیدن و رقصاندن همه و هم مطالباتی‌ست که بزرگترها نازل و بی‌ارزش و باعث فساد می‌دانند. اما نسل سومی‌که خواسته یا ناخواسته متصل به این سوداها شده. آنقدرها هم نازل نمی‌اندیشد که رقصیدن و بوسیدن.... سودای حیاتی او گردد بلکه این نسل مثل شما بزرگترها «حق انتخاب» می‌خواهد،چونانی که شما در دوران بهاری خویش انتخاب کردید و از فرش انزل به اوج اکمال رسیدید. و حال نسل سوم می‌خواهد خودش این کمال را پیدا کند. نسل سوم از آنجا به بزرگترها اطمینان نمی‌کند که آنها به نسل سوم اطمینان نمی‌کنند.
شما بزرگترها باعث شدید نسل سوم غریزه‌های خود را از خانه به خیابان بیاورد، غریزه‌هایی که «آزادی» هم یکی از انهاست.باری آزادی به مثابه یک غریزه است که مذهب یک کنترل کنندهء آن است نه سلب کننده آن. این علنی کردن غرایز به معنای پرده‌دری و بی حیایی این نسل نیست که خود حاوی یک بی حیایی ست. حاوی یک پیام است. هریک از اعضای این نسل پیامی برای شما بزرگترها دارند. برای شما که دارید با تحدیدات بعضاً خشن خود از این پیام‌ها واقعیت نهفته در پس آن‌ها فرار می‌کنید. این علنی کردن خواست‌ها و نیازهای نه به معنای «دروغ‌گویی» و «ریاکاری»، که عین واقعیت است. واقعیتی که شما بزرگترها از آن فرار می‌کنید. این فرار بدلیل آنست که شما به خود دروغ میگوئید و از این حقیقت ناراحت کننده می‌ترسيد!
ما ادامهء شما هستیم

ادامه‌ای که با سه اتفاق مذکور از مسیر مورد نظر شما خارج شد.با همزمانی این سه اتفاق ما دیگر آن بچه‌های مذهبی حرف گوش‌کن سابق نبودیم، چراکه ما دلیل میخواستیم و شما دلیل قانع کننده‌ای برای ما نداشتید. و گذشته‌ازاین موضوع ما مطالبات و دغدغه‌های جدیدی داشتیم که برای «بزرگترها» قابل درک و احساس نبودند، و آنها به ما حق نمی‌دادند که چنین دغدغه‌ها و مطالباتی داشته باشیم. چرا که درک درستی نسبت به آن نداشتند. و به ما می گفتند:
-چه غلطا! زمان ما این چیزا نبود! خجالت نمی‌کشی؟ حیا نمی کنی؟
برو بشین درستو بخون!
چالش از همین جا آغاز شد....
(اما اینها چه ربطی به پایان نامهء وبلاگی سال 88 دارد؟)
نسل سوم مطالبات خود را از خانه به خیابان آورد و آنرا پیش چشم همه داد زد. سال 1388 سالی بود که این نسل تصمیم گرفته بود حرفهایی را که برای گفتن به «هر قیمتی» که شده بیان کند. حرفهایی به طول 25 سال و به عرض 10 ماه. این نسل برای گفتن حرف هایش دربه‌در دنبال رسانه می‌گشت. و چون رسانه‌ای در قالب‌های مرسوم به دستش نیامد، اعضای این نسل از هرچیزی که دم ِ دستشان بود بعنوان رسانه استفاده می‌کردند. از لباس‌ها و وسائل شخصی‌شان، از ظواهر و بدن خودشان و حتی از خیابان! و هر هزینه‌ای راکه لازم بود، هم پرداخت می‌کردند
و اینگونه بود که نسل سوم خود تبدیل به رسانه شد و به مدد امکان شخصی شدن رسانه‌های مجازی دنیای شبکه‌جهانی اینترنت را محلی برای یک زندگی جدید دانست.
زیستن در جهان مجازی، گویی در سال 1388 نهادینه شد!
اهمیت این جهان جدید (یعنی همان «اینترنت») برای نسل سوم در این مسئله خلاصه می‌شد که هرکدام از اعضای تشکیل دهنده این نسل می‌توانستند در «رسانه شخصی» خودشان حرفهایشان را به مردم بگویند. بنابراین یک چیز دیگر نیز به خیل وسائل و لوازم شخصی انسان اضافه شد،
مسواک شخصی
لباس شخصی
حوله‌شخصی
کفش شخصی
جوراب شخصی
شامپوی شخصی
کیف شخصی
حساب بانکی شخصی
و امروز:
صفحه فیس بوک شخصی
صفحه توئیتر شخصی
صفحه وبلاگ شخصی
اکانت ایمیل شخصی
و....
حتی در این جهان مجازی میعادگاه‌هایی هم برای دوستان نسل سومی تاسیس شد هرگاه شما به این وعده‌گاه‌ها بروید خیل کثیری از نسل سومی‌ها و دغدغه هاشان را به چشم می‌بینید، شاید معروفترین این میعادگاه‌ها در میان نسل سومی ها «بالاترین» باشد. سایتی که در آن می‌توانید به راحتی فیدبک افکار این نسل را در قبال رویدادهای مختلف ببینید...
آری! این قصه سر دراز دارد.
تنها نکتهء «جالب» ای که برای من بالشخصه باعث جلب حواس شد این بود که در این 10 سالی که من با اینترنت سروکار دارم و دراین هفت هشت سالی که من وبلاگ داشته ام (1) هیچ سالی مثل این سالی که گذشت اینترنت و وبلاگ (رسانه‌های شخصی) اهمیت نیافت.
بسیاری از همان بزرگترها که دغدغه‌ها و افکار نسل سوم را درک نمی‌کردند و بسیاری از غریبه‌ها از خیل افکار این نسل در شبکه جهانی تاثیر می‌پذیرند، و نوع نگاه نسل سومی‌ها را در مورد مسائل و تصمیمات مربوطه‌شان لحاظ می‌کنند.و اینها همه به مدد زیستن در این جهان مهیا شده.
البته ناگفته نماند که برخی از اعضای نسل‌های اول و دوم نیز در این گسیل با نسل همیشه تنهای سوم همراه شده و در این برزخ قدم به قدم همراه آنها می‌آیند. اما بسیاری از اعضای تشکیل دهندهء نسل‌های اول و دوم (مخصوصاً اول) همچنان تاب شنیدن حرف‌های خلاف بنیان‌های عقیدتی و معرفتی خود را ندارند، من به آنها حق می‌دهم که اینچنین یکدندگی (و ازنگاه من «پایمردی») کنند، چرکه در این نبرد که یک یک نبرد عقیدتی و معرفتی و هستی شناسانه نیز هست، اگر شکست بخورند، به یک واقعیت تلخ اعتراف کرده‌اند و این واقعیت هولناک برایشان باورپذیر نیست. باری باور به اینکه «نسل اول و حتی نسل دوم مسیر معرفتی خود را اشتباه آمده» واقعیتی هولناک برای ایشان است و حتی اگر اعضای این دو نسل سرشان را به دیوار کوبیده و فشار بدهند من به آنها حق میدهم.
اما بازهم به بزرگترها در این روزهایی پایانی سال 1388 یادآوری میکنم:
ما ادامهء شما هستیم

پس کمک کنید تا ادامهء خوبی داشته باشیم

جهت اطلاع سردار باقرزاده؛ تصاویر حضور سیدمحمدخاتمی در شلمچه

2010-03-16T02:34:00.004+03:30

با توجه به اظهارنظر اخیر رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس که گفته است«من حداقل یکبار ندیدم آقای خاتمی در دوران ریاست جمهوری‌اش به مناطق عملیاتی بروند و بازدید کنند»، برای آگاهی سردار باقرزاده و سایر رسانه‌هایی که این سخنان را به صورت ویژه کار کردند اسنادی منتشر می‌شود.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، هرچند از سال‌ها پیش تخریب و انتشار اخبار دروغین علیه سیدمحمد خاتمی به عادتی از سوی مخالفان اصلاحات مبدل شده و این دروغ‌ها و تخریب‌ها آنقدر بی‌پایه و اساس است که نه تنها از محبوبیت خاتمی کاسته نشده که روز به روز بیشتر شده است، اما با توجه به تاکید سردار باقرزاده بر اینکه او شخصا حضور خاتمی در مناطق عملیاتی را ندیده است و علی‌رغم اینکه از وی انتظار بود با توجه به مسئولیتی که بر عهده دارد با تحقیق بیشتری نسبت به نقش سیدمحمد خاتمی در ترویج و ثبت فرهنگ دفاع مقدس از زمانی که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بود تا زمانی که با رای بسیار بالای مردم، دو دوره رئیس‌جمهور ملت ایران بود، سخن بگوید، برای اطلاع سردار باقرزاده تنها دو سند از حضور رسمی خاتمی در شلمچه را منتشر می‌کنیم.

با مراجعه به این آدرس که سایت رسمی ریاست جمهوری است می‌توان به یک عکس و متن خبر حضور سیدمحمد خاتمی در شلمچه در تاریخ سوم خرداد 1379 به همراه تنی چند از فرماندهان عالی‌رتبه سپاه پاسداران دسترسی پیدا کرد.

همچنین سردار باقرزاده و رسانه‌های مخالف خاتمی و دولت اصلاحات می‌توانند با مراجعه به صفحه 47 کتاب چاپ نخست تماشای یاس که توسط انتشارات آزما منتشر شده است، عکس زیر که مربوط به سفر سیدمحمدخاتمی به خوزستان و سپس حضور در شلمچه است را مشاهده کنند.

سردار باقرزاده در بخش دیگری از در مصاحبه خود با ویژه‌نامه نوروزی روزنامه جوان تاکید کرده است:«دولت اصلاحات با یادآوری خاطرات جنگ مخالف بود زیرا آن ها در نگاهشان جنگ را مصداق خشونت طلبی می‌دانستند.»

همچنین جناب سردار و رسانه‌های مخالف اصلاحات را بار دیگر به سخنان سیدمحمد خاتمی در سفر به خوزستان و در مراسم گشایش جشنواره کتاب دفاع مقدس در تاریخ سوم خرداد 1379 که در سایت ریاست جمهوری و در این آدرس قابل دسترسی است ارجاع می‌دهیم.

رئیس دولت اصلاحات در بخشی از این مراسم گفته است:«به همان اندازه که جنگ زشت است ، مقاومت در برابر ستمگری و زورگویان زیبا بوده است و ما، در طول جنگ تحمیلى اوج زیبایى ها را دیده‌ایم... ایثار و مقاومت شهیدان بزرگ خرمشهر، آنان را در زمره شهیدان سرآمددوران دفاع مقدس قرار داده است، مظلومیت ما و ددمنشى دشمن در جریان حماسه مقاومت خرمشهر بیشتر نمایان شد.....اگر حقیقت حماسه های این جنگ منتقل به درستى شود، این ملت پیروز، سربلند و ماندگار خواهدماند....یکى از راه‌های زنده نگه داشتن دوران دفاع مقدس ، شناسایى آثار و تشویق هنرمندان برای خلق آثار در زمینه دفاع مقدس است .... آنها ما، را با یک جنگ وحشیانه و زشت در طول تاریخ مواجه ساختند که از یک سو زشتى جنگ در اوج بود، اما از سوی دیگر مقاومت ، پایداری و ایثار اوج زیبایى را نشان مى داد....وجب به وجب خاک ما که در جنگ قرار داشت ، به خصوص خرمشهر،مظهر مقاومت و ایستادگى این ملت است....به عنوان رییس جمهوراعلام مى کنم برای خلق آثار برتر به مناسبت بیستمین سال آغازجنگ تحمیلى همه باید خود را آماده کنیم و با مرور بیست سال عملکرد هنرمندان در بیست سال گذشته ،برترین آنها را معرفى کرده و مورد تقدیر قرار دهیم.»
امیدواریم که انتشار این اسناد آغازی باشد برای یک تصمیم و آن منصفانه و آگاهانه سخن گفتن در مورد افرادی چون سیدمحمدخاتمی

سید مصطفی تاج‌زاده آزاد شد

2010-03-11T03:12:00.000+03:30

سید مصطفی تاج‌زاده آزاد شد

پارلمان‌نیوز: دقایقی پیش آزاده سرافراز، سید مصطفی تاج‌زاده بعد از تحمل 9 ماه حبس آزاد شد.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، تاج‌زاده بلافاصله بعد از انتخابات بازداشت شد و تاکنون در زندان به سر می‌برد.

عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت نقشی بسیار مهم را در افزایش مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری برعهده داشت اما بعد از برگزاری انتخابات بلافاصله و در تاریخ 23 خرداد بازداشت و به اتهاماتی عجیب متهم شد و بر اساس این اتهامات تنها 120 روز را در انفرادی به سر برد.

تاج‌زاده که در دولت سیدمحمد خاتمی معاونت سیاسی وزارت کشور و در دولت مهندس میرحسین موسوی معاونت امور بین‌الملل وزارت ارشاد را بر عهده داشت، در این مدت به گفته بسیاری آزادشدگان بحث‌های بسیار مفصلی با بازجوها درباره برداشت اشتباه آن‌ها از فعالیت‌های صورت گرفته اصلاح‌طلبان انجام داد اما در دادگاه بنا بر عهد پیشین خود که تا دادگاه آیت‌الله جنتی برگزار نشود در هیچ دادگاهی از خود دفاع نمی‌کند در دو جلسه دادگاه که در تاریخ 22 آذر و 19 بهمن برگزار شد برای رسیدگی به اتهام‌های نسبت داده شده به او درباره حوادث بعد از انتخابات از خود دفاع نکرد.

قاضی صلواتی وی را به مواردی چون «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن نظم عمومی، تبلیغ علیه نظام، توهین به مسوولان و نگهداری اسناد محرمانه» متهم کرده بود.

گفتنی است، تاج‌زاده در هنگام آزادی از روحیه بسیار بالایی برخوردار و بسیار شاداب بود.

فرید ذکریا : مقاله ای در باره ایران

2010-02-21T05:28:00.002+03:30

اشاره: «فرید ذکریا» ژورنالیستی هندی تبار است که برای خود در طول مدّت فعالیّتش، اعتبار شایان و قابل قبولی دست و پا کرده است. لکن دورگه بودن ذکریا، به مانند، کریسنین امانپور دیگر خبرنگار ایرانی تبار (و به اصطلاح معروف دو رگه) بهانه ای برای این شهرت نشده است. حتی شاگردی هانتینگتون (خدا بیامرز) نیز باعث شهرت وی نشد.
خب با این تفاسیر برای مخاطبان وخاصّه آنها که با رسانه های خارجی و حتی داخلی (بین المللی) ارتباط ندارند؛ این سوال پیش می آید که ذکریا (بعنوان یک ژورنالیست) چگونه توانسته به این توفیقات دست پیدا کند. از آنجا که من در این نوشتار هدفم ارائه ی یکی از مطالب جدید (جدیدترین) فرید ذکریا در مورد «ایران» است، پرداختن به نحوه و منوال شهرتش را به فرصتی بعد موکول میکنم.

ذکریا کسی بود که در برهه ای سردبیر فارین آفّر (1) بود. که این نشریه نیز در حوزه های اقتصاد و سیاست و امور و روابط بین الملل به تولید محتوا می پرداخت. وی چندی بعد سردبیری نشریه نیوزویک با تیراژی در حدود 23000000 (یعنی 24 میلیون نسخه در هر شماره) را عهده دار شد. اما این پایان راه نبود ، ذهن ذکریا واجد همان جسارت و گستاخی امریکایی بود و تواضع و ترک دنیا و قناعت شرقی را از یاد برد. او تأثیر خود را بر مناسبات دیپلماتیک علنی تر کرد و پای به سی ان ان گذاشت و با ساخت برنامه ای با عنوان «فرید ذکریا. جی پی اس) مرزهای امریکا را پشت سر گذاست و خود را نه تنها به نخبگان و سیّاسان بلکه بین عوام النّاس، به عنوان یک «ژورنالیست موفق» و یک «مفسر» کار بلد سیاسی معرفی کرد. البته وی درامریکا رقبای با سابقه ای دارد که در هنگامۀ مصاحبه با برخی میهمانان می توانند، بهتر اعمل کنند، بی شک کسانی مثل اُپرا ونیفری در این میان قرار نمی گیرند، چون او و امثال او مجریان برنامه های تفسیری و تخصصی نبوده و راستای کارشان بیشتر پوپولیستی و یکنواخت است، نه متنوع و حرفه ای (که این هنر خبرنگار است که علاوه بر آشنا نبودن با فنو و لم های آن حوزه ی مورد مصاحبه، مانع از سفسطه و پیچ خوردن مصاحبه شود، و آنرا بجای مصاحبه، به یک گفتوی خمیازه آور و و شخصی شیفت نکند! کسی نظیر ـ«لری کینگ» و یا در سطحی پائین تر {بنظر من البته!) کریستین امانپور،در این مورد بسیارحرفه ای هستند. اما قدرت تفسیر ماوقع سیاسی داخل و خارجی را کمتر کسی (بعنوان یک خبرنگار و روزنامه چی صرف) دارد. البته در این میان فراموش نباید کرد که که ذکریا فوق لیسانس علوم سیاسی خود را از هاردانشگاه ییل و اخذ کرد و دکترایش را نیز در هاروارد و زیر نظر هانتینگتون گرفت! او در آخرین سال منتهی به قرن بیستم به جانب یکی از مجلّات معروف غربی (2) به عنوان یکی از مهمترین شخصیّت های قرن جاری برشمرده شد.
اما اصل مقاله:

فريد ذکريا / مترجم:روز

سارا پیلين درباره اينکه باراک اوباما چگونه می تواند رياست جمهوری خود را حفظ کند، پيشنهادی ارائه داده است. او هفته گذشته در شبکه تلويزيونی فاکس نيوز گفت: "فرض کنيم او تصميم به اعلان جنگ در برابر ايران بگيرد. فکر می کنم مردم احتمالاً کمی تغيير عقيده خواهند داد و به اين نتيجه می رسند که او کمی محکم تر از وضعيت امروزش شده است." چنين صحبت هائی در برنامه های زنده نیزبه گوش می رسد.

پیلين اين نظريه را از دانيل پايپز، کارشناس نو محافظه کار مسائل خاورميانه، به عاريه گرفته است. پايپز گفته است انجام يک حمله، بخت سياسی اوباما را باز خواهد کرد. (در واقع پیلن نظر خود را از پاتريک باکنان گرفته است. واضح است که او متوجه مقاله باکنان نشده است زيرا وی با نظريه پايپز مخالفت کرده بود. ديگر شمارتعداد اشتباهاتی از اين دست از سوی پیلين، از دست خارج شده است. با اين همه، به نظر می رسد پیلين خود را آماده شرکت در رقابت های رياست جمهوری ايالات متحده کرده است.)

آژانس بين المللی انرژی هسته ای هفته گذشته نسبت به فعالت های رژيم ايران در جهت کسب توانمندی تسليحات هسته ای، و نه فقط انرژی هسته ای، "ابراز نگرانی" کرد. اما اين خبر نمی تواند محاسبات جدی موجود برعليه دست زدن به اقدام نظامی را برهم بزند. حمله نظامی می تواند اين برنامه را تنها به مدت چند سال به تأخير بياندازد و البته پيامدهای سياسی خاص خود را هم خواهد داشت: با جمع شدن مردم عادی ايران به دور پرچم اين کشور، رژيم دوباره از پشتيبانی ملت برخوردار خواهد شد. مخالفان نيز مجبور به حمايت از دولت در برابر هرگونه حمله ای از خارج خواهند شد. دولت ايران به آتش جنگ از افغانستان گرفته تا عراق، دامن خواهد زد. قيمت نفت سر به فلک می گذارد و اين خود به تهران کمک خواهد کرد تا هزينه تمامی اقداماتش را بپردازد.

درک ابعاد آنچه از سوی پیلين و افرادی نظير وی تبليغ می شود، حائز اهميت است. دولت ايالات متحده تحت فشار قرار گرفته تا به کشوری حمله نظامی کند که هيچ تهديد فوری برای آمريکا محسوب نمی شود، ضمناً هيچ تأييديه ای از سوی سازمان های بين المللی صادر نشده و عده کشورهایی که حاضر به حمايت علنی از اين اقدام شوند، معدود است. القاعده و همفکرانش نيز ادعا خواهند کرد اين حمله، سومين تهاجم آمريکا به يک کشور مسلمان ظرف دهه گذشته است و خود تأييدی بر به راه افتادن جنگ تمدن ها توسط ايالات متحده است. کشورهای عرب ميانه رو و دولت های مسلمان نيز در موضع انفعالی قرار خواهند گرفت. همانطور که واشنگتن تا حالا درک کرده است، جنگ به مهارگسيختگی نيروهائی منجر می شود که قابل پيش بينی و يا کنترل نيستند.

هرچند ايران مجهز به تسليحات هسته ای، خطرناک و برهم زننده ثبات است، اما من به اندازه ديگران متقاعد نشده ام که اين موضوع عربستان سعودی، مصر و ترکيه را نيز به سوی هسته ای شدن پيش می برد. اگر زرادخانه عظيم هسته ای اسرائيل نتوانسته مصر را به کسب توانمندی هسته ای مجاب کند، چرا بايد ايران هسته ای بتواند اين کار را بکند. مصر قبلاً با اسرائيل جنگيده است و در سه نبرد عليه آن کشور شکست خورده است.

ايالات متحده بايد از گزارش اخير آژانس بين المللی انرژی هسته ای در تشديد استراتژی مهار عليه ايران استفاده کند، کشورهای عرب ميانه رو و اسرائيل را زير چتر يک اتحاد ملموس جمع کند، از کشورهای اروپائی بخواهد دامنه اقدامات خود را بيشتر کنند، و از چين و روسيه بخواهد که از تحريم ها پشتيبانی کنند. جيمز بيکر وزير خارجه سابق آمريکا در برنامه ای از شبکه سی ان ان به من گفت آمريکا می تواند چتر هسته ای خود را بر سر اسرائيل، مصر و کشورهای حوزه خليج فارس گسترش دهد. اين همان نظريه ای است که هيلاری کلينتون، وزير خارجه فعلی ايالات متحده نيز به آن اشاره کرده بود.

واشنگتن در عين حال بايد از جنبش سبز ايران پشتيبانی کند. جنبشی که در نهايت، بيشترين اميد برای ايجاد تغيير در مسير سياست خارجی ايران را زنده کرده است. هنوز معلوم نيست اين جنبش تا چه حد گسترده و سازمان يافته است، اما ما بايد به عنوان يک خط مشی دراز مدت، از گروه های طرفدار ايران مدرن و آزادتر پشتيبانی کنيم.

آيا می توانيم با يک ايران هسته ای کنار بيائيم؟ خوب البته ما توانسته ايم با يک کره شمالی هسته ای همزيستی کنيم (البته درحالی که در جعبه ای محصور شده و توسط همسايگانش مهار شده است.) ما با اتحاد جماهير شوروی هسته ای سابق و چين کمونيست هم همزيستی کرده ايم. به ما گفته شده وضع ايران فرق می کند. اين کشور از زرداخانه عظيم هسته ای آمريکا نمی ترسد زيرا گروهی از ملاهای اسرارميز غير منطقی، طرفدار مرگ و معتقد به حکومت هزار ساله اداره می شود. اين توصيف هيچگاه درباره روحانيون زيرک و صد البته مصلحت گرای ايران درست نبوده است. نادرستی اين توصيف اکنون بيشتر معلوم شده است.

مهمترين رويداد در ايران، جابجائی قدرت از روحانيون به دست سپاه پاسداران است؛ نهاد نظامی که اکنون در کانون قدرت قرار گرفته است. کلينتون بر آنچه بسياری از ما ظرف يکسال گذشته اشاره می کرديم، صحه گذاشت. او نسبت به ظهور يک "ديکتاتوری نظامی" در ايران هشدار داد. من مطمئن نيستم کداميک از اين دو حالت برای مردم ايران بدتر است: قرار گرفتن تحت حاکميت ملاهای کريه و يا نظاميان آدمکش؟ اما چيزی که درباره حکومت های نظامی می دانيم اين است که آنها حسابگر هستند. آنها طوری رفتار می کنند که زنده بمانند و در قدرت باقی بمانند. غريزه دفاع از خود باعث می شود استراتژی مهار، يک استراتژی کارآمد باشد.

فريد ذکريا / مترجم:روز

پانوشت:
* ذکر این مقاله الزماً بمعنی تأئید محتوای آن نیست و هدف از نگارش آم صرفا اطلاع رسانی و انعکاس آن به مخاطبان بوده است
**من نمی خواستم، با نوشتن این چند خط «بجای مقدمه» شعور و اطلاعات مخاطبان حرفه ایخاصّه در حوزه سیاست و روابط بین الملل نادیده بگیرم، اما وقتی سرانه ی مطالعه در کشور ما به 10 دقیقه در مسال هم نمی رسد و بسیاری وی را نمی شناسند، تصمیم گرفاتم این چند خط را بگویم و مخاطبان تازه پیوسته را آگاه کنم از اینکه، تحلیل های فرید ذکریا به عنوان یکی از نخبگان مطبوعاتی امریکا، در نوع خود بی نظیر و انصافاً کارشناسانه است
1- foreign Affer
2- Esquier

دفاع خاتمی از اصلاحات

2010-02-07T06:11:00.002+03:30

سید محمد خاتمی با دفاع از کارنامه دولت اصلاحات در زمینه‌های مختلف سیاسی و اقتصادی و نیز هسته‌ای، برای روشن شدن حقیقت خواستار آن شد که دست اندرکاران سیاست خارجی و متصدیان پرونده هسته‌ای در فضایی آزاد و منصفانه کارنامه دولت اصلاحات را بررسی کنند.

به گزارش سفیرنیوز به نقل از ماهنامه "نسیم بیداری" رییس دولت اصلاحات در مصاحبه ای به بررسی ریشه‌های انقلاب اسلامی و اهداف آن پرداخت و از از دو جریان افراطی و تفریطی که دین و آزادی را در مقابل یکدیگر می‌دانند انتقاد کرد .

بخشهایی از این مصاحبه در پی می آید :

اکثریت مردم ما دین‌دارند و وقتی حرکت و جنبش شأن دینی داشت و رهبری آن به عهده عالمی وارسته و شخصیت ممتاز دینی و سیاسی بود؛ این حرکت، فراگیر و نیز پرژرفا خواهد بود.
به‌علاوه سلطه تحقیر کننده بیگانه، دوری حکومت از مردم بلکه مقابله با آن و سرکوب، رواج فساد اخلاقی و اداری، فاصله‌های طبقاتی، حاکمیت هزار فامیل وابسته و عقب افتادگی مزمن، این‌ها همگی در شکل‌گیری و کامروایی انقلاب مؤثر بود.
خواست‌ها و مطالبات مردم هم به نظر من روشن بود و اینک تلقی مردم از اینکه تا چه حد به خواسته‌های خود رسیده‌اند، تعیین کننده وضعیت آینده ماست. سیاست‌ها و برنامه‌های ضد دینی، ضد اخلاقی، ضد ملی رژیم گذشته، مسلماً انگیزه‌ساز انقلاب بوده‌است.
حکومت اسلامی از اهمّ احکام اولیه است و بر سایر احکام، اولویت دارد و بنیاد احکام حکومتی هم مصلحت اسلام و جامعه است.
مصلحت بوالهوس نیست، اینکه کسی از چیزی خوشش بیاید بگوید مصلحت است یا بدش بیاید بگوید خلاف مصلحت است امر باطلی است.
تشخیص مصلحت کاری بسیار دقیق و کارشناسانه است و طبعا بر عهده کارشناسان متعهد است نه یک شخص و یک سلیقه.
مطلوب این است که مصلحت را نمایندگان صالح همه بخش‌ها و طبقات جامعه از عالمان دینی، دانشگاهیان، کارشناسان و سیاست‌مداران و... تشخیص دهند. حتی براین باورم که آنچه امام قبل از ترسیم قانون اساسی معین کردند، که تشخیص مصلحت بر عهده اکثریت نمایندگان مجلس باشد، به صواب نزدیک‌تر بود.
ابداً اینگونه که برخی از منتقدان می گویند در دوره هشت ساله ریاست جمهوری من ، حدود و مرز احکام دینی و شرعی مورد تعرّض و یا بی‌توجهی قرار گرفته‌اند؛ نیست. چرا باید تصور شود که آزادی و حقوق و کرامت انسانی تعارض با احکام الهی دارد؟
آنان که احکام الهی را در تعارض با کرامت و آزادی انسان می‌دانند از حقیقت دین خدا آگاه نیستند یا مغرضانه، توهّمات خود را بر اصل دین می نشانند.
من می‌گویم دین و آزادی می‌توانند و باید در آغوش هم باشند. دین، آزادی را لطیف و اخلاقی می‌کند و آزادی (نه بوالهوسی)، پویایی دین را تضمین می‌کند و سبب می‌شود که دین خدا که متعلق به همه عرصه‌ها و نسل‌ها است از تصلّب و عادت‌زدگی و توهّم رها شود.
با حدود160میلیارد دلار درآمد نفتی در هشت سال، کارهای بزرگی صورت گرفت. منابع بانک‌ها از اینکه در اختیار دولت و پوشاننده ضعف‌ها و مشکلات و نیز زمینه ساز رانت و سوء استفاده باشد، در مسیر آزاد شدن قرار گرفت و تقویت شد و حتی برای پرداخت بدهی‌های دولت به آن‌ها برنامه‌ریزی و اجرا شد.
ما با همه محدودیت‌ها، ذخیره ارزی قابل قبولی داشتیم که بخش مهمی از آن با تسهیلات به بخش خصوصی تزریق شد که طرح‌های خوبی هم در تهران و شهرستان‌ها به ثمر رسید و حدود 15میلیارد دلار هم در حساب ذخیره ارزی به دولت بعدی تحویل شد.
اعتبار ما در صحنه بین المللی و عزت و احترامی که مردم ایران داشتند قابل قیاس با امروز نبود.
خوب است در این باب دست‌اندرکاران سیاست خارجی دولت ما و نیز متصدّیان پرونده هسته‌ای در فضایی آزاد و منصفانه سخن بگویند تا حقیقت بیشتر و بهتر روشن شود. هرچند که متأسفانه هر گاه در این باب سخنی هم گفته شد با حملات و تهاجمات یک جانبه روبرو شده‌است.

لینک مستقیم به این مطلب